Opublikowano

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu - podział majątku

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

Przedłożone dokumenty: brak

  1. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)
  2. Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646)

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

 8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków,

Działalność gospodarcza małżonka założona w trakcie rozwodu – podział majątku

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

Rozdzielność majątkowa w trakcie małżeństwa

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ((Dz.U. 2000 nr 94 poz. 1037)
  2. Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 121 poz. 769)

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Nieuzupełnione braki formalne wniosku o wykreślenie jedynego członka zarządu spółki z KRS

Opublikowano

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Badanie alkomatem przez Policję - nasze prawa

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Stan faktyczny: Proszę o opinię, czy mogę złożyć zasadną skargę do sądu na działania policji. Zatrzymywali oni wszystkich kierowców przede mną i sprawdzali ich trzeźwość. Nie zgodziłem się na sprawdzenie, ponieważ w myśl art. 129 Prawa o ruchu drogowym, policjant aby sprawdzić trzeźwość kierowcy powinien mieć uzasadnione podejrzenie, że kierowca jest w stanie nietrzeźwości, a w tym przypadku, policjant zatrzymywał rutynowo wszystkich i również do mnie podszedł od razu z urządzeniem wykrywającym alkohol. Samochód został zamknięty, a ja zostałem dowieziony do komendy policji, gdzie poddałem się badaniu alkomatem stacjonarnym, ponieważ powiedziano mi, że jeżeli tego nie zrobię, zostanę przewieziony do szpitala, gdzie zostanie przymusowo ode mnie pobrana krew. Wynik wyszedł 0,00, więc policjanci postanowili mnie dalej szykanować i zarządzili badanie na obecność narkotyków, wyraźnie szukając podstawy do zatrzymania mnie. Wynik badania we wszystkich próbach wyszedł negatywny. Ostatecznie uwolniono mnie, odwożąc do pozostawionego samochodu. Straciłem mnóstwo czasu, narażono mnie na poważny stres. Jakie mam możliwości złożenia skargi i jakie mogą być jej skutki?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r.  Prawo o ruchu drogowym (tekst pierwotny: Dz. U. 1997 r. Nr 98 poz. 602) (dalej „prawo o ruchu”)
  2. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. Postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012.488 (R) (dalej „rozporządzenie”)
  3. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.0.600) (dalej „ustawa”)

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Zgodnie z art. 129 ustawy prawo o ruchu drogowym Policjant, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, jest uprawniony do żądania poddania się przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Żądanie poddania się przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu (ust. 2 pkt 3) służy ustaleniu ewentualnego naruszenia zakazu określonego w art. 45 ust. 1 pkt 1, dotyczącego osoby kierującej pojazdem lub co do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem. Z przepisu tego wynika jednocześnie obowiązek poddania się temu badaniu przez wskazane osoby; żądaniu, by badanie było zrealizowane, musi odpowiadać obowiązek drugiej strony.

Przepis ten stanowi podstawę prawną do poddania badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu kierującego pojazdem lub osoby co do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem; inne osoby wymienione w art. 45 ust. 1 pkt 1, tj. prowadzący kolumnę pieszych, jadący wierzchem lub pędzący zwierzęta, nie mogą być poddane temu badaniu, chyba że same wyrażą na to zgodę. Ustawodawca wyraźnie ograniczył to uprawnienie do wskazanych wyżej podmiotów. W razie podejrzenia, że kierujący pojazdem jest w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, policjant powinien spowodować opuszczenie przez niego pojazdu i przeprowadzić badanie trzeźwości w trybie określonym w art. 126 lub 127. O fakcie ujawnienia kierującego, który jest w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, policjant zawiadamia dyżurnego jednostki Policji, który udziela mu wszechstronnej pomocy zwłaszcza, gdy nie jest możliwe przekazanie pojazdu innej osobie (§ 23 ust. 1 cyt. zarządzenia). W razie stwierdzenia, że kierujący pojazdem jest w stanie nietrzeźwości, policjant jest obowiązany uniemożliwić mu kierowanie pojazdem (ust. 2 pkt 8 lit. a). W przypadku gdy kierujący przewozi osoby lub ładunek, które muszą być dostarczone do miejsca przeznaczenia w określonym czasie (np. artykuły łatwo psujące się lub zwierzęta), policjant powinien o tym fakcie niezwłocznie zawiadomić dyżurnego jednostki Policji w celu uzgodnienia dalszego trybu postępowania (§ 23 ust. 3 cyt. zarządzenia).

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Przez „podejrzenie” należy rozumieć wywołane obiektywnymi informacjami subiektywne odczucie organu procesowego wskazujące na prawdopodobieństwo, że zaistniała określona okolicznść (Grzegorczyk, Kodeks, t. 1, 2014, s. 1037). Prawdopodobieństwo należy odróżnić od udowodnienia czy przekonania. Dokonując dalszej analizy, trzeba zauważyć, że ustawodawca wielokrotnie posługuje się pojęciem prawdopodobieństwa, które stopniuje, np.: „duże prawdopodobieństwo”, „uzasadnione podejrzenie”, „uzasadniają dostatecznie podejrzenie” .

Sformułowanie „uzasadnione podejrzenie” użyte w przepisie oznacza konieczność oparcia się przez organ na konkretnych informacjach.

Jeżeli nie zaistniało takie podejrzenie – ma Pan prawo do wniesienia zażalenia. 

Osobie kontrolowanej przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce dokonania kontroli osobistej, w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w celu zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli termin minął, można wnieść o przywrócenie. 

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Poniżej również omawiam kwestie samego badania. 

Istnieją określone procedury badania trzeźwości osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia pod wpływem alkoholu.

Regulacje, które zawierają opisy tych procedur to:

– Zarządzenie nr 496 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie badań na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu (D.U. Komendy Głównej Policji nr 9 z dnia 15 czerwca 2004 r.);

  • Zasady przeprowadzania pomiarów stężenia alkoholu oraz opiniowania w sprawach trzeźwości opracowane przez Instytut Ekspertyz Sądowych i zatwierdzone przez Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii w dniu 26 listopada 2004 r. (publikowane m.in. na stronie internetowej Prokuratury Generalnej).

Pierwszy z. dokumentów jest aktem normatywnym, ale o charakterze swoistych przepisów wewnętrznych obowiązujących w Policji, natomiast drugi stanowi jedynie zalecenia ekspertów, jest zatem niewiążący. Powyższe oznacza, iż funkcjonariusze Policji przeprowadzając badanie trzeźwości niezgodnie z Zarządzeniem nr 496 narażają się najwyżej na odpowiedzialność dyscyplinarną, natomiast Zasady (….) nie są w żaden sposób wiążące.

Badanie alkomatem przez Policję – nasze prawa

Procedura badania trzeźwości:

Prawidłowe przeprowadzenie badania trzeźwości jest szczególnie istotne w sytuacji, gdy osoba podejrzana nie została ujęta na gorącym uczynku i zbadana od razu, a badanie przeprowadzone jest kilka, a nawet kilkanaście godzin później. Należy bowiem podkreślić, że taka sytuacja nie oznacza automatycznie niemożliwości poczynienia ustaleń, które doprowadzą do udowodnienia winy osobie zatrzymanej. Badanie trzeźwości po okresie dłuższym niż kilkanaście godzin jest jednak bezcelowe ze względu na zakończenie procesu wydalenia alkoholu z organizmu. Jeżeli badanie trzeźwości, w szczególności to przeprowadzone po czasie, nie zostanie wykonane prawidłowo albo dostarczy zbyt mało danych (o czym niżej), może się okazać, że nie ma możliwości ustalenia jaką zawartość alkoholu w organizmie posiadał sprawca w momencie popełniania czynu zabronionego. A tym samym trudno będzie organom procesowym wykazać bez dozy wątpliwości czy podejrzany był w momencie gdy prowadził pojazd nietrzeźwy i jaki był stopień tej nietrzeźwości.

Ustalenie zawartości alkoholu we krwi domniemanego sprawcy w opisywanych sytuacjach odbywa się na etapie karnego postępowania przygotowawczego. W tym celu powołuje się biegłego sądowego (najczęściej z zakresu medycyny), który za pomocą wzorów matematycznych oraz wiedzy medycznej określa zawartość alkoholu we krwi danej osoby na określoną godzinę. Jest to bardzo ważny etap, od którego najczęściej zależy końcowy wynik sprawy, a mianowicie skazanie za przestępstwo, ukaranie za wykroczenie lub uniewinnienie.

Aby określić, jakie mogło być stężenie alkoholu we krwi badanego w chwili wypadku, jeśli pobranie krwi miało miejsce w późniejszym czasie, muszą być spełnione następujące warunki:

1) wypadek i kolejne pobrania krwi muszą przypadać na fazę eliminacji alkoholu, tzw. krzywa eliminacji;

2) konsumpcja alkoholu nastąpiła co najmniej na 2,5 godziny przed wypadkiem, a czas pomiędzy wypadkiem i pierwszym pobraniem próby krwi nie przekracza 5-6 godzin;

3) stężenie w pierwszej próbie krwi przekracza 0,4 promille;

4) pobranie krwi musi być co najmniej trzykrotne w równych jednostkach czasowych ( cyt. „Opiniowanie sądowo-lekarskie i toksykologiczne” Zdzisław Marek, Małgorzata Kłys, s. 345 – 349, Kraków, 1998 r).

Niestety, opinie biegłych często obarczone są błędem, gdyż takie „szacowanie” – nawet mając kompletne dane opisane wyżej – z natury rzeczy nie może uwzględniać wszystkich właściwości osobniczych związanych z przyswajaniem i wydalaniem alkoholu przez osobę badaną.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Dotyczy: sprzedaży udziału w  gospodarstwie rolnym

Przedłożone dokumenty: brak

Stan faktyczny: Wraz z siostrą jesteśmy właścicielkami domu jednorodzinnego . Siostra chce odkupić moja część domu. Chętnie odsprzedam dom tylko sprawy się komplikują ponieważ ziemia na której stoi dom jest własnością nasza i agencji rolnej. Czy w tej sytuacji najpierw musimy wykupić ziemię pod domem a następnie mogę sprzedać swoją połowę. Czy mogę  to zrobić bez wykupywania ziemi, z tym że cena wtedy będzie mniejsza ??; 

Akty prawne:

  1. Dz.U. 1964 Nr 16 poz. 93 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
  2. Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207 Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn
  3. Dz.U. 2003 nr 64 poz. 592 Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego
  4. Dz.U. 1991 nr 7 poz. 24 Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
  5. Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59 Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Po pierwsze należy wskazać, że dom zawsze jest trwale z gruntem związanym i jeżeli ma Pani udział w domu to ma Pani też udział w gruncie. Nie można bowiem sprzedać samego domu – bez gruntu (za wyjątkiem budynków z gruntem niezwiązanych). 

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Ma to związek z zasadą tzw. superficies solo cedit. 

Jest to zasada odnosząca się do związania własności budynku oraz innych rzeczy połączonych trwale z gruntem i wzniesionych na gruncie z własnością tego gruntu. Zasada ta obowiązuje dotychczas i w prawie polskim realizowana jest przez zapisy art. 48 i 191 kodeksu cywilnego. Zgodnie z tą zasadą to, co jest z gruntem trwale związane (np. budynek), jest własnością właściciela gruntu. Nie może istnieć stan prawny (poza pewnymi wyjątkami, np. użytkowaniem wieczystym), w którym właściciel gruntu i właściciel budynku to dwie różne osoby. W sytuacji gdy ktoś wzniósł budynek na czyimś gruncie przyjmuje się zatem konstrukcję, że z mocy samego prawa właściciel gruntu staje się właścicielem budynku, choćby nawet nie przyczynił się do jego powstania, ten zaś, kto budynek zbudował, jest jedynie właścicielem nakładów poczynionych na tę budowę. 

Zatem może Pani sprzedać udział w nieruchomości siostrze, na zasadach poniższych, bez dodatkowego wykupywania działki. 

Jeśli potencjalny nabywca nieruchomosci jest obywatelem lub przedsiębiorcą z Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii (Pani siostra nie tylko spełnia ten warunek ale jest również współwłaścicielem), nie potrzebuje zezwolenia na nabycie jakiejkolwiek nieruchomości, w tym również nieruchomości rolnych i leśnych. Aktualnie, bez żadnych przeszkód można nabywać nieruchomości, w tym nieruchomości rolne o powierzchni nieprzekraczającej 1 ha – za zezwoleniem. Nieruchomości o powierzchni większej również mogą stać się przedmiotem obrotu gospodarczego, lecz pod pewnymi warunkami.

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Działki o powierzchni ponad 1 ha będzie można sprzedać lub darować nierolnikowi, dopiero, gdy nie znajdzie się chętnego rolnika i  pod warunkiem, że wyrazi na to zgodę w formie decyzji administracyjnej dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR). Proszę mieć też na uwadze, że działkę można podzielić i sprzedać jako dwie. 

Zgodnie z treścią art. 2a ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego: „1. Nabywcą nieruchomości rolnej może być wyłącznie rolnik indywidualny, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli nabywana nieruchomość rolna albo jej część ma wejść w skład wspólności majątkowej małżeńskiej wystarczające jest, gdy rolnikiem indywidualnym jest jeden z małżonków.

2. Powierzchnia nabywanej nieruchomości rolnej wraz z powierzchnią nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rodzinnego nabywcy nie może przekraczać powierzchni 300 ha użytków rolnych ustalonej zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3”.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż nabywcami ziemi rolnej mogą być rolnicy indywidualni, kościoły, parki narodowe, jednostki samorządu oraz Skarb Państwa. Od razu należy wyjaśnić pojęcie – rolnik indywidualny.

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

W innym przypadku konieczne będzie złożenie wniosku do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który został powołany przez przepisy ustawy w 2017 r., w miejsce dotychczasowej Agencji. Nabycie nieruchomości rolnej przez inne podmioty niż wymienione uprzednio, może nastąpić za zgodą Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka, którą Dyrektor wyraża w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej na wniosek:

„1) zbywcy, jeżeli:

a) wykaże on, że nie było możliwości nabycia nieruchomości rolnej przez podmioty, o których mowa w ust. 1 i 3,

b) nabywca daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej,

c) w wyniku nabycia nie dojdzie do nadmiernej koncentracji gruntów rolnych;

2) osoby fizycznej zamierzającej utworzyć gospodarstwo rodzinne, która:

a) posiada kwalifikacje rolnicze albo której, pod warunkiem uzupełnienia kwalifikacji zawodowych, przyznano pomoc,(…) a ten termin jeszcze nie minął,

b) daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej,

c) zobowiąże się do zamieszkiwania w okresie 5 lat od dnia nabycia nieruchomości na terenie gminy, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych, która wejdzie w skład tworzonego gospodarstwa rodzinnego.”

Mając na uwadze powyższe stosowny wniosek może złożyć zbywca lub chcący utworzyć gospodarstwo. Zbywca musiałby wykazać, że wystawił nieruchomość na sprzedaż i nikt się nie zgłosił, bowiem trzeba będzie ten fakt jakoś udokumentować. Wniosek może złożyć również nabywca. Jednakże według wielu ekspertów ta pierwsza droga, w której to potencjalny zbywca występuje do Ośrodka jest znacznie łatwiejsza i szybsza i osiąga lepsze efekty.

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Przyjmując, że zechcą Państwo wybrać drugą drogę należy uzyskać zgodę Ośrodka. KOWR ma na wydanie stosownej decyzji 1 miesiąc od daty wpływu wniosku. Termin ten niestety jest rzadko dotrzymywany. Warto w tym miejscu wskazać, że Ośrodek ma również prawo pierwokupu nieruchomości rolnej, jednak niezwykle rzadko z niego korzysta, a ponadto prawo pierwokupu nie przysługuje w przypadku, gdy nabywcą jest osoba mająca uprzednio wyrażoną zgodę na zakup przez tenże Ośrodek.

Zgodnie z art. 2b wyżej przywołanej ustawy klient musi prowadzić gospodarstwo rolne, w skład którego weszła nabyta nieruchomość rolna przez okres co najmniej 10 lat od daty nabycia. Dodatkowym warunkiem jest konieczność prowadzenie tego gospodarstwa osobiście. Nie może on również zbyć nieruchomości ani oddać jej w posiadanie innym osobom. W szczególnych przypadkach zgodę na sprzedaż lub przekazanie nieruchomości przed upływem wymaganego okresu może wyrazić sąd. 

Sprzedaż udziału w nieruchomości rolnej

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Stan faktyczny: W X r. zostałam właścicielką mieszkania (rynek pierwotny). Niedawno dostałam od dewelopera propozycję dokupienia w bardzo atrakcyjnej cenie dodatkowego miejsca postojowego. Znajduje się ono w budynku, w którym mam mieszkanie – w garażu podziemnym (poziom -2) i nie posiada włsnej księgi wieczystej. Wczesniej sprzedający informowali, że sprzedaż takiego miejsca postojowego jest możliwa tylko ze sprzedażą mieszkania. Czy deweloper może sprzedać mi samo miejsce postojowe, ktore nie ma swojej KW? Później zostanie ono dopisane do KW mojego mieszkania?

Przedłożone dokumenty: brak

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048)
  3. Rozporządzenie ministra infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)

Zgodnie z art. 2 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku „samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej lokalami, mogą stanowić odrębne nieruchomości”.

Odrębną nieruchomością może być tylko samodzielny lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu, tzn. lokal użytkowy. Lokal, który nie odpowiada temu wymaganiu, nie może stanowić odrębnej nieruchomości. Samodzielność jest jedyną przesłanką, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się nieruchomością.

Garaż może stanowić odrębną nieruchomość, jak też odrębny lokal, a także część składową lokalu mieszkalnego jako pomieszczenie przynależne.

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Garaż będzie odrębną nieruchomością (budynkową), wówczas gdy jest to garaż wolno stojący lub w zespole boksów garażowych i nastąpi wydzielenie gruntu zajętego pod taki garaż (odrębnej działki). Garaże stają się odrębnymi nieruchomościami w sytuacji unormowanej w art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Garaż znajdujący się w większym budynku, np. mieszkalnym, może stanowić zarówno odrębny lokal o innym przeznaczeniu, jak też pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego. Zależeć to będzie od woli zainteresowanych, a przede wszystkim od woli właściciela budynku. Za dopuszczalnością wyodrębnienia garażu jako samodzielnego lokalu o innym przeznaczeniu niż lokal mieszkalny wypowiedział się 29.11.1997 r. Trybunał Konstytucyjny.

Wyodrębnienie garażu jako lokalu samodzielnego będzie wchodzić w grę w budynkach mieszkalnych lub w innych budynkach, np. obejmujących zespół garaży.

Możliwe jest też wyodrębnienie garażu wielostanowiskowego jako odrębnego lokalu i następnie – po założeniu księgi wieczystej i wpisaniu właściciela – przeniesienie na rzecz zainteresowanych udziału we współwłasności tej nieruchomości lokalowej wraz z odpowiednim ułamkiem nieruchomości wspólnej. Współwłaściciele w ramach umowy quoad usum określają sposób korzystania z miejsc postojowych.

Problematyki charakteru prawnego miejsca postojowego dotyczy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.05.2004 r., sygn. akt I CK 696/03 (OSP 2005, Nr 5, poz. 61), który stwierdza, że miejsce postojowe nie może być uznane za pomieszczenie przynależne.

Charakter wspólnoty mieszkaniowej określa z kolei art. 6 cytowanej ustawy. Zgodnie z jego treścią „ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana”. Jako właściciel garażu stanowiącego odrębny lokal Pani także należy do wspólnoty mieszkaniowej.

Wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa. Ustawa nie przyznaje takiej wspólnocie osobowości prawnej. Ma ona natomiast zdolność sądową, czyli może pozywać i być pozywana.

Przymusowe uczestnictwo we wspólnocie mieszkaniowej wiąże się z szeregiem obowiązków, które ustawodawca w sposób przykładowy wymienił w art. 13:

1. „Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.

2. Na żądanie zarządu właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje”.

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Obowiązek ponoszenia opłat wynika z mocy ustawy i jest uzależniony od wielkości udziału właściciela w nieruchomości wspólnej. Tezę powyższą potwierdza ustawodawca w art. 12, zgodnie z którym:

1. „Właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem.

2. Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nie znajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach.

3. Uchwała właścicieli może ustalić zwiększenie obciążenia z tego tytułu właścicieli lokali użytkowych, jeżeli uzasadnia to sposób korzystania z tych lokali”.

Istnieją dwa główne sposoby nabycia miejsca postojowego, w zależności od założeń przyjętych przez dewelopera. W pierwszym przypadku – kupujący nabywa udział w odrębnej nieruchomości z oddzielną księgą wieczystą, tzw. lokalu niemieszkalnym, czyli garażu. W drugim – miejsce postojowe w ramach udziału w tzw. nieruchomości wspólnej. 

W Państwa przypadku boks należy do nieruchomości wspólnej i nie jest na szczęście częścią składową mieszkania ale tylko do niego przynależy (zgodnie z wyciągiem z KW). 

Jeżeli garaż spełnia warunki, by uznać go za samodzielny lokal niemieszkalny, to po uzyskaniu stosownego zaświadczenia od starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) cała wspólnota mieszkaniowa może ustanowić jego odrębną własność i założyć dla niego oddzielną księgę wieczystą. Może tego dokonać także sąd, znosząc współwłasność – należy jednak ustalić czy można boks uznać za taki lokal czy nie – czy jest ograniczony ścianami czy tylko słupami.

Nabycie miejsca w garażu bez księgi wieczystej

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Podróżnemu przysługuje obniżka ceny. Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Stan faktyczny: X mamy zaplanowany wylot dl X z biura podróży X. Wybraliśmy hotel z licznymi udogodnieniami gdyż podróżujemy z dziećmi i zależy nam na pewnych standardach (X, X X itp). Dzisiaj otrzymaliśmy od biura telefon i maila, że plaża w naszym wybranym hotelu (5-gwiazdek) będzie bez leżaków i bez baru. Na stronie X nadal w opisie tego hotelu jest takie udogodnienie dostępne. Jako rekompensatę zaproponowali inni hotel, który nawet nie umywa sie do tego co wybraliśmy (Nie ma aquaparku). Jak sie to ma do umowy z biurem?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG
  3. Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2361)

W świetle art. 48 ustawy o imprezach turystycznych, odpowiedzialność organizatora turystyki jest oparta na zasadzie ryzyka. Uznać należy, że przepis ten wprowadza jednolity reżim odpowiedzialności organizatora turystyki o charakterze obiektywnym (bowiem niezależny od jego winy), niezależny od podstaw i potencjalnych ograniczeń odpowiedzialności się od odpowiedzialności tylko w razie wykazania jednej z okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 48, do których należą wyłącznie: działanie lub zaniechanie klienta; działanie lub zaniechanie osób trzecich nieuczestniczących w wykonywaniu usług przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć; siła wyższa. W doktrynie słusznie zwraca się uwagę, że przepis ten przewiduje surowszą odpowiedzialność niż dyrektywa, ponieważ nie wprowadza on zawartej w dyrektywie czwartej przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności – w postaci zdarzenia, którego organizator (lub punkt sprzedaży detalicznej albo usługodawca) nawet zachowując należytą staranność nie mógł

Kluczowa dla Państwa jest natomiast treść art. 50 ustawy:

podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

Niezgodność będzie występować przez cały okres trwania usługi, więc obniżka ceny przysługuje za każdy dzień wyjazdu. 

Ważne jest w tej chwili, aby mieli Państwo potwierdzenie zgłoszenia niezgodności chociażby poprzez e-mail. 

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Ustawa, podobnie jak dyrektywa, odwołuje się do pojęcia niezgodności usługi turystycznej z umową. Zgodnie z art. 4 pkt 16 ImprTurU (odpowiednik – art. 3 pkt 13 dyrektywy 2015/2302), przez niezgodność należy rozumieć niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług turystycznych objętych imprezą turystyczną. Definicja zawarta w ImprTurU jest zatem bardzo ogólna. Należy przyjąć, że pojęcie niezgodności usługi z umową powinno być intepretowane przede wszystkim w oparciu o kryteria subiektywne, odnoszące się do konkretnego podróżnego (zob. D. Paulus, Das neue Pauschalreisevertragsrecht, s. 647, 653).

Należy przy tym brać pod uwagę takie elementy jak: jakość danej usługi turystycznej (jak np. wielkość pokoju, model wypożyczonego samochodu itd.) czy też jej części (np. jakość kolacji w przypadku, gdy umowa przewiduje śniadania i kolacje), punktualność świadczonych usług oraz czynniki związane z lokalizacją (np. dostęp do plaży, pokój z oknem wychodzącym na ulicę itd.), jak również – w zależności od okoliczności – czynniki środowiskowe (np. plaga niebezpiecznych meduz w czasie wakacji na plaży; zob. D. Paulus, Das neue Pauschalreisevertragsrecht, s. 647, 653). Na tle poprzedniej dyrektywy sądy krajowe niejednokrotnie stwierdzały, że niewystarczające do uznania niezgodności usługi turystycznej z umową są drobne niedogodności (jak np. opóźnienie wylotu nieprzekraczające 4 godzin, pojedynczy owad), jak również czynniki związane ze zwykłym ryzykiem życiowym (takie jak kradzież, miejsce siedzące obok nieprzyjemnej osoby, a zwykle także ataki terrorystyczne). Zasadność stosowania tego rodzaju ograniczeń jest jednak wątpliwa na tle nowej dyrektywy, skoro pojęcie niezgodności zostało zdefiniowane w tak szeroki sposób.

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie zgodności usługi z umową, obejmują przede wszystkim treść informacji przedstawionych podróżnemu, informacje i zdjęcia w broszurach, całościową cenę podróży, charakter podróży, miejsce docelowe podróży. Szczególne znaczenie może mieć w tym zakresie język stosowany przez organizatora w umowie i w informacjach przekazanych podróżnemu. Wątpliwości mogą budzić, na przykład, takie sformułowania jak „dostęp do plaży” i „bezpośrednio nad morzem” w sytuacji, gdy hotel znajduje się na klifie albo „ciche miejsce” i „miejsce przyjazne dla rodziny” w sytuacji, gdy podróżny powołuje się na hałas spowodowany przez dzieci (D. Paulus, Das neue Pauschalreisevertragsrecht, s. 647, 653). Podstawą oceny zgodności usługi turystycznej z umową powinno być spełnienie celu, dla którego umowa została zawarta, przydatność usługi z punktu widzenia normalnego skorzystania z niej i warunki, których można było oczekiwać, biorąc pod uwagę charakter podróży (D. Paulus, Das neue Pauschalreisevertragsrecht, s. 647, 653).

Reżim odpowiedzialności za niezgodność usług turystycznych z umową przyjęty w dyrektywie 2015/2302 jest przykładem tzw. performance-oriented approach. Rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę zmierzają przede wszystkim do zapewnienia wykonania usługi turystycznej przez organizatora lub jego podwykonawców. Analogiczne rozwiązania zostały przyjęte w przepisach dotyczących sprzedaży konsumenckiej. W obu przypadkach konsument może żądać przede wszystkim usunięcia niezgodności lub świadczenia zastępczego. Dopiero w dalszej kolejności możliwe jest odstąpienie od umowy przez konsumenta oraz żądanie obniżenia ceny (kwestia ta została poddana analizie przez G. Howells, Ch. Twigg-Flesner, T. Wilhelmsson, Rethinking EU consumer law, s. 167 i n.; zob. także J.M. Bech Serrat, Consumer travel law, s. 373 i n.).

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Sformułowanie „niezgodność usługi turystycznej z umową” wydaje się nawiązywać do sformułowania użytego w przepisach dotyczących sprzedaży konsumenckiej („zgodność towaru z umową”; art. 2 dyrektywy 1999/44/WE). Sformułowanie „niezgodność z umową” nie wydaje się adekwatne w odniesieniu do świadczenia usług. Bardziej odpowiednie byłoby użycie sformułowania „niewykonanie lub nienależyte wykonanie”. Analogia do przepisów dotyczących sprzedaży konsumenckiej jest również widoczna na tle roszczeń przysługujących konsumentowi w razie niewykonania umowy. Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2015/2302 zobowiązuje organizatora podróży do usunięcia niezgodności, chyba że:

W razie wystąpienia którejkolwiek z tych sytuacji, na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302, podróżny jest uprawniony do odpowiedniego obniżenia ceny za każdy okres, w trakcie którego występowała niezgodność, chyba że organizator udowodni, że odpowiedzialność za niezgodność można przypisać podróżnemu. Regulacja ta w wysokim stopniu odzwierciedla rozwiązanie przyjęte w art. 3 dyrektywy 1999/44/WE. Ponadto, w przepisach dyrektywy 2015/2302 przewidziano roszczenie o świadczenie zastępcze („usługi alternatywne” – art. 13 ust. 5 dyrektywy 2015/2302), które odpowiada przewidzianemu w przepisach dyrektywy 1999/44/WE roszczeniu o wymianę towaru (art. 3 ust. 3 dyrektywy 1999/44/WE). W dyrektywie 2015/2302 przyjęto także nowe rozwiązania, które można uznać za korzystniejsze niż te przyjęte w dyrektywie 1999/44/WE. Przede wszystkim, w art. 13 ust. 4 dyrektywy 2015/2302 wskazano, że jeżeli organizator nie usunie niezgodności w rozsądnym czasie wyznaczonym przez podróżnego, podróżny może sam podjąć działania mające na celu usunięcie niezgodności i żądać zwrotu poniesionych wydatków. Taka możliwość nie została przewidziana w dyrektywie 1999/44/WE. Dodatkowo, podróżny nie musi wyznaczać organizatorowi terminu do usunięcia niezgodności, jeżeli organizator odmawia ich usunięcia lub konieczne jest podjęcie natychmiastowych środków zaradczych (zob. G. Howells, Ch. Twigg-Flesner, T. Wilhelmsson, Rethinking EU, s. 167 i n.).

1) jest to niemożliwe;

2) wiązałoby się to z niewspółmiernie wysokimi kosztami w stosunku do:

a) zakresu niezgodności oraz

b) wartości usług turystycznych, których one dotyczą.

Biuro podróży informuje o zmianie udogodnień w hotelu po wykupieniu wycieczki. Jakie mamy prawa?

Przepisy dyrektywy 2015/2302 przyznają konsumentowi prawo odstąpienia od umowy bez ponoszenia kosztów, ale jedynie wówczas, gdy niezgodności istotnie wpływają na realizację imprezy turystycznej, a organizator nie zdołał ich usunąć w rozsądnym terminie wyznaczonym przez podróżnego. Regulacja ta przypomina rozwiązanie przyjęte w art. 3 ust. 6 dyrektywy 1999/44/WE, zgodnie z którym konsument nie może odstąpić od umowy, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie. Rozwiązaniem, które należy uznać za korzystniejsze niż przyjęte w dyrektywie 1999/44/WE jest wyraźnie określenie miejsca roszczenia o naprawienie szkody przez zapłatę odszkodowania w reżimie odpowiedzialności za niezgodność usługi z umową (art. 14 ust. 2 dyrektywy 2015/2302) (zob. G. Howells, Ch. Twigg-Flesner, T. Wilhelmsson, Rethinking EU, s. 167 i n.).

O ile to możliwe, alternatywne usługi zaoferowane podróżnemu powinny charakteryzować się taka samą lub wyższą jakością niż usługi przewidziane w umowie o udział w imprezie turystycznej. Jeżeli zaproponowane alternatywne usługi dają w rezultacie imprezę turystyczna o niższej jakości niż przewidziana w umowie o udział w imprezie turystycznej, organizator powinien przyznać podróżnemu odpowiednią obniżkę ceny. Podróżny może odrzucić zaproponowane alternatywne usługi tylko wtedy, gdy nie są one porównywalne z tym, co zostało uzgodnione w umowie o udział w imprezie turystycznej lub jeżeli przyznana obniżka ceny jest nieodpowiednia. Jeżeli zaproponowanie alternatywnych usług nie jest możliwe lub podróżny odrzuci zaoferowane alternatywne usługi, podróżny może żądać obniżenia ceny lub naprawienia poniesionej szkody bez rozwiązywania umowy o udział w imprezie turystycznej.

Jeżeli mają Państwo pytania własne można je zadać klikając w TEN LINK.

Opublikowano

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Stan faktyczny: Wykupiłam wycieczkę na Zanzibar. Przy składaniu wniosku o paszport otrzymałam informacje, ze paszport jest ważny 60 dni od daty zawarcia związku małżeńskiego i fakt złożenia, lub nie złożenia wniosku o nowy paszport nic nie zmienia. Na Zanzibarze wymagany jest paszport ważny minimum pół roku w momencie przyjazdu aby otrzymać wizę turystyczna. W związku z tym moje pytanie brzmi- czy na Zanzibarze honorowana będzie data znajdująca się w paszporcie czy informacja o 60 dniach która udzielona została mi w urzędzie wojewódzkim? Czy informacja o ważności dokumentu przez 60 dni od zawarcia małżeństwa jest dostepna w jakimś międzynarodowym systemie?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

USTAWA O DOKUMENTACH PASZPORTOWYCH z dnia 27 stycznia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 350)

Zgodnie z art. 70 ustawy:

  1. Dokument paszportowy traci ważność z upływem terminu ważności wskazanego w tym dokumencie.
  2. W okresie ważności dokument paszportowy unieważnia się w przypadku:
  3. zmiany danych zamieszczonych w dokumencie paszportowym, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, f i g;

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Art. 12:

W warstwie graficznej na stronie personalizacyjnej paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego zamieszcza się:

  1. dane dotyczące osoby: a) nazwisko

Zatem paszport traci ważność po zmianie nazwiska. 

Zgodnie z art. 37 ustawy:

1. Dokument paszportowy traci ważność:

4) po upływie 60 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji administracyjnej lub prawomocnego orzeczenia sądu stwierdzającego zmianę danych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 9, albo sporządzenia aktu małżeństwa stwierdzającego zmianę nazwiska, a w przypadku małżeństwa zawartego przed konsulem lub organem zagranicznym – od dnia doręczenia odpisu aktu małżeństwa.

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Pani paszport straci ważność 19 października. 

Jeżeli wyjazd planowany jest po tej dacie, istnieje ryzyko iż nie zostanie Pani wpuszczona do samolotu – jeżeli leci Pani bezpośrednio na Zanzibar, gdyż to urzędnicy już w Polsce sprawdzają czy dana osoba może przekroczyć granicę. 

W organach paszportowych do obsługi obywateli jest wykorzystywany Paszportowy System Obsługi Obywatela, który przekazuje informacje do CEWiUDP.

System CEWIUDP realizuje zadania centralnej ewidencji wydanych i unieważnionych dokumentów paszportowych zdefiniowane w ustawie o dokumentach paszportowych. Gromadzi dane o dokumentach paszportowych i ich posiadaczach. Dokumenty paszportowe, tak jak dowody osobiste, potwierdzają tożsamość jego posiadacza oraz potwierdzają obywatelstwo polskie.

System pozwala także centralnie personifikować dokumenty paszportowe. Rejestruje statusy książeczek i wklejek paszportowych oraz przechowuje informacje o zakazach opuszczania kraju i odmowach wydania dokumentów paszportowych.

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Zgodnie z art. 54 a ustawy:

54a [Podmioty, którym udostępnia się dane] Minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia dane zgromadzone w centralnej ewidencji, z wyłączeniem danych biometrycznych w postaci odcisków palców:

1) Policji,

2) Straży Granicznej,

3) Biuru Nadzoru Wewnętrznego,

4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

5) Agencji Wywiadu,

6) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,

7) ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,

8) prokuratorowi,

9) sądom,

10) Służbie Więziennej,

11) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,

12) Służbie Wywiadu Wojskowego,

13) Żandarmerii Wojskowej,

14) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych,

15) Służbie Ochrony Państwa

  • w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

Należy podkreślić, że system nie jest zawsze weryfikowany i istnieje prawdopodobieństwo, że zostanie Pani przepuszczona ale w przypadku kontroli, wyjazd może być niemożliwy. 

Od kiedy ważny jest paszport przy wyjeździe na wakacje na przykładzie Zanzibaru

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Z poważaniem,

prawnikonline24.pl

Opublikowano

Przesłuchanie dziecka przez sąd – na co się przygotować, na zwrócić uwagę

Przesłuchanie dziecka przez sąd - na co się przygotować

Przesłuchanie dziecka przez sąd – na co się przygotować, na zwrócić uwagę

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296)
  3. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Ponieważ sprawa dotyczy uregulowania kontaktów ojca z dzieckiem, sprzeciw co do przesłuchania może mieć miejsce ale tylko jeżeli dobro dziecka mogłoby na tym ucierpieć, z powodów np. zdrowotnych. 

Natomiast od razu w tym miejscu wyjaśniam, że przesłuchanie dziecka nie odbywa się na zasadach przesłuchania dorosłego. 

Po pierwsze, konieczna jest obecność psychologa a przesłuchanie musi odbyć się w pokoju przypominającym pokój dziecinny – ma być to przyjazne pomieszczenie. 

Gdyby przed przesłuchaniem okazało się, że jest inaczej, może Pani nie dopuścić do przesłuchania. Natomiast niestety, na przesłuchaniu nie są obecni przedstawiciele ustawowi dziecka, pełnomocnicy, czy inni uczestnicy postępowania. Termin wysłuchania jest tym osobom znany, ale bez prawa udziału w posiedzeniu. Przedstawiciele ustawowi dziecka zobowiązani są doprowadzić dziecko na wysłuchanie.

Przesłuchanie dziecka przez sąd – na co się przygotować, na zwrócić uwagę

Zatem po doprowadzeniu dziecka należy ustalić jaki psycholog będzie uczestniczyć w przesłuchaniu a także w jakim faktycznie pomieszczeniu przesłuchanie się odbędzie. Należy mieć na uwadze, że dziecko nie powinno mieć kontaktu z oskarżonymi, uczestnikami procesów i nie powinno oczekiwać na wspólnym korytarzu ale w poczekalni przystosowanej dla dzieci. 

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego dzieci mają prawo do wyrażania przed sądem swoich poglądów we wszystkich sprawach ich dotyczących. 

W art. 2161 § 1 wskazano, że sąd w sprawach dotyczących osoby małoletniego dziecka wysłucha je, jeżeli jego rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości na to pozwala. Wysłuchanie odbywa się poza salą posiedzeń sądowych.

Sąd stosownie do okoliczności, rozwoju umysłowego, stanu zdrowia i stopnia dojrzałości dziecka uwzględni jego zdanie i rozsądne życzenia

A w art.  576 § 2  wskazano, że przed wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy sąd opiekuńczy wysłucha przedstawiciela ustawowego osoby, której postępowanie dotyczy. W wypadkach ważniejszych powinien ponadto w miarę możności wysłuchać osoby bliskie tej osoby.

Sąd w sprawach dotyczących osoby lub majątku dziecka wysłucha je, jeżeli jego rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości na to pozwala, uwzględniając w miarę możliwości jego rozsądne życzenia. Wysłuchanie odbywa się poza salą posiedzeń sądowych

Z komentowanych przepisów wynika obowiązek sądu wysłuchania małoletniego, jeżeli są spełnione łącznie trzy warunki: pozwala na to rozwój umysłowy dziecka, jego stan zdrowia, jak również stopień jego dojrzałości. W literaturze przyjmuje się w związku z tą regulacją, że wysłuchanie to ma charakter względnie obligatoryjny, gdyż obligatoryjność jest mocno ograniczona kryteriami dopuszczalności przeprowadzenia tego dowodu 

Na podstawie § 2 komentowanego przepisu podejmowana jest przez sąd decyzja w przedmiocie uwzględnienia wyrażonego przez małoletniego zdania i rozsądnego życzenia. Przy podejmowaniu tej decyzji sąd bierze pod uwagę te same kryteria, które decydują o dopuszczalności wysłuchania małoletniego, a ponadto musi wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności.

Poczekalnia zapewnia możliwość oczekiwania świadka na przesłuchanie w miejscu, do którego nie mają wstępu osoby nieuprawnione do udziału w przesłuchaniu. Poczekalnia wyposażona jest w książki, czasopisma, kredki, papier i inne przedmioty zapewniające świadkowi, w tym również będącemu małoletnim poniżej lat 15, możliwość aktywnego spędzenia czasu oczekiwania. W poczekalni nie umieszcza się materiałów edukacyjnych i informacyjnych na temat przemocy i wykorzystywania seksualnego. Pokój przesłuchań powinien być izolowany od odgłosów dobiegających z zewnątrz w stopniu wystarczającym, by zapewnić należytą jakość zapisu dźwięku. Kolorystyka pokoju przesłuchań powinna być utrzymana w barwach jasnych i stonowanych. Pokój przesłuchań wyposaża się w meble dostosowane dla osób dorosłych oraz meble dostosowane dla dzieci, a podłogę wykłada się miękką wykładziną. 

Przesłuchanie dziecka przez sąd – na co się przygotować, na zwrócić uwagę

Wysłuchanie małoletniego odbywa się poza salą posiedzeń sądowych w warunkach zapewniających dziecku szczerość i swobodę wypowiedzi; nie jest to jego przesłuchanie w charakterze świadka. Sąd ma obowiązek przy podejmowaniu tej czynności kierować się dobrem małoletniego, a w tym przede wszystkim dbać o to, aby udział dziecka w tej czynności nie miał dla niego ujemnych następstw natury społeczno-wychowawczej albo przynajmniej zostały one maksymalnie zminimalizowane. Należy za wszelką cenę uniknąć uwikłania dziecka w spory dorosłych (por. post. SN z 15.12.1998 r., I CKN 1122/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 119 i B. Czech, Artykuł 58 k.r.o., s. 5 i n.).

Ze względu na to, że art. 2161 KPC ma na celu poznanie bezpośrednio przez sąd zdania i życzeń dziecka, jego wysłuchanie powinno koncentrować się na realizacji tej funkcji, np. co do sposobu ustalenia jego kontaktów z rodzicami, natomiast nie powinno być ukierunkowane na fakty, które małoletniego nie dotyczą, np. które z rodziców ponosi winę za rozkład pożycia małżeńskiego (por. H. Ciepła, Nowelizacje, s. 21).

Samo wysłuchanie nie przesądza jeszcze konieczności uwzględnienia stanowiska dziecka. Dopiero ocena sądu tej czynności – z punktu widzenia tych samych kryteriów, od których zależy jego wysłuchanie (art. 2161 § 2 KPC) oraz okoliczności sprawy – warunkują uwzględnienie zdania małoletniego oraz jego rozsądnych życzeń. W wypadkach nietypowych, tj. opóźnionego rozwoju dziecka, jego schorzeń mających wpływ na stan umysłowy, dla stwierdzenia, czy stopień jego rozwoju umysłowego oraz dojrzałości pozwala na wysłuchanie, może okazać się celowe także skorzystanie z opinii biegłego [T. Żyznowski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewski (red.), Kodeks, t. I, 2011, s. 794–795 i A. Czerederecka, Psychologiczne kryteria wysłuchania dziecka, s. 22 i n.].

Niezależnie od warunków technicznych niezwykle istotne jest, jeśli wysłuchania dokonuje sam sędzia bez psychologa, żeby czynność obejmowała wszystkie trzy etapy: wprowadzający, etap pozyskania informacji i wyprowadzający. Polecamy zatem upewnienie się, że obecny będzie odpowiedni i przyjazny dziecku psycholog. 

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano

Sposób prawnego uregulowania stosunków partnerskich (konkubenckich)

Sposób prawnego uregulowania stosunków partnerskich (konkubenckich)

Sposób prawnego uregulowania stosunków partnerskich (konkubenckich)

Związki partnerskie nie mają gwarancji takich jak małżeństwa. Prawa i obowiązki mogą zostać natomiast uregulowane umową kohabitacyjną wraz udzieleniem szeregu pełnomocnictw.

Definicja konkubinatu zawarta została w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1988 r. (I KR 50/88, OSNKW 1988, z. 9-10, poz. 71). Zgodnie z nim „przez konkubinat rozumieć należy współżycie analogiczne do małżeńskiego, tyle że pozbawione legalnego węzła. Oznacza to istnienie ogniska domowego charakteryzującego się duchową, fizyczną i ekonomiczną więzią łączącą mężczyznę z kobietą”.

Cechą konkubinatu jest więc trwała oraz stabilna wspólnota dwojga osób o charakterze osobisto – majątkowym, obejmująca także prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego.

W myśl uchwały Sadu Najwyższego z dnia 2 lipca 1955 r„ (II CO 7/55, OSN 1956, poz. 72) „Związek pozamałżeński sam przez się nie wywołuje żadnych skutków o charakterze prawnomajątkowym między osobami, które w związku takim pozostają”.

W celu ustanowienia jakichkolwiek regulacji formalno – prawnych pomiędzy stronami związku konkubenckiego, muszą one zawrzeć specjalny kontrakt – tzw. umowę konkubencką.

Umowa kohabitacyjna jest umową powstającą na podstawie przepisów prawa cywilnego. Swoją treścią reguluje szczegóły prawne oraz praktyczne, dotyczące wspólnego życia partnerów. Ponadto, może określać czas trwania związku, choć co do zasady, zawierana jest na czas nieokreślony. Umowę tego typu można oczywiście wypowiedzieć lub rozwiązać.

Zakres kwestii, jakie regulować może tego typu umowa, jest bardzo szeroki. W niektórych przypadkach może wydawać się, że poszczególne regulacje są zbyt daleko idące. Należy jednak mieć na uwadze, że tego typu umowy, w większości, zawierają osoby, które wykluczają zawarcie związku małżeńskiego a mimo wszystko planują ze sobą wspólne życie.

Sposób prawnego uregulowania stosunków partnerskich (konkubenckich)

Umowy kohabitacyjne są szczególnie pomocne w sytuacji sporu między partnerami, gdy ci posiadają wspólny kredyt czy są właścicielami nieruchomości lub przedmiotów o znaczącej wartości. W małżeństwie tego typu kwestie są regulowane przez instytucję wspólnoty majątkowej lub intercyzy, a tym samym przepisami kodeksu rodzinnego. W przypadku związku nieformalnego, wszelkie spory wynikające z zawartej przez partnerów umowy, rozpatrywane będą przez wydział cywilny sądu powszechnego.

Umowa partnerska nie jest ograniczona żadnymi przepisami oprócz art. 3531 k.c., formułującego zasadę swobody umów i określającego jej ograniczenia. Jej istotną część mogą stanowić postanowienia o charakterze zobowiązującym lub zobowiązująco-rozporządzającym (różnica polega na tym, że umowy jedynie zobowiązujące nie prowadzą do rozporządzenia, a więc zobowiązanie do przeniesienia własności np. dzieła sztuki nie przenosi tej własności, a jedynie pozostaje zobowiązaniem na przyszłość; a umowy zobowiązująco-rozporządzające od razu wywołują skutek przeniesienia własności. W pierwszym przypadku „nabywca” nie jest jeszcze właścicielem, w drugim – jest właścicielem z chwilą zawarcia lub wykonania mowy).

Umowa konkubencka, w przeciwieństwie do intercyzy, nigdy nie będzie miała charakteru tzw. sukcesji uniwersalnej. Oznacza to, że nawet jeśli jeden z partnerów chce „uwspólnić” jakąś kategorię przedmiotów ze swojego majątku, to może dokonać tego jedynie przez przeniesienie udziałów w tych przedmiotach na partnera. Taka umowa partnerska będzie w istocie stanowiła pakiet umów przenoszących udziały we współwłasności różnych przedmiotów, nawet jeśli znajdzie się w jednej umowie kohabitacyjnej (partnerskiej), zawierającej jeszcze wiele innych postanowień. 

Umowa taka powinna określać także zarząd majątkiem wspólnym. W przeciwnym razie stosuje się przepisy o zarządzie majątkiem wspólnym przez współwłaścicieli zawarte w Kodeksie cywilnym. W odróżnieniu od przepisów o zarządzie majątkiem wspólnym małżonków, przepisy te mają charakter dyspozytywny, a więc są stosowane, jeżeli współwłaściciele nie ustanowią między sobą innych zasad.

W wyroku z 31 marca 1988 r. (I KR 50/88, OSPiKA 1989, nr 4, poz. 89, LexisNexis nr 306650) Sąd Najwyższy stwierdził, że „przez konkubinat rozumieć należy współżycie analogiczne do małżeńskiego, tyle że pozbawione legalnego węzła. Oznacza to istnienie ogniska domowego charakteryzującego się duchową i ekonomiczną więzią łączącą mężczyznę i kobietę”. „Zagadnieniem pierwszorzędnym jest kwestia dopuszczalności zawierania umów knkubenckich w świetle art. 58 i 3531 k.c. […]. Stworzenie całościowego systemu regulacji quasi-małżeńskiej, konkurencyjnego w stosunku do konkretnej regulacji małżeńskiej, nie napotka na zarzut sprzeczności z prawem (lub zasadami współżycia społecznego) […].

Należy wskazać, że zgodnie z zaleceniem Komitetu Ministrów przy Radzie Europy rządy państw powinny podjąć działania „mające na celu wyeliminowanie możliwości uznawania testamentów i umów regulujących sytuację majątkową konkunentów za nieważne z uwagi na pozostawanie stron czy spadkodawcy w związku nieformalnym” (A. Szlęzak. 

Sposób prawnego uregulowania stosunków partnerskich (konkubenckich)

Umowa kohabitacyjna powinna spełniać założenia umowy majątkowej między dwiema osobami, które pozostają w związku nieformalnym, czyli powinna regulować kwestie majątkowe między nimi zgodnie z zasadą równości partnerów w związku. Partnerzy nie mogą kształtować żadnego „ustroju majątkowego” między sobą, umowa ta więc będzie miała nieco inną konstrukcję niż intercyza. Będzie określała stosunek partnerów do poszczególnych składników ich majątków osobistych. Majątku wspólnego w rozumieniu Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, tj. wspólności łącznej i bezudziałowej, nie mają, natomiast mogą być współwłaścicielami rzeczy i praw w częściach ułamkowych.

Udziały te będą wchodzić do ich majątków osobistych. Jeśli nadal pozostają w związkach małżeńskich z innymi osobami, zależnie od kształtu stosunków majątkowych między nimi a ich małżonkami, udziały te mogą wchodzić nie do ich majątków osobistych, ale do ich majątków wspólnych z małżonkami, z którymi nie są rozwiedzeni lub nie są w separacji. To powoduje powstanie skomplikowanych sytuacji majątkowych. W najbardziej skomplikowanym scenariuszu do określonej rzeczy mogą sobie rościć prawa aż cztery osoby: każdy z partnerów oraz ich współmałżonkowie. Pozostawienie rozwiązania tych kwestii samym przepisom zawartym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym i w Kodeksie cywilnym może prowadzić do wieloletnich procesów o podziały majątków.

Umowa partnerska ma na celu, po pierwsze, uniknąć sporu co do tego, jakie przepisy stosuje się do konkubentów przy rozliczeniu nabytego przez nich, w czasie trwania związku, majątku; po drugie, ma ustalić zasady rozliczenia się między nimi w zakresie majątku uzyskanego na współwłasność lub za środki uzyskane przez każdego z partnerów. Co do zarządu majątkiem wspólnym (np. nabytym na współwłasność), umowa majątkowa mogłaby zawierać wzajemne pełnomocnictwa do dokonywania określonych czynności i wzajemnego reprezentowania się w czynnościach względem swoich majątków lub innych.

Sąd Najwyższy w uchwale z 30 stycznia 1970 r. (III CZP 62/69, Biul. SN 1970, nr 2, poz. 41, LexisNexis nr 309186; por. też wyrok SN z 26 czerwca 1974 r., III CRN 132/74, LexisNexis nr 319300) stwierdził, że „rozliczenia z tytułu roszczeń do majątku, jakiego mężczyzna i kobieta, żyjący bez zawarcia związku małżeńskiego, dorobili się, prowadząc wspólnie gospodarstwo rolne, oraz z tytułu nakładów, jakich jedno z nich dokonało na nieruchomości lub rzecz ruchomą należącą do drugiego, a wchodzącą w skład tego gospodarstwa, mogą być przeprowadzone w postępowaniu o zniesienie współwłasności przedmiotów stanowiących ich majątek wspólny. Dokonując takich rozliczeń, sąd stosuje: co do roszczeń z tytułu nabytych wspólnie, na własność lub w posiadanie, nieruchomości i rzeczy ruchomych, jak również z tytułu nakładów dokonanych na te przedmioty – przepisy o zniesieniu współwłasności, natomiast co do roszczeń z tytułu nakładów dokonanych przez jedną z wymienionych osób w przedmiotach należących do drugiej, a wchodzących w skład wspólnego gospodarstwa – przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu”.

Jednakże kilkanaście lat później, w uchwale z 30 stycznia 1986 r. (III CZP 79/85, OSNCP 1987, nr 1, poz. 2, LexisNexis nr 302026) Sąd Najwyższy stwierdził, że „nakłady konkbentów czynione wspólnie w czasie trwania konkubinatu na majątek jednego z nich powinny być rozliczone według przepisów o zniesieniu współwłasności”.

Jeżeli mają Państwo pytania własne lub potrzebują sporządzenia umowy kohabitacyjnej, kontakt z nami możliwy jest pod tym linkiem