adwokat online - Prawnikonline24

Opublikowano 16 lutego 202616 lutego 2026 przez Admin

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Stan faktyczny: Jestem studentką X. Weszła ustawa o tym, że mogę dostać wezwanie na komisję wojskową. Jedna z moich koleżanek już dostała. Czy jeśli zrezygnuje ze studiów i dostane taki list, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? i nie będę musiała się stawić? a jeśli tak, czy jeśli złoże rezygnacje ze studiów w dniu otrzymania listu, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? czy dzięki temu mogę uniknąć powołania do wojska?

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 655, 974)
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej (Dz.U. 2017 poz. 944)

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Po pierwsze, zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, faktycznie w razie rezygnacji ze studiów, nie będzie Pani podlegać wezwaniu, gdyż zgodnie z § 2:

Kobiety, w wieku określonym w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą:

studia na kierunku: analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, lekarskim, lekarsko-dentystycznym, pielęgniarstwo, położnictwo, ratownictwo medyczne, weterynaria oraz związanym z kształceniem w zakresie psychologii,

Oznacza to, że musiałaby Pani faktycznie kończyć studia – w przypadku ich przerwania, skutek w postaci ukończenia nie nastąpi.

Istnieją jednak inne przesłanki, które umożliwią kontynujację nauki i pominięcie kwalifikacji wojskowej. Oczywiście koniecze byłoby podjęcie różnych działań, jednak jest to możliwe.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z ustawą o Obronie Ojczyzny:

Art. 60: 1. Kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do służby wojskowej oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą naukę, albo będące studentkami lub absolwentkami szkół wyższych, mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, poczynając od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą 19 lat życia.

2. Za kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, uznaje się wykształcenie lub kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania zawodów medycznych, weterynaryjnych, morskich oraz lotniczych, a także zawodów: psychologów, rehabilitantów, radiologów, diagnostów laboratoryjnych, informatyków, teleinformatyków, nawigatorów oraz tłumaczy.

6. Kobiety, które stawiły się do kwalifikacji wojskowej, podlegają obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

I dalej, zgodnie z art. 59 ust. 7:

W przypadku niestawienia się do kwalifikacji wojskowej bez uzasadnionej przyczyny właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) z urzędu albo na wniosek przewodniczącego powiatowej komisji lekarskiej lub szefa wojskowego centrum rekrutacji nakłada na osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie przez Policję do kwalifikacji wojskowej w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W Pani sytuacji, o ile otrzyma Pani wezwanie, należałoby odpowiedzieć pisemnie na to wezwanie, powołując się na „uzasadnioną przyczynę”.

W tym miejscu uzasadniać brak możliwości stawinnictwa, na wiele sposobów, zwłaszcza że przepis art. 60 nie nakłada bezwzględnego obowiązku stawiennictwa kobiet (mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej). W katalogu uzasanionych przyczyn, może Pani wskazywać na dowolne dolegliwości zdrowotne, konieczność pomocy rodzicom itd.

Oczywiście pismo warto opatrzyć uzasadnieniem parwnym, jednak jest to absolultnie możliwe z zachowaniem możliwości kontunuacji nauki.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wprowadzenie obowiązku stawienia się do kwalifikacji wojskowej przez określone grupy kobiet leży w gestii Rady Ministrów i, w świetle ust. 1 komentowanego artykułu, ma charakter fakultatywny (kobiety „mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej”). Jednakże upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia w tym przedmiocie jest skonstruowane jako upoważnienie obligatoryjne („Rada Ministrów określi”), tym samym należy przyjąć, że ustawodawca uznał, iż kobiety posiadające stosowne kwalifikacje będą stale poddawane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej. Jedynie krąg osób podlegających temu obowiązkowi może być płynny i pozostawiony Radzie Ministrów do jej wyłącznej decyzji.

Wskazanie przez Radę Ministrów kobiet poddanych kwalifikacji wojskowej pociąga za sobą określone obowiązki rektorów i dyrektorów szkół, w których osoby te kształciły się lub aktualnie się kształcą, oraz właściwych szefów wojskowych centrów rekrutacji.

Kwalifikacja kobiet w trybie ochotniczym. Niezależnie od wspomnianej grupy kobiet obowiązanych do stawienia się do kwalifikacji wojskowej kwalifikacji tej może poddać się każda kobieta, która ochotniczo zgłosiła się do pełnienia służby wojskowej, począwszy od 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończy 19 lat życia.

W konsekwencji stawienia się kobiety do kwalifikacji wojskowej i ustalenia, że jest zdolna do pełnienia czynnej służby wojskowej, podlega ona obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Jeżeli mają Państwo pytania własne – także w zakresie innych powołań- można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 6 stycznia 20266 stycznia 2026 przez Admin

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Stan faktyczny: Zależy mi na pozyskaniu opinii prawnej na temat uniemożliwienia serwisowi platformy sprzedaży internetowej przetwarzania i przekazywania danych osobowych osoby fizycznej która w przeszłości korzystała z takiego portalu.

Zagadnienie jest powiązane z dyrektywą DAC-7 która nakłada na podmioty prowadzące platformy sprzedaży internetowej obowiązek raportowania danych osobowych o swoich użytkownikach – weszła w życie 01.07.2024.

Czy wycofanie zgody na przetwarzanie danych osobowych / usunięcie danych osobowych (art. 17 RODO) można wykorzystać w celu ochrony swoich danych przed ich przekazaniem przez podmioty objęte dyrektywą DAC-7?

Samo wymaganie od właścicieli przekazywania do US informacji dotyczących transakcji przeprowadzanych za pośrednictwem tych platform cyfrowych za okres sprzed wprowadzenia ustawy DAC-7 w Polsce rodzi wątpliwości legalności – prawo w PL nie działa wstecz. Ustawa wchodzi w życie od 01.07.2024 ale nakłada obowiązek raportowania za rok 2023 i 2024 – wstecznie).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Nawet jeśli właściciele platform cyfrowych zostaną zmuszeni do przekazywania do US informacji dotyczących transakcji to czy użytkownik takiej platformy może wycofać swoją zgodę na przetwarzanie swoich danych tak aby wspomniana platforma cyfrowa nie miała możliwości przekazać danych osobowych bo nie będzie mogła ich przetwarzać?

Należy dodać że konkretnie chodzi o serwis allegro i o użytkownika który nie korzysta już z usług allegro ale ma aktywne konto i korzystał z niego w przeszłości – nie został zweryfikowany poprzez dowód osobisty a jedynie poprzez przelew internetowy.

Jedyne dane jakie podał to imie nazwisko, adres i numer konta bankowego.

Czy Art. 17 RODO w kontekście takiej sytuacji ma zastosowanie i skutecznie obliguje serwis allegro do zaprzestania przetwarzania danych osobowych – jeszcze przed wejściem w życie ustawy DAC-& w Polsce i czy uniemożliwia przekazanie danych do Urzędu Skarbowego w kontekście obowiązków wynikających z dyrektywy DAC-7.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 23 maja 2024 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw
Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
Dyrektywa Rady (UE) 2021/514 z 22 marca 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania
Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Na wstępie warto wskazać, że raportowanie nie będzie obejmować sprzedawców, którzy w okresie sprawozdawczym (zasadniczo 12 miesięcy kalendarzowych) dokonali mniej niż 30 transakcji sprzedaży towarów lub których wynagrodzenie wypłacone lub uznane w tym okresie nie przekroczyło 2000 euro.

Zgodnie z ustawą implementującą dyrektywę DAC7, raportujący operator platformy (tu allegro) ma obowiązek wystąpić o informacje do sprzedawcy najpóźniej w dniu spełnienia przez tego sprzedawcę warunków uznania go za aktywnego sprzedawcę. Jeżeli sprzedawca nie przekaże wymaganych danych, operator platformy będzie zobowiązany do wstrzymania wypłaty wynagrodzenia sprzedawcy, a w przypadku, gdy okaże się to niemożliwe, nawet zablokowania konta takiego użytkownika celem uniemożliwienia mu dokonywania transakcji.

Zgodnie z ustawą, operatorzy platform cyfrowych będą obowiązani do zaraportowania danych o sprzedawcach za lata 2023 i 2024 r.

I tu, zgodnie z RODO i ustawą o danych, wycofanie zgody nie działa w sposób retroaktywny, czyli teoretycznie jeżeli wycofał Pan zgodę, cofnięcie działa od momentu złożenia oświadczenia – niestety tak nie jest, o czym mowa w dalszej części opinii, po omówieniu kwestii ogólnych wycofania zgody.

Zgodnie z art. 7 RODO:

Osoba, której dane dotyczą, ma prawo w dowolnym momencie wycofać zgodę. Wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem. Osoba, której dane dotyczą, jest o tym informowana, zanim wyrazi zgodę. Wycofanie zgody musi być równie łatwe jak jej wyrażenie.

Skutkiem cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych będzie brak możliwości powołania się na tę właśnie podstawę przetwarzania danych (skutek ex nunc) (por. na gruncie OchrDanychU97 A. Drozd, Ustawa, s. 80; podobnie J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona, 2004, s. 487). Uwzględniając postulat przyznania zgodzie osoby, której dane dotyczą, podstawowego znaczenia w świetle przysługującego jej prawa do prywatności informacyjnej, należałoby więc przyjąć, że jeżeli udzielono zgody na przetwarzanie danych osobowych, a więc w sposób jasny zademonstrowano wolę osoby, której dane dotyczą, a następnie zgodę wycofano, wówczas przetwarzanie danych osobowych stałoby się na przyszłość niedopuszczalne, jako stojące w sprzeczności z zasadą autonomii informacyjnej. W świetle zasady autonomii informacyjnej za niedopuszczalną należałoby więc uznać sytuację, w której administrator danych osobowych, który zebrał dane osobowe na podstawie zgody osoby zainteresowanej, kontynuuje przetwarzanie tych danych z powołaniem się na inną podstawę prawną ich przetwarzania, podczas gdy osoba, której dane dotyczą, wycofała zgodę lub w inny sposób zamanifestowała swoją wolę zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych.

W świetle tych wszystkich przepisów, faktycznie należałoby wskazać, że jeżeli cofnie Pan zgodę przed upływem vacacio legis nowej ustawy, czyli przed jej wejściem w życie po 14 dniach od podpisu Prezydenta, Pana dane nie powinny być przetwarzane na podstawie tej ustawy.

Natomiast, zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej: Przepisy działu IIIA i działu VI ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 80cb ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się również do podmiotu, który w dowolnym momencie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie niniejszej ustawy spełniał warunki uznania go za raportu- jącego operatora platformy w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 1

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

A zgodnie z art. 5 ustawy o

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych:Przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie.

Nadto, dane mogą być przetwarzane na podstawie dyrektywy DAC7, jeżeli przekazał je Pan w czasie jej obowiązywania.

Brak implementacji dyrektywy bowiem nie wpływa na jej moc wiążącą.

Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu UE, W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie.

Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Dawny art. 249 stanowił jedną z podstaw zasad bezpośredniego skutku i bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego, formułowanych przez TS, w tym zwłaszcza bezpośredniego skutku dyrektyw (152/84 Marshall, pkt 47-48) oraz zasady zgodnej z dyrektywą wykładni prawa krajowego (14/83 von Colson, pkt 26).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Odpowiedzialność państwa członkowskiego za osiągnięcie wymaganego rezultatu, rozumianego jako wywiązanie się z zobowiązań traktatowych w myśl art. 258, zaczyna się w momencie upływu terminu implementacyjnego, jednak nie kończy się na nim. Od tego momentu państwo jest odpowiedzialne za prawidłowe stosowanie i egzekwowanie dyrektywy aż do momentu jej uchylenia. Dlatego też mogą pojawić się sytuacje, w których ze względu na nieprawidłową lub niepełną implementację, normy dyrektyw będą musiały być bezpośrednio podstawą dla czynności administracyjnych lub będą mogły być bezpośrednio powoływane, po spełnieniu określonych warunków przed innymi organami przez uprawnione jednostki po upływie terminu implementacyjnego.

Z treści art. 288 mogłoby wynikać, że dyrektywy nie zostały pomyślane, w odróżnieniu od rozporządzeń, jako akty prawne bezpośrednio obowiązujące. To, czy dyrektywy obowiązują bezpośrednio, zależy przede wszystkim od tego, co rozumie się przez pojęcie „bezpośrednie obowiązywanie”.

Jeśli przyjmiemy, że bezpośrednie obowiązywanie jest obowiązywaniem norm unijnych w krajowym porządku prawnym, to jeśli nie istnieje potrzeba ich osobnej inkorporacji do krajowych porządków prawnych, to wtedy należy uznać dyrektywy za bezpośrednio obowiązujące (A. Wróbel, Wprowadzenie…, s. 123). Wynika to z orzecznictwa TS, w którym wyraźnie podkreśla się, że prawo wspólnotowe (unijne) stanowi integralną część porządku prawnego obowiązującego w państwie członkowskim (6/64 Costa). Dlatego też doktryna prawa unijnego jest w przeważającej większości zgodna, że dyrektywy od ich wejścia w życie stają się częścią porządków prawnych obowiązujących w państwach członkowskich i wywołują, zgodnie z zamierzeniem instytucji je stanowiących, różnego rodzaju skutki.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Normy dyrektywy, tak jak inne normy unijnego prawa pierwotnego i wtórnego, obowiązują od momentu ich wejścia w życie. Natomiast ich stosowanie w krajowym porządku prawnym jest uzależnione od tego stopnia prawidłowości implementacji. Jeśli jest ona prawidłowa, nie ma potrzeby stosować norm unijnych bezpośrednio lub pośrednio. Dlatego też dyrektywy nie będą zawsze bezpośrednio stosowalne, jeżeli przez bezpośrednie stosowanie rozumiemy podstawę prawną dla działań organów państw członkowskich (S. Biernat (w:) J. Barcz (red.), Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2002, s. 241). Normy dyrektyw mogą stanowić bezpośrednią podstawę prawną dla działań wszystkich organów państw członkowskich, prawodawczych, wykonawczych i sądowych, co do zasady, tylko po upływie terminu implementacyjnego i tylko wtedy, kiedy brak jest norm krajowych zgodnych z dyrektywą (zob. pkt 249.7.2.1). Formalne obowiązywanie norm dyrektyw w krajowym porządku prawnym od momentu wejścia w życie dyrektywy nie jest więc nieodłącznie związane z obowiązkiem zastosowania każdej jej normy przed upływem terminu implementacyjnego. W tym miejscu uwidacznia się specyfika dyrektywy. Dyrektywa pozwala na przejrzystsze rozdzielenie obowiązywania normy od obowiązku jej zastosowania, w tym bezpośredniego, jeśli norma może tak być zastosowana.

Z konstytucyjnego punktu widzenia wielu krajów członkowskich wątpliwości może budzić stosowana przez nie praktyka polegająca na wydawaniu ustaw bądź rozporządzeń z mocą wsteczną po to, aby uczynić zadość terminowej implementacji (implementacja retroaktywna). Implementacja taka może stanowić właściwy środek naprawczy spóźnionej implementacji, pod warunkiem że dokonuje się jej z pełnym poszanowaniem praw uprawnionych podmiotów (C-131/97 Carbonari, pkt 53). Rzecznik generalny Cosmas w opinii do sprawy C-94-95/95 Bonifaci wyraził przekonanie, że retroaktywna implementacja dyrektywy stanowi wymóg prawa wspólnotowego ze względu na to, że wspólnotowy porządek prawny wymaga jednolitego stosowania jego norm we wszystkich państwach członkowskich w tym samym czasie (pkt 56). Tak więc wydaje się, że niezależnie od momentu transpozycji, krajowe środki transponujące powinny obowiązywać od momentu wskazanego w dyrektywie. Pomimo że TS expressis verbis nie uznał retroaktywnej implementacji za wymóg prawa wspólnotowego, to jednak wydaje się, że w niektórych przypadkach retroaktywna legislacja wydaje się jedyną skuteczną drogą właściwego wypełnienia zobowiązań przez państwa członkowskie (C-452/09 Iaia, pkt 8). Poza tym może zaistnieć komplementarna szkoda, która może być dochodzona w procesie cywilnym, wywołana niemożnością czerpania korzyści finansowych w odpowiednim czasie z postanowień dyrektywy (C-94-95/95 Bonifaci).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Podsumowując, wycofanie zgody nie wpłynie na obowiązek przekazania danych osobowych gromadzonych od roku 2023.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 26 września 202526 września 2025 przez Admin

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa.

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

ilość i wartość towarów handlowych,
ilość i wartość wyposażenia,
ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 22 lipca 202522 lipca 2025 przez Admin

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Gmina buduje drogę przy mojej działce w projekcie budowlanym były 2 zjazdy ( umawiane słownie) Teraz zmienili na 1. Czy można wyegzekwować budowę 2 zjazdów? Ponadto na ostatniej stronie odpowiedzi od starostwa ( w załączniku) jest potwierdzenie 2 zjazdów; Jednakże sekretarz gminy usunął mój 2 zjazd informacja telefoniczna za poprzednie pisma od Państwa firmy dot. Działki budowlanej

Przedłożone dokumenty: postanowienie, zawiadomienie, zdjęcie

Akty prawne:

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555)
Ustawa z dnia 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm)
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741)
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po pierwsze, w tej chwili można złożyć odwołanie, zgodnie z art. 11 g ustawy szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Ponieważ nową decyzję wydał Wojewoda, właścicym organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

Podstawą kwestionowania zmiany ilości zjazdów, byłby art. 32 a ustawy. Odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, bowiem nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Należy więc podkreślać, że nie uzyskano wszystkich dokumentów, ktrócyh wymaga ustawa.

Specustawa drogowa definiuje odrębne przesłanki powstania obowiązku uzyskania decyzji o zmianie ZRID. W treści art. 32a u.z.p.d.p. ustawodawca wskazuje, że nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego, niewymagające zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będzie miało miejsce wówczas, gdy będzie dotyczyć projektu zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi i jednocześnie nie spowoduje konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Ustawodawca, wskazując przesłanki do zakwalifikowania odstępstwa od projektu jako nieistotnego, odwołuje się do pojęć, których nie definiuje w komentowanej ustawie. Stąd konieczność sięgnięcia w tym względzie do innych aktów prawnych. Zgodnie z treścią uchylonego z dniem 13.09.2019 r. pkt 3 § 3 r.w.t.d.p. pojęcie linii rozgraniczających drogę zdefiniowano jako granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Przy czym w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi.

Definicja legalna pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 u.d.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

W świetle przywołanych definicji legalnych, na gruncie specustawy drogowej, należy uznać, że liniami rozgraniczającymi drogi będą granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. (zob. M. Cherka [w:] P. Antoniak, F.M. Elżanowski, K.A. Wąsowski, M. Cherka, Przygotowanie…, art. 32a u.z.p.d.p.).

Druga przesłanka wskazana w komentowanym przepisie, spełnienie której niezbędne jest do ustalenia, że odstępstwo ma charakter nieistotny, polega na braku konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi dla wprowadzonych zmian. Pojęcie przepisów szczególnych należy rozumieć szeroko i obejmować zakresem znaczeniowym tego pojęcia zarówno akty rangi ustawowej, jak i podustawowej. Dla przykładu, przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony przeciwpożarowej, Prawo geologiczne i górnicze mogą stać się podstawą prawną do powstania obowiązku uzyskania przez inwestora opinii, uzgodnień lub pozwoleń związanych z odstąpieniem od ZR

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Określenie przez ustawodawcę roli wojewody wobec starosty oraz roli ministra wobec wojewody, jako organów wyższego stopnia, ma swoje skutki nie tylko w zakresie właściwości odwoławczej dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale także w sferze właściwości orzeczniczej w innych jeszcze postępowaniach dotyczących tej decyzji.

Po pierwsze, omawiany przepis zawiera normę szczególną wobec art. 17 KPA, zwłaszcza co do właściwości instancyjnej wojewody wobec starosty. Domniemanym organem wyższego stopnia wobec starosty jest bowiem samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 KPA). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednak szczególny akt z zakresu administracji publicznej, ponieważ łączy w sobie co najmniej trzy odrębne rozstrzygnięcia: w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej, zatwierdzenia podziałów nieruchomości i zatwierdzenia projektu technicznego inwestycji, skutkującego uznaniem rozstrzygnięcia w tym zakresie za pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych. Omawiana decyzja jest więc efektem koncentracji uprawnień orzeczniczych w wymienionych trzech sferach prawnych, dlatego też ustawodawca skoncentrował uprawnienia instancyjne także w jednym organie wyższego stopnia.

Po drugie, właściwość odwoławcza organów administracji – według zasad ogólnych (art. 127 § 2 KPA) – wynika z faktu bycia organem wyższego stopnia. W omawianym przepisie ustawodawca nie tylko więc określił rolę wojewody i ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, jako organów wyższego stopnia, ale również dookreślił, że to do tych organów należy rozpatrywanie odwołań.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po trzecie, wojewoda i minister są właściwymi organami do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane w I instancji odpowiednio przez starostę lub wojewodę (art. 127 § 2 w zw. z art. 144 KPA).

Po czwarte, z właściwości bycia organem wyższego stopnia wynika także właściwość do oceny legalności decyzji w trybie art. 156 i n. KPA, jeżeli przedmiotem tej oceny jest ostateczna decyzja organu I instancji.

W post. z 2.3.2010 r. (I OW 182/09) NSA potwierdził, że: „Ustawa z dnia 10.4.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zakresie właściwości organu odwoławczego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów KPA w tym zakresie i tak należy traktować przepis art. 11g ust. 1 również odnośnie właściwości organu odwoławczego w sprawach odszkodowawczych”.

Organom odwoławczym wyznaczony został termin 30 dni na rozpatrzenie odwołania. Do przekroczenia tego terminu nie stosuje się przepisów dotyczących nakładania kary grzywny, które zawarte są w art. 11h omawianej ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie organów I instancji.

W przypadku przekroczenia zatem wyznaczonego terminu na rozpatrzenie odwołania przez organ odwoławczy, stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia ponaglenia na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, w trybie art. 37 § 1 KPA, do organu wyższego stopnia. Wobec wojewody takim organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Wobec natomiast ministra, jako organu odwoławczego, brak jest organu instancyjnie nadrzędnego w procedurze administracyjnej. W takim przypadku strona może złożyć do tego ministra ponaglenie dotyczące rozpatrzenia odwołania w wyznaczonym terminie, a następnie może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez tego ministra do sądu administracyjnego.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 23 lutego 202523 lutego 2025 przez Admin

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Stan faktyczny: Proszę o pomoc w sporządzeniu opinii prawnej dotyczącej sytuacji, którą opisuję poniżej, zakładając, że wystarczy jedynie opinia prawna:

W maju b.r. odezwała się do nas firma z prośbą o przygotowanie oferty na wykonanie X w skład której miały wchodzić następujące urządzenia: (…)

Jednocześnie zostaliśmy poinformowani, że planują ogłosić przetarg w tym roku na wykonanie malarni. Rozmowy i modyfikacje oferty handlowej trwały kilka miesięcy- zmienialiśmy, aktualizowaliśmy i wysyłaliśmy oferty handlowe, tak naprawdę nie wiedząc, kiedy dokładnie odbędzie się przetarg.

W marcu został ogłoszony przetarg

Po zakończeniu przetargu otrzymaliśmy informację o wyborze naszej oferty. Kontaktowaliśmy się z firmą w celu przygotowania umowy. Mimo upływu dni nie otrzymaliśmy odpowiedniej podstawy do rozpoczęcia prac nad zamówieniem. Powiadomiliśmy o tym kontrahenta, zaznaczając niemożność zrealizowania dostawy w wyznaczonym terminie, zwłaszcza z uwagi na zbliżające się święta i potrzebę oczekiwania na komponenty przez około 4 tygodnie. Proponowaliśmy aneks do umowy, którego jeszcze nie mieliśmy, ale ostatecznie Pani odpowiedzialna za przetarg odrzuciła tę możliwość, domagając się dostarczenia urządzeń na czas lub co najmniej dokumentacji i faktury. Nie mogliśmy się zgodzić na te warunki, co było sprzeczne z przepisami, dlatego poinformowaliśmy kontrahenta o naszej rezygnacji z przetargu.

Pytanie, które się nasuwa, brzmi – czy jako firma, która wygrała przetarg, ale nie podpisała umowy dotyczącej wykonania urządzeń, możemy ponieść jakiekolwiek konsekwencje? Od tamtej pory nie otrzymaliśmy żadnego kontaktu ze strony wspomnianej firmy.

Przedłożone dokumenty: link

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
Ustawa z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019 ze zm.)

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Obowiązek zawarcia umowy o zamówienie publiczne wynika ze stanu związania ofertą, analogicznie jak na gruncie modelu przetargowego uregulowanego w Kodeksie cywilnym.Przyjęcie przez zamawiającego oferty w okresie związania ofertą kreuje dwustronny układ obligujący do zawarcia umowy o zamówienia publiczne.

Natomiast w przypadku, gdy wybór najkorzystniejszej oferty następuje w terminie jej związania, dochodzi do nawiązania umowy przedwstępnej obligującej każdą ze stron do zawarcia umowy. Zarówno zamawiający, jak i wykonawca mogą jednak uchylać się od wypełnienia tego obowiązku, co może rodzić odpowiednie konsekwencje prawne. Przez uchylanie się „uznaje się kwalifikowaną postać odmowy zawarcia umowy, której podstawowym elementem jest bezpodstawność takiego oświadczenia woli”. Uchylanie może przejawiać się przez wyraźne działanie albo zaniechanie w sposób niebudzący wątpliwości, wskazujący na brak zamiaru zawarcia umowy. W jednym z wyroków Krajowa Izba Odwoławcza (dalej jako KIO) podkreśliła, że uchylanie się wcale nie musi oznaczać bezpośredniej odmowy zawarcia umowy, lecz może wynikać z okoliczności i z zachowania (działań lub zaniechań) wykonawcy.

Uchylanie się wykonawcy od zawarcia umowy o zamówienie publiczne może powodować różne konsekwencje uzależnione od stanu faktycznego sprawy.

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Po pierwsze jednak, z uwagi na kwestie praktyczne związane m.in. z potrzebą szybkiego udzielenia i realizacji zamówienia publicznego dochodzenie zawarcia umowy na drodze sądowej staje się wykluczone. Ingerencja sądu i wynikające z niej zobligowanie uchylającego się wykonawcy do realizacji umowy o zamówienie publiczne może skutkować znacznymi utrudnieniami na etapie wykonywania jej postanowień i współdziałania stron. Zamawiającemu pozostaje zatem skierowanie do uchylającego się wykonawcy żądania o odszkodowanie bądź zatrzymanie wadium, jeżeli zostało w postępowaniu przewidziane i jest nadal ważne.

Z uwagi na fakultatywność wadium w myśl nowych regulacji prawnych (art. 97 ust. 1 p.z.p., art. 266 p.z.p.), aktualny staje się problem odszkodowania jako alternatywy wobec brakującego wadium.

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Istnienie roszczenia odszkodowawczego kreowane jest zatem na podstawie art. 390 k.c. Przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej określa art. 471 k.c., regulujący odpowiedzialność odszkodowawczą ex contractu, z zastrzeżeniem modyfikacji wynikających z treści art. 390 k.c. Zalicza się do nich:

– niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez wykonawcę, mimo upływu terminu, z powodu okoliczności, za które odpowiedzialny jest wykonawca,

– wystąpienie szkody po stronie zamawiającego oraz

– związek przyczynowy między niespełnieniem lub nienależytym wykonaniem świadczenia a szkodą.

W świetle dominującego poglądu wyrażonego w doktrynie i judykaturze „uchylenie się” od obowiązku zawarcia umowy przyrzeczonej kwalifikowane jest jako zawinione niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Kolejną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej jest wystąpienie

W myśl art. 361 § 2 k.c. szkoda rozumiana jest jako uszczerbek majątkowy, obejmujący zarówno rzeczywisty uszczerbek w majątku (damnum emergens), polegający na zmniejszeniu aktywów (ubytkach lub stratach w majątku) albo zwiększeniu pasywów (obciążeniu majątku długami), jak i utracony zysk (lucrum cessans). Konieczne jest także wystąpienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zawinionym niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania a zaistniałą szkodą.

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać pod niniejszym linkiem

Opublikowano 13 stycznia 202513 stycznia 2025 przez Admin

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Stan faktyczny: Jestem architektem wnętrz i wykonałam projekt wnętrz dla moich klientów. W jego skład weszły wizualizacje i zestawienie materiałowe. Inwestorzy mieli już kupione panele podłogowe, których ja nie widziałam i dostałam tylko ich nazwę. Mówili, że są podobne do schodów, schody widziałam i były X. Na wizualizacjach zrobiłam więc płytę X. Jednakże w zestawieniu wyposażenia dobrałam im płytę meblową X. Dodatkowo napisałam, że jest to propozycja. Jednakże teraz po zamontowaniu mebli Inwestorzy wysłała zdjęcia, że płyta meblową ma całkiem inny kolor niż panele podłogowe, mimo, że X. Twierdzą, że ja powinnam pokryć koszty wymiany płyty, mimo, że w stolarz posiadał zarówno wizualizacje jak i zestawieni i nie zgłosił uwag, że wyglądają inaczej. Dodatkowo Inwestorzy również mieli kilka miesięcy na zapoznanie się z zestawieniem materiałowym. Usługa była wykonywana bez umowy i bez faktury. Pieniądze za projekt były przekazane do ręki. Czy Inwestorzy mogą ode mnie zadać zwrotu całościowego kosztów wymiany płyty meblowej? Jak to wygląda prawnie bez umowy i faktury?

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (Prawo budowlane Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414)

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Na wstępie wskazuję, że zawarli Państwo umowę ustną. Umowa ustna jest umową wiążącą.

Umowa z architektem podlega przepisom kodeksu cywilnego, zgodnie z którymi w Polsce obowiązuje swoboda zawierania umów. Taka umowa może więc tak naprawdę mieć dowolną formę i zawierać dowolne zapisy, o ile mieszczą się one w granicach obowiązujących przepisów prawa.

Kodeks cywilny daje możliwość zawierania umów w różnej formie. Może to być forma pisemna, ale dopuszczalna jest również forma ustna czy elektroniczna. Problematykę tę precyzują artykuły 73-81 Kc.

Ważna w tej kwestii jest też obowiązująca w polskim prawie zasada tzw. swobody umów. Reguluje ją art. 353¹ Kc. Zgodnie z nią, strony umowy mogą ułożyć stosunek prawny w sposób dowolny, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się naturze stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że umowy w naszym kraju co do zasady mogą być zawierane w formie dowolnej.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Umowa jest dla stron wiążąca niezależnie od formy, w której została zawarta. Istnieją oczywiście wyjątki od tej zasady, np: przeniesienie własności nieruchomości zawsze będzie wymagało bardzo rygorystycznej formy aktu notarialnego. Są też umowy np: leasingu czy poręczenia, na które ustawodawca nałożył wymóg zachowania formy pisemnej. Zasadniczo, pomijając przykładowe wyjątki, strony mogą zawrzeć umowę w wybranej przez siebie formie.

Natomiast w Pani przypadku kluczowe jest to, że jeżeli miałaby Pani odpowiadać za wykonywanie prac, inwestor powinien był sporządzić umowę pisemną i ustalić, że do zakresu obowiązków należy również wykonywanie nadzoru autorskiego.

W tym miejscu warto wspomnieć, iż przy umowach o prace projektowe zawartych między przedsiębiorcami inwestor traci uprawnienia z tytułu rękojmi, jeżeli nie zbadał projektu w czasie i w sposób przyjęty w branży i nie zawiadomił niezwłocznie projektanta o wadzie, a w przypadku, gdy wada wyszła na jaw dopiero później – jeżeli nie zawiadomił projektanta niezwłocznie po jej stwierdzeniu. Aby pociągnąć projektanta do odpowiedzialności za wady obiektu budowlanego należy wykazać, że wady projektu rzeczywiście wystąpiły, jak też należy udowodnić ich związek z realną wadą obiektu budowlanego.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Zgodnie z art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy m.in. sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem oraz uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Obowiązki związane z nadzorem autorskim projektanta muszą być wykonywane przez cały okres trwania robót budowlanych, czyli de facto do momentu zgłoszenia ich zakończenia we właściwym organie nadzoru budowlanego.

Projektant jako autor projektu budowlanego ma obowiązek w określonych sytuacjach sprawować (wykonywać czynności) nadzór autorski.

Odbywa się to, według ustawodawcy, na żądanie inwestora, z tym że wówczas takie obowiązki (tj. z zakresu nadzoru autorskiego) powinny być określone w umowie zawartej przez inwestora z projektantem. Odpowiednio sformułowana treść umowy jest zarazem wyrazem tzw. żądania inwestora. Powinna być ona zapisana jednoznacznie, gdyż wszelkie wątpliwości dotyczące tego, jakie było żądanie inwestora, a w istocie zlecenie projektantowi objęcia przez niego określonych w umowie obowiązków, podlegałyby ewentualnemu rozstrzygnięciu sądu powszechnego. Ma to bardzo istotne znaczenie dla procesu budowlanego w kwestii, jaką jest sprawowanie przez projektanta nadzoru autorskiego, a w szczególności wiążącej się z tym odpowiedzialności, głównie wynikającej z Prawa budowlanego jako prawa publicznego. Nie można dopuścić do tego, aby problematyka sprawowania nadzoru autorskiego nie była w sposób klarowny określona w umowie.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Jeżeli we wskazanym przypadku prawa autorskie do sporządzonego przez projektanta projektu przechodzą na inwestora, to ma on prawo bez zgody projektanta – autora projektu – zlecić sprawowanie nadzoru autorskiego innemu projektantowi.

Umowa o sprawowanie nadzoru autorskiego w przypadku, gdy decyzja o ustanowieniu tego nadzoru leży wyłącznie w rękach inwestora, może być zawarta razem ze zleceniem sporządzenia projektu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i po nim, a także w toku wykonywania robót budowlanych, przed zakończeniem faktycznym i prawnym budowy. Wypada w tym miejscu wskazać, że stosownie do postanowienia art. 60 ust. 5 u.p.a.p.p. uregulowanie zawarte w art. 60 ust. 1–4 u.p.a.p.p., tj. dotyczące prawa twórcy do nadzoru autorskiego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie znajduje zastosowania do nadzoru w kwestii utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych. Innymi słowy, w zakresie nadzoru autorskiego dotyczącego utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych, jak też urbanistycznych, przepisy Prawa budowlanego stanowią lex specialis w stosunku do postanowień prawa autorskiego.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Obowiązek zlecenia projektantowi przez inwestora sprawowania nadzoru autorskiego może w określonych, przewidzianych ustawą sytuacjach być nałożony decyzją administracyjną o pozwoleniu na budowę (art. 19 p.bud.). Jednak i w tym przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nakładająca na inwestora obowiązek zapewnienia nadzoru autorskiego, które to postanowienie decyzji stanowił wyraz „żądania” właściwego organu w rozumieniu poprzednio obowiązującego art. 20 ust. 1 pkt 4 (uchylonego nowelą z 13.02.2020 r.), stanie się ostateczna, inwestor będzie zobligowany do zawarcia umowy wiążącej go z projektantem w takim zakresie, aby z umowy tej wynikało zlecenie projektantowi sprawowania nadzoru autorskiego.

Ustawodawca określa, na czym ma polegać sprawowanie przez projektanta nadzoru autorskiego. Projektant ma przede wszystkim za zadanie zadbać o to, aby roboty budowlane były realizowane zgodnie z projektem. To on stwierdza zgodność realizacji robót budowlanych będących w toku. W zależności od ustalonego stanu faktycznego i potrzeb wynikających z określonej sytuacji może zaistnieć potrzeba uczynienia odpowiedniego zapisu w dzienniku budowy, względnie wydania stosownego zaświadczenia albo też dokonania wpisu z żądaniem wstrzymania wykonywania robót realizowanych niezgodnie z projektem (art. 21 p.bud.). Wpis w dzienniku budowy jest rejestracją przebiegu procesu budowlanego. Zaświadczenie wydaje się natomiast w razie zaistnienia określonych potrzeb. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaświadczeniach nie znajdują tu zastosowania, ponieważ wydający je na podstawie omawianego przepisu nie jest podmiotem publicznym, lecz prywatnym. Organami architektoniczno-budowlanymi są starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Od 1.01.2017 r. ustawodawca na mocy noweli z 16.12.2016 r. uznał za zbędne ujęcie definicji legalnej właściwego organu, wskazując w odpowiednich przepisach, że właściwym organem jest organ architektoniczno-budowlany. Tak właśnie postąpił ustawodawca w niniejszym przypadku.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

W świetle powyższego, należy wskazywać że inwestor nie zobowiązał Pani do nadzoru autorskiego projektu, więc nie miała Pani możliwości weryfikacji prawidłowości wykonywania prac.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Z poważaniem,

prawnikonline24.pl

Opublikowano 11 listopada 202411 listopada 2024 przez Admin

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich – co jest dozwolone?

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Stan faktyczny: Przedmiot dotyczy dokumentu oświatowego Standardy Ochrony Małoletnich. Chodzi o rozwinięcie tylko jednego punktu. W paragrafie 9, pkt 3, czytamy:

3. Zabrania się pracownikom kontaktowania się z małoletnim i ich rodzicami przez prywatne kanały komunikacji i media, w tym przez:

1) prywatny telefon, 2) e-mail 3) komunikatory, 4) profile w mediach społecznościowych.

Przepis mówi o małoletnim w liczbie pojedynczej i zabrania indywidualnego kontaktu. Ale czy można używać komunikatorów do kontaktu z grupą (powyżej 5 osób), coś w rodzaju forum, gdzie wszystkie wiadomości dla wszystkich są widoczne. Czy to nie jest może tak, jak w przypadku ochrony wizerunku, gdzie grupowe zdjęcia (jako element jakiejś społeczności) są dopuszczalne bez zgody?

Przedłożone dokumenty: brak

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Akty prawne:

Standardy ochrony małoletnich (ustawa z 28.07.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 poz. 1606), na mocy której do ustawy z 13.05.2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (Dz.U. z 2024 r. poz. 560) wprowadzono przepisy dotyczące standardów ochrony małoletnich).

Przepis na jaki Państwo wskazują, dotyczy prywatnych kanałów komunikacji.

Dopuszcza się, jeżeli istnieje potrzeba, korzystania z ogólnodostępnej aplikacji Messenger lub (innej wybranej przez pracownika), aby założyć grupę klasowo-wychowawczą lub klasowo-dydaktyczną. Ta forma komunikacji służyć może jako narzędzie kontaktu pracownika z małoletnimi w sprawach wychowawczych i pracownikowi w sprawach dydaktycznych. Wymagana jest pisemna zgoda rodzica na niniejszą formę kontaktu.

Jeśli zachodzi taka konieczność, właściwą formą komunikacji z małoletnimi poza godzinami pracy są kanały służbowe (e-mail, telefon służbowy, dziennik elektroniczny), a rodzice/opiekunowie prawni dzieci muszą wyrazić zgodę na taki kontakt.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Oznacza to, że taka komunikacja jest dozwolona, ale przez kanały służbowe, np. profil służbowy w mediach społecznościowych, skierowany do grupy małoletnich, za zgodą rodziców/opiekunów prawnych.

Podstawowym celem ustawodawcy było wzmocnienie ochrony małoletnich, w tym także podniesienie poziomu systemowej ochrony przed skrzywdzeniem. Ustawodawca uznał, że aby ten cel mógł zostać zrealizowany wszystkie podmioty pracujące z dziećmi muszą posiadać ustalone procedury ochrony małoletnich przed krzywdzeniem. Przeciwdziałanie krzywdzeniu dzieci wymaga przedsięwzięcia środków o charakterze profilaktycznym jak i interwencyjnym ukierunkowanym na zawiadomienie właściwych organów oraz natychmiastową pomoc dzieciom, które doświadczy krzywdzenia ich niekrzywdzącym bliskim. W uzasadnieniu do projektu u.z.k.r.i.o. wskazano, że wymienione działania muszą znajdować odzwierciedlenie w procedurach, które tylko w ten sposób spełnią cel, który przyświeca ich wprowadzeniu. Stąd też ustawodawca w art. 22c u.p.p.s. wskazał niezbędne elementy standardów.

Zgodnie z art. 22c ust. 1 pkt 1 u.p.p.s. elementem standardów ochrony małoletnich powinny być zasady zapewniające bezpieczne relacje między małoletnim a personelem placówki lub organizatora, a w szczególności zachowania niedozwolone wobec małoletnich.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Zasady bezpiecznych relacji personel-dziecko, to zwięzły przewodnik określający, jakie zachowania lub praktyki są dozwolone, a jakie niedopuszczalne w stosunku do dzieci. Wprowadzenie takich zasad jest istotnym elementem kultury organizacyjnej danego podmiotu w obszarze ochrony dzieci i jednocześnie działaniem profilaktycznym, ponieważ jeżeli zasady bezpiecznych relacji zostaną prawidłowo wdrożone, to zmniejszają ryzyko krzywdzenia dzieci ze strony personelu. Jednocześnie wdrożenie zasad i jasne określenie jakie zachowania wobec dzieci są niedozwolone, zwiększa szansę na reakcję wewnątrz instytucji wśród osób, które zaobserwują nieprawidłowe zachowania członków personelu wobec dzieci. Przykładowe obszary, które powinny zostać uwzględnione w zasadach bezpiecznych relacji personel dziecko:

•kontakt fizyczny z dzieckiem,

•komunikacja werbalna z dzieckiem,

•równe traktowanie,

•kontakty bezpośrednie i online z dzieckiem poza placówką,

•transport, przemieszczanie się i warunki noclegowe,

•czynności higieniczno-pielęgnacyjne,

•dyscyplinowanie dziecka.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 5 sierpnia 20245 sierpnia 2024 przez Admin

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

Stan faktyczny: Pisze do Panstwa poniewaz niezwlocznie potrzebuje zasiwgnac porady prawnej. Sprawa dotyczy przyjecia spadku z dobrodziejstwem inwentarza po moim zmarlym mezu. Moj maz zmarl X roku, przed smiercia od koniec lutego zawarl umowe leasingu auta w formie najmu X. Byl on wylaczna strona umowy pomiedzy leasingodawca. Niestety X zmarl. Ja wraz z maloletnimi dziecmi najszybciej jak to bylo mozliwe a wiec X br przyjelam spadek z dobrodziejstwem inwentarza. Obecnie jestem w trakcie spisu inwentarza z komornikiem,termin jest wyznaczony na X. Auto zostalo w bardzo dobrym stanie zwrocone najszybciej jak to bylo mozliwe,a bylo to mozliwe pod koniec sierpnia,pomimo,ze kilka dni po smierci w salonie powiedziano mi,ze zwrot nie jesy mozliwy i oni samochodu nie przyjmuja tylko dopiero po okazaniu Aktu Poswiadczenia Dziedziczenia. Po przyjeciu Aktu i okazaniu dokumentu,powiedziano mi,ze sprawa leasingu auta mojego meza jest przedmiotem w sprawie i mam oczekiwac na wiadomosc.Termin zdania auya zostal wyznaczony na koniec sipernia i tak auto zostalo zdane. W miedzyczasie nie bylo uzytkowane tylko w oczekiwaniu na decyzje bylo w garazu podziemnym.Dzis wlasciciel auta domaga sie zaplacenia kilku rat (czerwiec,lipiec,sierpien i bodajze wrzesien)

Czy placenie rat jest w tym przypadku zasadne oraz czy wlasciciel.auta ma prawo domagac sie ich teraz, bo jak wspomnialam jestem w trakcie spisu inwentarza oraz oczekuje zgody Sadu Cywilnego na obracaniem masy spadkowej po zmarlym mezu poniewaz majayek przekracza sume zayklego zarzadu i dopoki nie bede miala jakiejkolwiek zgody Sadu nie moge zarzadzac

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

Po pierwsze, należałoby zweryfikować Ogólne Warunki Umów leasingodawcy. Często w takich OWU wskazuje się, że gdy korzystający będący osobą fizyczną umrze, a nie ma innych korzystających będących stroną umowy leasingu, umowa leasingu wygasa z dniem śmierci korzystającego.

Jeżeli taki zapis jest, raty nie są wymagane.

Jeżeli takiego zapisu nie ma, należy wyjaśnić kwestie dziedziczenia w przypadku przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza.

Przy czym należy również wyjaśnić, że informując o planowanym zwrocie pojazdu, umowa została przez Panią wypowiedziana.

Co do zasady, śmierć leasingobiorcy nie powoduje automatycznego zerwania bądź wygaśnięcia umowy leasingu. W art. 93-93d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wprowadzono zasadę uniwersalnej sukcesji podatkowej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Skoro spadkodawca (Pani mąż) był stroną umowy leasingu, podatkowe prawa i obowiązki związane z tą umową przechodzą na spadkobiercę z mocy prawa na podstawie art. 97 Ordynacji podatkowej. Umowa leasingu zawarta ze spadkodawcą jest z mocy prawa kontynuowana pomiędzy leasingodawcą a spadkobiercą lub podmiotem będącym następcą prawnym dotychczasowego korzystającego. Zasada sukcesji generalnej oznacza także, że następca prawny będzie miał możliwość skorzystania z podstawowych praw podatkowych przysługujących wcześniej korzystającemu nawet w sytuacji, gdy faktury wystawiane przez leasingodawcę po wystąpieniu sukcesji podatkowej zawierały dane właściwe dla dotychczasowego spadkobiercy. Faktury zawierające dane dotychczasowego korzystającego mogą stanowić dla następcy prawnego prawidłową podstawę do korzystania z należnych mu praw wynikających z prawa podatkowego.

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

W przypadku leasingu własność samochodu pozostaje przy leasingodawcy. W przypadku śmierci osoby prowadzącej działalność leasingodawca ma prawo wygasić umowę leasingu. Na takie rozwiązanie pozwala prawo i zapisy większości umów leasingowych. W takim przypadku leasingodawca może żądać wykupu bądź zwrócenia samochodu.

Ogólne warunki umowy leasingu (OWUL) większości dużych firm leasingowych mówią o wygaszeniu umowy z dniem śmierci leasingobiorcy i braku spadkobiercy. Wtedy należy zwrócić przedmiot leasingu do leasingodawcy (na własny koszt i zazwyczaj na plac ze sprzętem poleasingowym). Leasingodawca wystawia samochód na aukcję.

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

Podusmowując – kluczowe jest zapoznanie się z OWU leasingodawcy, być może w tym dokumencie zapisano, że leasing wygasa i nie mamy w ogóle do czynienia z przeniesieniem lasingu na Panią i innych spadkobierców.

Jeżeli takiego zapisu nie ma, należy się powołać na to, że informując o śmerci spadkodawcy i chęci zwrotu pojazdu, wypowiedziała Pani umowę i ma Pani obowiązek spłaty rat naliczonych do chwili powiadomienia o rezygnacji z leasingu. Jak Pani wskazuje, informacja została przekazana w salonie kilka dni po śmierci i do tej daty opłaty powinny być naliczane.

Spadek z przedmiotem w leasingu – czy leasingodawca może naliczać raty za auto, pomimo zwrotu pojazdu

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 3 lipca 20243 lipca 2024 przez Admin

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania Systemu Dozoru Elektronicznego

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania SDE

Stan faktyczny: Chciałabym uzyskać informację odnośnie kwestii naprawienia szkody wobec poszkodowanego w czasie trwania dozoru elektronicznego. Czy do skrócenia czasu dozoru elektronicznego sąd wymaga wpłaty określonej procentowo kwoty wobec poszkodowanego żeby ubiegać się o skrócenie dozoru oraz co w sytuacji jeśli do końca trwania dozoru elektronicznego nie zostanie uiszczona cała kwota wobec poszkodowanego. Sytuacja nie ma na celu uchylania się od wpłaty.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553)
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. 1997 nr 90 poz. 557)
Rozporządzenie Ministra sprawiedliwości z dnia 9 grudnia 2022 r. w sprawie sposobu oraz szczegółowych warunków wykonywania kar, środków karnych i środków zabezpieczających w systemie dozoru elektronicznego

Zgodnie z art. 43a kkw:

Kary, środki karne i środki zabezpieczające, których wykonanie łączy się z zastosowaniem dozoru elektronicznego, wykonuje się według przepisów niniejszego rozdziału.

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania SDE

To, w jakim terminie sprawca powinien wykonać obowiązek naprawienia szkody, powinno wynikać z wyroku skazującego. Może być to przykładowo termin 1 roku od uprawomocnienia się orzeczenia. Jeżeli termin w wyroku nie jest oznaczony, przyjąć należy, że środek kompensacyjny staje się wymagalny po uprawomocnieniu się orzeczenia. Są także inne bardziej radykalne głosy, zgodnie z którymi sąd nie może określać terminu wykonania obowiązku naprawienia szkody – staje się on wykonalny z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia nakładającego ten obowiązek. „Określenie przez sąd w wyroku terminu naprawienia szkody, w wypadku orzeczenia tego obowiązku jako środka karnego na podstawie art. 46 § 1 k.k., nie znajduje żadnego oparcia w przepisach Kodeksu karnego” (wyrok SA w Katowicach z 3.03.2011 r., II AKa 42/11, LEX nr 846484).

Jeżeli zatem sąd nie wskazał terminu naprawienia szkody, powinno się tego dokonać po uprawomocnieniu wyroku – czyli niestety w trakcie SDE.

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania SDE

Należy w tym miejscu wskazać na na wyrok Sąd Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7 października 2011 r., II AKa 366/11:

W wypadku orzekania o obowiązku naprawienia szkody, jako środku karnym z art. 46 § 1 KK, w wyroku powinno się dokładnie określić sposób jego wykonania. Sąd nie jest przy tym związany postanowieniami ugody między pokrzywdzonym, a oskarżonym zawartej po skierowaniu sprawy na drogę postępowania mediacyjnego (art. 23a § 1 KPK) Niemniej jednak transponowanie treść takiej ugody, co do obowiązku naprawienia szkody, do wyroku powoduje, że taka ugoda staje się prawnie wiążąca.

Oznacza to, że wykonywanie kary w SDE nie wpływa na zawieszenie terminu do wykonania obowiązku naprawienia szkody.

Zatem jeżeli nie mają Państwo możliwości realizowania tego obowiązku, aby jego brak nie wpłynął negatywnie na skrócenie SDE, należy przesłać do sądu penitencjarnego wniosek o odroczenie wykonania środka karnego.

Naprawienie szkody, o którym mowa w art. 46 § 1 k.k., to w szczególności wyrównanie straty, którą poszkodowany poniósł. Sąd karny musi uwzględnić w chwili wyrokowania rozmiary pokrytej już szkody, w szczególności wartość uprzednio odzyskanego w stanie niepogorszonym mienia (wyrok SN z 29.03.2011 r., III KK 392/10, LEX nr 794161). Warunkiem orzeczenia omawianego obowiązku naprawienia szkody jest zatem jej istnienie w czasie orzekania, co oznacza, że nie może być już ona wcześniej skompensowana (tak Szewczyk, Jakubowski, Iwański [w:] Wróbel, Zoll I/1, s. 900).

„Obowiązek naprawienia szkody dotyczy tylko szkody, której nie naprawiono, a sąd orzekając na podstawie art. 46 § 1 k.k., uwzględnić musi rozmiar już naprawionej szkody. Zobowiązanie do naprawienia szkody nie może bowiem zmierzać do przysporzeń w majątku pokrzywdzonego” (wyrok SN z 12.04.2018 r., III KK 128/18, LEX nr 2490903). „1. Okolicznością warunkującą orzeczenie wobec sprawcy przestępstwa środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody o charakterze materialnym, przewidzianego w art. 46 § 1 k.k., jest istnienie takiej szkody w chwili orzekania, a zakres orzeczonego obowiązku nie może być wyższy niż wartość szkody wyrządzonej osądzonym przestępstwem. 2. W sytuacji gdy sprawca chociażby w części samodzielnie naprawił wyrządzoną szkodę, środek kompensacyjny przewidziany w art. 46 § 1 k.k. w tym zakresie nie może zostać orzeczony, albowiem środek ten zawsze związany jest z wielkością istniejącej, a więc nienaprawionej szkody” (wyrok SN z 1.04.2021 r., IV KK 113/2, LEX nr 3220065).

„Sąd winien był tak ukształtować swe rozstrzygnięcie, aby szkoda stanowiąca uszczerbek materialny, który powstał w majątku pokrzywdzonego w wyniku dokonania na jego szkodę przestępstwa, została naprawiona. Sąd orzekając w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. musi mieć na względzie rozmiar już naprawionej szkody, gdyż zobowiązanie do jej naprawienia nie może zmierzać do przysporzeń w majątku pokrzywdzonego. Obowiązek naprawienia szkody dotyczy tylko szkody, której nie naprawiono, a sąd orzekając na podstawie art. 46 § 1 k.k., uwzględnić musi rozmiar już naprawionej szkody. Przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody sąd powinien więc uwzględnić fakt odzyskania przez pokrzywdzonego w całości skradzionego mienia, również w trybie art. 230 § 2 KPK.

Skradziony przedmiot nie przestaje być własnością osoby, na której szkodę dopuszczono się kradzieży i podlega zwrotowi tej osobie. Sprawca przestępstwa (kradzieży, oszustwa) nie nabywa zatem własności skradzionych rzeczy. Stąd też nie podlega przepadkowi w oparciu o przepis art. 44 § 1 k.k. (zastrzeżenie zawarte w art. 44 § 5 k.k.), jak również nie może ulec przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa jako korzyść majątkowa, którą sprawca osiągnął z popełnienia przypisanego mu przestępstwa (tu zachodzi bowiem warunek wyłączający określony w art. 45 § 1 zdanie drugie k.k.). Jednocześnie, żaden przepis prawa materialnego nie przewiduje możliwości zwrotu równowartości dowodu rzeczowego. Zwrot zabezpieczonego przedmiotu (przy braku jakichkolwiek ustaleń wskazujących uszkodzenie rzeczy powodującej obniżenie jej wartości), jest równoznaczny z naprawieniem pokrzywdzonemu wyrządzonej mu szkody o charakterze majątkowym” (wyrok SN z 18.05.2022 r., III KK 91/22, LEX nr 3409738).

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania SDE

Sąd powinien każdorazowo sprecyzować rodzaj świadczenia, które skazany ma spełnić tytułem obowiązku naprawienia szkody (restytucja naturalna czy kompensacja w formie pieniężnej; Marek, Oczkowski [w:] System, t. 6, s. 887). Ze względu na cywilny charakter obowiązku naprawienia szkody i odesłanie do stosowania przepisów prawa cywilnego, wobec treści art. 363 § 1 k.c., w aktualnym stanie prawnym sąd powinien uwzględnić wniosek pokrzywdzonego co do sposobu naprawienia szkody. Sąd jednak może nie uwzględnić wniosku w zakresie przywrócenia stanu poprzedniego, jeśli byłoby to niemożliwe lub znacznie utrudnione (wówczas naprawienie szkody winno ograniczać się do zapłaty określonej kwoty pieniężnej) (Marek, Oczkowski [w:] System, t. 6, s. 887)

Obowiązek naprawienia szkody w trakcie trwania SDE

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano 30 maja 202430 maja 2024 przez Admin

Działalność gospodarcza osoby pełniącej funkcję publiczną

Stan faktyczny: czy osoba pełniąca funkcję kierownika referatu XXX w urzędzie gminy może być prezesem i właścicielem w sp. z o.o. która w nazwie i umowie spółki ma wpis not for profi ?

Przedłożone dokumenty: brak

Działalność gospodarcza osoby pełniącej funkcję publiczną

Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne:

Art. 4 Osoby wymienione w art. 1 i 2, w okresie zajmowania stanowisk lub pełnienia funkcji, o których mowa w tych przepisach, nie mogą:

1) być członkami zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego lub likwidatorami tych spółek, a także być pełnomocnikami wspólnika, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników (Dz.U. z 2023 r. poz. 343);

5) posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego – w każdej z tych spółek.

Działalność gospodarcza osoby pełniącej funkcję publiczną

I wskazując dalej, zgodnie z ustawą przez spółkę prawa handlowego – rozumie się przez to spółkę handlową, a także inną spółkę, do której stosuje się przepisy prawa handlowego, w tym spółkę według prawa obcego.

Co do zasady więc, spółka not for profit to spółka, co do której stosuje sie przepisy prawa handlowego ale nie jest spółką handlową. Natomiast z uwagi na brak działalności gospodarczej, nie powinna być objęta zakazem.

W odniesieniu do spółek kapitałowych ustawa nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia wspólnego celu, jaki wspólnicy (akcjonariusze) mogą wybrać i realizować przy pomocy tworzonej przez siebie spółki. W praktyce z reguły – podobnie jak w przypadku spółek osobowych – będzie nim prowadzenie przedsiębiorstwa. Możliwe jest jednak zawiązanie zarówno spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i spółki akcyjnej do prowadzenia działalności niezarobkowej, a nawet do realizacji celu niegospodarczego, np. do prowadzenia działalności charytatywnej (tzw. spółki non profit lub not for profit).

Działalność gospodarcza osoby pełniącej funkcję publiczną

Zgodnie z art. 1 § 2 k.s.h. spółkami handlowymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka akcyjna.

Spółki, do których stosuje się przepisy prawa handlowego, to zgodnie z art. 611 k.s.h.:

1) spółki prowadzące działalność bankową;

2) spółki prowadzące giełdy albo rynki pozagiełdowe;

3) spółki prowadzące domy maklerskie;

4) Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.;

5) spółki prowadzące działalność ubezpieczeniową;

6) towarzystw afunduszy inwestycyjnych;

7) towarzystwa emerytalne;

8) spółki publiczne radiofonii i telewizji;

9) spółki powstałe w wyniku komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych;

10) inne spółki handlowe uregulowanych w odrębnych ustawach.

W art. 611 k.s.h. zostały wymienione spółki handlowe, uregulowane w odrębnych ustawach, które w sprawach nieuregulowanych odsyłają do kodeksu handlowego. Obecnie rozumieć należy owo odesłanie, jako odesłanie do k.s.h. (M. Michalski [w:] Kodeks spółek…, teza 3 do art. 611).

Działalność gospodarcza osoby pełniącej funkcję publiczną

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link