Tag: adwokat online

Opublikowano przez

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Stan faktyczny: Spółka z o.o. posiada 3% udziału w zysku jako komandytariusz w spolce komandytowej. Spółka komandytowa na koniec 2024 roku osiągnęła zysk i wypłaciła zysk z tytułu udziału sp z o.o. pomniejszony o pobrany podatek 19% i wpłacając go do urzędu. Jak sp. Z o.o. powinna zaksiegowac swój udział w księgach? Czy w kwocie brutto ? Jeżeli tak to jak ujac pobrany podatek 19% przez spolke komandytowa? Czy tylko zaksiegowac przychod z tytułu udziału w zysku w kwocie przelewu

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851, ze zm.)
  2. Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz. U. 2018, poz. 395.)

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Po pierwsze, w spólce komandytowej podatnikiem podatku dochodowego są jej wspólnicy, czyli w tym przypadku spółka z o.o.

Spółka z o.o. będąc wspólnikiem spółki komandytowej powinna do przychodów osiągniętych w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oraz do kosztów uzyskania tych przychodów bieżąco doliczać przychody i koszty spółki komandytowej.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:  Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące

Do ewidencji podatku dochodowego służy konto 87 „Podatek dochodowy od osób prawnych”. Wypłata z zysku spółki komandytowej jest dla jej wspólnika neutralna podatkowo, tj. nie rodzi po jego stronie żadnego obowiązku podatkowego. Wskazane jest więc ujęcie jej w ewidencji analitycznej prowadzonej do konta 75-0, jako przychodu niepodlegającego opodatkowaniu. Dochód uzyskany przez wspólnika z tytułu udziału w spółce komandytowej podlega opodatkowaniu na bieżąco, w ramach opłacania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy.

W aspekcie podatkowym przychody uzyskiwane z udziału w zyskach spółki komandytowej – podlegają opodatkowaniu analogicznie jak przychody z udziału w zyskach osób prawnych, co wiążę się z obowiązkiem poboru przez spółkę i odprowadzenia do US zryczałtowanego 19% podatku dochodowego od dokonywanych wypłat zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 22 ust. 1 PDOPrU. Należy jednak mieć na uwadze, iż rzeczywiste obciążenia podatkowe wspólników mogą być niższe, a w niektórych przypadkach podatek może nie wystąpić.

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Dla ograniczenia obciążeń podatkowych komandytariuszy wprowadzone zostało zwolnienie od podatku, co wynika z literalnego brzmienia art. 22 ust. 4e PDOPrU. Dotyczy ono kwoty stanowiącej 50% przychodów uzyskanych przez komandytariusza z tytułu udziału w zyskach spółki, nie więcej jednak niż 60 000 zł w roku podatkowym. Jeżeli podatnik jest komandytariuszem w kilku spółkach, zwolnienie dotyczy przychodu z udziału w zyskach w każdej z nich. Jednocześnie ustawodawca ograniczył możliwość korzystania z tego zwolnienia. W świetle art. 22 ust. 4f PDOPrU – nie ma ono zastosowania, gdy komandytariusz:

1) posiada bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej lub

2) jest członkiem zarządu:

a) spółki posiadającej osobowość prawną lub spółki kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej, lub

b) spółki posiadającej bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej, lub

3) jest podmiotem powiązanym z członkiem zarządu lub wspólnikiem spółki posiadającej bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej.

Podatek dochodowy od przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP, za które uznaje się, w rozumieniu PDOPrU, również zyski wypłacane przez spółkę komandytową komandytariuszowi, wynosi 19% uzyskanego dochodu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 PDOPrU podatek dochodowy od przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Nie ulega wątpliwości, że zyski, które będzie wypłacać komandytariuszowi spółka komandytowa, będą, w rozumieniu PDOPrU, udziałem w zysku osób prawnych, które podlegają opodatkowaniu zgodnie z powyżej wspominanym przepisem tej ustawy, czego logicznym następstwem jest zastosowanie wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy udziałowców spółek z o.o. i akcjonariuszy spółek akcyjnych oraz spółek komandytowo-akcyjnych, które jest uzależnione od udziału kapitałowego oraz okresu posiadania tego udziału. O wyłączeniu tym mowa jest w art. 22 ust. 4 PDOPrU. Zatem zysk komandytariusza wypłacany przez spółkę komandytową korzysta z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 PDOPrU, tak samo jak korzysta z tego wyłączenia dywidenda uzyskiwana przez wspólnika spółki kapitałowej. Zasadność takiej interpretacji, a tym samym możliwość zastosowania w odniesieniu do komandytariusza wyłączenia z opodatkowania przewidzianego w art. 22 ust. 4 PDOPrU potwierdzona została przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11.6.2021 r. (0111-KDIB1-1.4010.127.2021.2.EJ, niepubl. oraz analogicznie w interpretacji z 29.11.2021 r., 0111-KDIB1-1.4010.480.2021.1.SG), w której wskazano, że:

„Spółka komandytowa posiada wspólników, który jeden z nich jest Komandytariuszem – spółka z ograniczona odpowiedzialnością. Komandytariusz jest wspólnikiem Wnioskodawcy od ponad dwóch lat (od dnia 1 stycznia 2018 r.) i posiada przez cały ten okres, w sposób nieprzerwany, prawo do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy, tj. 99% w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. oraz 98,9% od dnia 1 września 2019 r. do chwili obecnej. Wnioskodawca i Komandytariusz są polskimi rezydentami podatkowymi. Komandytariusz nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem CIT od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. W przyszłości, Wnioskodawca planuje wypłacać wypracowane na rzecz Komandytariusza zysku wypracowanego przez Wnioskodawcę po dniu 1 stycznia 2021 r.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na moment wypłaty w przyszłości zysku wypracowanego przez Wnioskodawcę po dniu 1 stycznia 2021 r. Komandytariusz będzie nieprzerwanie posiadał ogół praw i obowiązków Wnioskodawcy uprawniający do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy przez okres dwóch lat – liczony od dnia, kiedy Wnioskodawca uzyska status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, albo dwuletni okres nieprzerwanego posiadania ogółu praw i obowiązków Wnioskodawcy uprawniający do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy zostanie dopełniony już po wypłacie zysków.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 Ustawy nowelizującej, przepis art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 2 oraz zwolnienie przewidziane w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. mają zastosowanie wyłącznie do przychodów z tytułu udziału w zyskach spółki komandytowej lub spółki jawnej wypracowanych od dnia, w którym spółka ta stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. W przypadku Wnioskodawcy zwolnienie określone w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. będzie miało zastosowanie do przychodów z udziału w zyskach tych spółek uzyskanych przez ich wspólników od dnia 1 stycznia 2021 r. (tj. od dnia uzyskania przez Wnioskodawcę statusu podatnika CIT). Należy zauważyć, że oprócz spełnienia przez Komandytariusza otrzymującego dochód w udziału zyskach warunków określonych w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p., konieczne jest również posiadanie udziałów (akcji) nieprzerwalnie przez okres dwóch lat w spółce wypłacającej zyski, zgodnie z art. 22 ust. 4a u.p.d.o.p.

Dwuletni okres posiadania udziałów (akcji) w spółce zgodnie z art. 22 ust. 4b u.p.d.o.p. należy liczyć w przypadku Wnioskodawcy od daty kiedy to Wnioskodawca stał się podatnikiem podatku CIT tj. 1 styczeń 2021 r. Zatem, wypracowane po 1 stycznia 2021 r. i wypłacone na rzecz Komandytariusza zyski będą mogły korzystać ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, że jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia z podatku CIT, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w stosunku do zysków wypłacanych na rzecz Komandytariusza należało uznać za prawidłowe”.

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Realizacja Warunków Zabudowy po latach.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Stan faktyczny: W 2014r otrzymaliśmy decyzję o warunkach zabudowy, która uwzględniała budowę domu jednorodzinnego i budynku gospodarczego.  Dom został wybudowany i obecnie w nim mieszkamy, natomiast budynek gospodarczy nigdy nie powstał. Teraz chcielibyśmy wybudować garaż/budynek gospodarczy (ostatecznie będzie pełnił obie funkcje jednocześnie) o powierzchni zabudowy do 35m2 w procedurze „na zgłoszenie”. Starostwo Powiatowe wymaga od nas uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonego garażu tłumacząc, że decyzja z 2014r została „skonsumowana”. Czy w przypadku garażu nie wymagającego pozwolenia na budowę „skonsumowanie” decyzji ma jakiekolwiek znaczenie? Ponadto rzeczony garaż spełniałby wszystkie wymogi wskazane w decyzji z 2014r. Czy Urząd ma prawo żądać od nas dostarczenia nowej decyzji? W załączniku decyzja o warunkach zabudowy z 2014. Planowany garaż o wymiarach 5.8x6m o dachu jednospadowym w układzie kalenicowym .

Przedłożone dokumenty: decyzja

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r, poz. 1333 ze zm)
  2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  3. Rozporządzenie ministra infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)
  4. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717)

Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana co do zasady beterminowo. 

Może zostać jednak uchylona na podstawie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego wnioskodawcę;

1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli organ nie wydał decyzji o stwiwerdzeniu nieważności i nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w przepisie, decyzja jest ważna. 

Decyzja bowiem nie może odnosić się tylko do cześci zamierzenia inwestycyjnego. 

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Artykuł 65 określa warunki wygaśnięcia decyzji. Przepis ten zmieniono w wyniku reformy planistycznej, słusznie bowiem dostrzeżono, że decyzja umożliwiająca budowę obiektu, dla którego wystarczy zgłoszenie, zmienia warunki na działce i powoduje, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy przestają być aktualne, co powinno być podstawą do wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

W wyniku reformy planowania dodano również przepis, zgodnie z którym stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli wnioskodawca zrzekł się prawa do ustalonych warunków zabudowy.

Ponadto uzupełniono treść ust. 2 komentowanego przepisu, który do tej pory dotyczył jedynie pozwolenia na budowę, o sytuacje związane z dokonaniem zgłoszenia budowy lub zgłoszeniem sprzeciwu.

W tym miejscu należy zauważyć, że pozostawiono bez zmian obowiązek stosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie stron, a stwierdzenie wygaśnięcia następuje w drodze decyzji. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i wobec faktu, że decyzje o warunkach zabudowy, które przed dniem 1.01.2026 r. osiągnęły przymiot prawomocności, będą bezterminowe, jak również wobec faktu, że dla danej nieruchomości można wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy i mogą one jednocześnie pozostawać w obrocie prawnym, a wnioskodawca nie musi dysponować jakimkolwiek prawem do nieruchomości, której taka decyzja dotyczy, oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nadal będzie zobligowany do wydawania setek decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i doręczenia ich stronom, nawet jeśli – z uwagi na upływ np. 20 lat od wydania decyzji – nie jest już możliwe ustalenie nawet adresu wnioskodawcy.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Należy zauważyć, że w systemie prawnym istnieją rozwiązania, na podstawie których następuje masowa utrata mocy decyzji o warunkach zabudowy, a stwierdzenie ich wygaśnięcia nie wymaga wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Do przepisów tych należą przepisy przejściowe Prawa wodnego, tj. art. 546, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy (oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasły z dniem 1.01.2018 r., z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych oraz decyzji, na podstawie których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, o których mowa w art. 30 pr. bud., do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, jak również z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy (oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczących zagospodarowania terenu niezwiązanego z wykonywaniem robót budowlanych lub polegających wyłącznie na budowie drogi rowerowej, urządzeń melioracji wodnych lub budowli przeciwpowodziowych. Mimo masowej utraty mocy decyzji o warunkach zabudowy na podstawie ww. przepisu ustawodawca nie zdecydował się na stosowanie przepisu art. 162 k.p.a. W miejsce wydawania decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nałożył na wójtów, burmistrzów oraz prezydentów miast obowiązek opracowania wykazu decyzji, które utraciły moc, oraz obowiązek przekazania tego wykazu właściwym miejscowo organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz obowiązek ogłoszenia go na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwej gminy w ciągu 12 miesięcy od dnia 1.01.2018 r., tj. do dnia 1.01.2019 r.

Analogiczne rozwiązanie prawne znajduje się w przepisach ustawy o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (art. 28 i 120b), przy czym wykaz decyzji jest przygotowywany w ciągu odpowiednio 30 dni i 3 miesięcy.

W kontekście omawianego przepisu ważny pozostaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.07.2021 r., II OSK 3039/18 57 , zgodnie z którym „W sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma charakter czysto formalny – pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie plan miejscowy, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony”.

Należy również pamiętać, że właściwy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji będzie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link.

Opublikowano przez

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Zrzeczenie się przyszłego spadku.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Stan faktyczny: Chciałabym dowiedzieć się czy 7 lat po darowiźnie od moich rodziców (dom) rodzeństwo (3 osoby)  może zrzec się notarialnie prawa do zachowku? 

Czy taka umowa notarialna musiałaby być sporządzona między moimi rodzicami a moim rodzeństwem czy też miedzy mną a moim rodzeństwem. Czy umowy musiałyby byc sporządzone z każdym z osobna oraz czy podpisać musiałby także współmałżonek rodzeństwa? 

Czytałam o zmianach w tym zakresie wprowadzonych w 2023 roku. 

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Przedłożone dokumenty: brak

Stosownie do art. 1048 K.c., spadkobierca ustawowy może przez umowę z przyszłym spadkodawcą zrzec się dziedziczenia po nim. Umowa taka powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

Zgodnie natomiast z art. 1049 K.c. Zrzeczenie się dziedziczenia obejmuje również zstępnych zrzekającego się, chyba że umówiono się inaczej.

Zrzekający się oraz jego zstępni, których obejmuje zrzeczenie się dziedziczenia, zostają wyłączeni od dziedziczenia, tak jakby nie dożyli otwarcia spadku.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Oznacza to, że Pani rodzeństwo powinno zawrzeć umowy z Pani rodzicami – każdy oddzielną.

Ustawodawca dozwala na zawieranie umów, na mocy których spadkobierca ustawowy zrzeka się dziedziczenia po przyszłym spadkodawcy. W doktrynie umowa o zrzeczenie się dziedziczenia postrzegana jest jako umowa sui generis, niebędąca ani umową zobowiązującą, ani rozporządzającą, ani też czynnością prawną przysparzającą – a co za tym idzie nie podlega rozpatrywaniu, czy jest ona kauzalna czy abstrakcyjna. Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia nazywana bywa niekiedy „negatywnym kontraktem dziedziczenia” (tak np. I. Kozak, Umowa, s. 68; tak też, podkreślając, że nie stanowi ona tytułu powołania do dziedziczenia – A. Malinowski, Umowa, s. 35).

Umowę o zrzeczenie się dziedziczenia zawiera potencjalny spadkodawca z osobą fizyczną należącą do kręgu jego spadkobierców ustawowych. Tą drugą nie musi być koniecznie osoba, która według stanu na moment zawierania umowy doszłaby do dziedziczenia z ustawy po tym spadkodawcy, lecz może to być każda osoba fizyczna należąca do wyznaczonego przez KC kręgu jego spadkobierców ustawowych.

Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia może być zawarta tylko, kiedy zarówno spadkodawca, jak i jego potencjalny spadkobierca ustawowy żyją. Nie ma przeszkód ku temu, by w imieniu którejś ze stron tej umowy działał pełnomocnik, a nawet obie mogą być przy jej zawieraniu reprezentowane przez pełnomocników. Jednakże także wówczas umowa musi zostać zawarta za życia jej stron. Gdyby doszło do jej zawarcia przez pełnomocnika po śmierci jego mocodawcy (spadkodawcy lub potencjalnego spadkobiercy ustawowego), to umowa ta będzie wówczas nieważna.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia obejmuje nie tylko zrzekającego się, lecz również jego zstępnych. Lege non distinguente skutek ten odnosi się do wszystkich zstępnych osoby zrzekającej się dziedziczenia, zarówno urodzonych w chwili zawarcia umowy, jak i urodzonych już później, do chwili otwarcia spadku (tak też J. Pietrzykowski, w: Komentarz KC, t. III, 1972, s. 1989; E. Skowrońska-Bocian, w: Komentarz do KC, Ks. IV, 2011, s. 319), a nawet jedynie poczętych w chwili otwarcia spadku (art. 927 § 2 KC). Nie ulega wątpliwości, że chodzi o zstępnych niezależnie od stopnia pokrewieństwa ze zrzekającym się (zrzeczenie się dziedziczenia wpłynie na sytuację nie tylko dzieci zrzekającego się, lecz także jego wnuków, prawnuków itd.). Można powiedzieć, że w braku odmiennego zastrzeżenia w umowie dochodzi do wyłączenia od dziedziczenia ustawowego całego szczepu pochodzącego od zrzekającego się. Wydaje się sprawą oczywistą, że skutki umowy rozciągają się na zstępnych zrzekającego się również w przypadku, w którym zrzekający się umrze przed swoim kontrahentem.

Przepis ma jednak charakter jednoznacznie dyspozytywny, stąd strony mogą ten skutek wyłączyć (wówczas w miejsce osoby zrzekającej się dziedziczenia wejdą jego zstępni, stosownie do art. 931 i n. KC). A maiori ad minus nie widać przeszkód, by strony w umowie o zrzeczenie się dziedziczenia wyłączyły tylko niektórych zstępnych zrzekającego się (np. tylko jego dzieci, co otworzy możliwość dojścia do dziedziczenia jego wnukom, czy tylko niektóre z jego dzieci; do podobnego wniosku skłania się m.in. M. Pazdan, w: Pietrzykowski, Komentarz KC, t. II, 2021, art. 1047, Nb 3. Mimo trafnie wskazanych trudności, do których może w określonych typach stanów faktycznych prowadzić przyjęcie takiego rozwiązania, nie wydają się one nieprzezwyciężalne, a instrument taki, nie naruszając przyjętych w kulturze prawnej reguł wykładni, wzbogaca zakres kompetencji przyszłych spadkodawców w kontekście tzw. planowania sukcesyjnego.

W doktrynie przyjmuje się przy tym zwężającą wykładnię komentowanego przepisu, uznając, że nie znajdzie on zastosowania w sytuacji, gdy osobą zrzekającą się jest wstępny (zwłaszcza rodzic) przyszłego spadkobiercy. Wykładnia ta znajduje oczywiste uzasadnienie w ratio legis komentowanego przepisu, którego dosłowną treść łatwo wytłumaczyć tym, że ustawodawca uwzględnił jedynie typowe sytuacje, w których strony rozważanej umowy zakładają, że to zrzekający się dziedziczenia przeżyje przyszłego spadkodawcę; założenie to jest oczywiste jedynie w przypadku, w którym zrzekający się jest zstępnym przyszłego spadkodawcy.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Podsumowując – zawierają notarialną umowę, zarówno rodzeństwo jak i dzieci rodzeństwa (także przyszłe dzieci, ale poczęte w chwili otwarcia spadku – czyli śmierci spadkodawcy) nie będa dziedziczyć po Pani rodzicach. 

Rodzeństwo jedna nie może natomiast zrzec się spadku po dzieciach przyszłych, które nie będą nawet poczęte w chwili śmierci spadkodawcy, gdyż zgodnie z art. 927 K.c. nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku, ani osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje – dzieci te w ogóle zatem nie dziedziczą.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Powołanie do wojska - lekarze, studenci medycyny - czy jest wyjście z tej sytuacji

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Stan faktyczny: Jestem studentką X. Weszła ustawa o tym, że mogę dostać wezwanie na komisję wojskową. Jedna z moich koleżanek już dostała. Czy jeśli zrezygnuje ze studiów i dostane taki list, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? i nie będę musiała się stawić? a jeśli tak, czy jeśli złoże rezygnacje ze studiów w dniu otrzymania listu, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? czy dzięki temu mogę uniknąć powołania do wojska?

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach
  2. Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 655, 974)
  3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej (Dz.U. 2017 poz. 944)

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Po pierwsze, zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, faktycznie w razie rezygnacji ze studiów, nie będzie Pani podlegać wezwaniu, gdyż zgodnie z § 2:

Kobiety, w wieku określonym w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą:

studia na kierunku: analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, lekarskim, lekarsko-dentystycznym, pielęgniarstwo, położnictwo, ratownictwo medyczne, weterynaria oraz związanym z kształceniem w zakresie psychologii,

Oznacza to, że musiałaby Pani faktycznie kończyć studia – w przypadku ich przerwania, skutek w postaci ukończenia nie nastąpi. 

Istnieją jednak inne przesłanki, które umożliwią kontynujację nauki i pominięcie kwalifikacji wojskowej. Oczywiście koniecze byłoby podjęcie różnych działań, jednak jest to możliwe. 

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z ustawą o Obronie Ojczyzny:

Art. 60: 1. Kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do służby wojskowej oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą naukę, albo będące studentkami lub absolwentkami szkół wyższych, mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, poczynając od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą 19 lat życia.

2. Za kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, uznaje się wykształcenie lub kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania zawodów medycznych, weterynaryjnych, morskich oraz lotniczych, a także zawodów: psychologów, rehabilitantów, radiologów, diagnostów laboratoryjnych, informatyków, teleinformatyków, nawigatorów oraz tłumaczy.

6. Kobiety, które stawiły się do kwalifikacji wojskowej, podlegają obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

I dalej, zgodnie z art. 59 ust. 7:

W przypadku niestawienia się do kwalifikacji wojskowej bez uzasadnionej przyczyny właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) z urzędu albo na wniosek przewodniczącego powiatowej komisji lekarskiej lub szefa wojskowego centrum rekrutacji nakłada na osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie przez Policję do kwalifikacji wojskowej w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W Pani sytuacji, o ile otrzyma Pani wezwanie, należałoby odpowiedzieć pisemnie na to wezwanie, powołując się na „uzasadnioną przyczynę”. 

W tym miejscu uzasadniać brak możliwości stawinnictwa, na wiele sposobów, zwłaszcza że przepis art. 60 nie nakłada bezwzględnego obowiązku stawiennictwa kobiet (mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej). W katalogu uzasanionych przyczyn, może Pani wskazywać na dowolne dolegliwości zdrowotne, konieczność pomocy rodzicom itd. 

Oczywiście pismo warto opatrzyć uzasadnieniem parwnym, jednak jest to absolultnie możliwe z zachowaniem możliwości kontunuacji nauki.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wprowadzenie obowiązku stawienia się do kwalifikacji wojskowej przez określone grupy kobiet leży w gestii Rady Ministrów i, w świetle ust. 1 komentowanego artykułu, ma charakter fakultatywny (kobiety „mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej”). Jednakże upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia w tym przedmiocie jest skonstruowane jako upoważnienie obligatoryjne („Rada Ministrów określi”), tym samym należy przyjąć, że ustawodawca uznał, iż kobiety posiadające stosowne kwalifikacje będą stale poddawane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej. Jedynie krąg osób podlegających temu obowiązkowi może być płynny i pozostawiony Radzie Ministrów do jej wyłącznej decyzji.

Wskazanie przez Radę Ministrów kobiet poddanych kwalifikacji wojskowej pociąga za sobą określone obowiązki rektorów i dyrektorów szkół, w których osoby te kształciły się lub aktualnie się kształcą, oraz właściwych szefów wojskowych centrów rekrutacji.

Kwalifikacja kobiet w trybie ochotniczym. Niezależnie od wspomnianej grupy kobiet obowiązanych do stawienia się do kwalifikacji wojskowej kwalifikacji tej może poddać się każda kobieta, która ochotniczo zgłosiła się do pełnienia służby wojskowej, począwszy od 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończy 19 lat życia.

W konsekwencji stawienia się kobiety do kwalifikacji wojskowej i ustalenia, że jest zdolna do pełnienia czynnej służby wojskowej, podlega ona obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Jeżeli mają Państwo pytania własne – także w zakresie innych powołań- można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu - dyrektywa DAC-7 

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Stan faktyczny: Zależy mi na pozyskaniu opinii prawnej na temat uniemożliwienia serwisowi platformy sprzedaży internetowej przetwarzania i przekazywania danych osobowych osoby fizycznej która w przeszłości korzystała z takiego portalu. 

Zagadnienie jest powiązane z dyrektywą DAC-7 która nakłada na podmioty prowadzące platformy sprzedaży internetowej obowiązek raportowania danych osobowych o swoich użytkownikach – weszła w życie 01.07.2024. 

Czy wycofanie zgody na przetwarzanie danych osobowych / usunięcie danych osobowych (art. 17 RODO) można wykorzystać w celu ochrony swoich danych przed ich przekazaniem przez podmioty objęte dyrektywą DAC-7? 

Samo wymaganie od właścicieli przekazywania do US informacji dotyczących transakcji przeprowadzanych za pośrednictwem tych platform cyfrowych za okres sprzed wprowadzenia ustawy DAC-7 w Polsce rodzi wątpliwości legalności – prawo w PL nie działa wstecz. Ustawa wchodzi w życie od 01.07.2024 ale nakłada obowiązek raportowania za rok 2023 i 2024 – wstecznie). 

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Nawet jeśli właściciele platform cyfrowych zostaną zmuszeni do przekazywania do US informacji dotyczących transakcji to czy użytkownik takiej platformy może wycofać swoją zgodę na przetwarzanie swoich danych tak aby wspomniana platforma cyfrowa nie miała możliwości przekazać danych osobowych bo nie będzie mogła ich przetwarzać?

Należy dodać że konkretnie chodzi o serwis allegro i o użytkownika który nie korzysta już z usług allegro ale ma aktywne konto i korzystał z niego w przeszłości – nie został zweryfikowany poprzez dowód osobisty a jedynie poprzez przelew internetowy. 

Jedyne dane jakie podał to imie nazwisko, adres i numer konta bankowego. 

Czy Art. 17 RODO w kontekście takiej sytuacji ma zastosowanie i skutecznie obliguje serwis allegro do zaprzestania przetwarzania danych osobowych – jeszcze przed wejściem w życie ustawy DAC-& w Polsce i czy uniemożliwia przekazanie danych do Urzędu Skarbowego w kontekście obowiązków wynikających z dyrektywy DAC-7.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 maja 2024 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw
  2. Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych
  3. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
  4. Dyrektywa Rady (UE) 2021/514 z 22 marca 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania
  5. Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych
  6. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Na wstępie warto wskazać, że raportowanie nie będzie obejmować sprzedawców, którzy w okresie sprawozdawczym (zasadniczo 12 miesięcy kalendarzowych) dokonali mniej niż 30 transakcji sprzedaży towarów lub których wynagrodzenie wypłacone lub uznane w tym okresie nie przekroczyło 2000 euro. 

Zgodnie z ustawą implementującą dyrektywę DAC7, raportujący operator platformy (tu allegro) ma obowiązek wystąpić o informacje do sprzedawcy najpóźniej w dniu spełnienia przez tego sprzedawcę warunków uznania go za aktywnego sprzedawcę. Jeżeli sprzedawca nie przekaże wymaganych danych, operator platformy będzie zobowiązany do wstrzymania wypłaty wynagrodzenia sprzedawcy, a w przypadku, gdy okaże się to niemożliwe, nawet zablokowania konta takiego użytkownika celem uniemożliwienia mu dokonywania transakcji.

Zgodnie z ustawą, operatorzy platform cyfrowych będą obowiązani do zaraportowania danych o sprzedawcach za lata 2023 i 2024 r. 

I tu, zgodnie z RODO i ustawą o danych, wycofanie zgody nie działa w sposób retroaktywny, czyli teoretycznie jeżeli wycofał Pan zgodę, cofnięcie działa od momentu złożenia oświadczenia – niestety tak nie jest, o czym mowa w dalszej części opinii, po omówieniu kwestii ogólnych wycofania zgody.

Zgodnie z art. 7 RODO:

Osoba, której dane dotyczą, ma prawo w dowolnym momencie wycofać zgodę. Wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem. Osoba, której dane dotyczą, jest o tym informowana, zanim wyrazi zgodę. Wycofanie zgody musi być równie łatwe jak jej wyrażenie.

Skutkiem cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych będzie brak możliwości powołania się na tę właśnie podstawę przetwarzania danych (skutek ex nunc) (por. na gruncie OchrDanychU97 A. Drozd, Ustawa, s. 80; podobnie J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona, 2004, s. 487). Uwzględniając postulat przyznania zgodzie osoby, której dane dotyczą, podstawowego znaczenia w świetle przysługującego jej prawa do prywatności informacyjnej, należałoby więc przyjąć, że jeżeli udzielono zgody na przetwarzanie danych osobowych, a więc w sposób jasny zademonstrowano wolę osoby, której dane dotyczą, a następnie zgodę wycofano, wówczas przetwarzanie danych osobowych stałoby się na przyszłość niedopuszczalne, jako stojące w sprzeczności z zasadą autonomii informacyjnej. W świetle zasady autonomii informacyjnej za niedopuszczalną należałoby więc uznać sytuację, w której administrator danych osobowych, który zebrał dane osobowe na podstawie zgody osoby zainteresowanej, kontynuuje przetwarzanie tych danych z powołaniem się na inną podstawę prawną ich przetwarzania, podczas gdy osoba, której dane dotyczą, wycofała zgodę lub w inny sposób zamanifestowała swoją wolę zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych.

W świetle tych wszystkich przepisów, faktycznie należałoby wskazać, że jeżeli cofnie Pan zgodę przed upływem vacacio legis nowej ustawy, czyli przed jej wejściem w życie po 14 dniach od podpisu Prezydenta, Pana dane nie powinny być przetwarzane na podstawie tej ustawy. 

Natomiast, zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej: Przepisy działu IIIA i działu VI ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 80cb ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się również do podmiotu, który w dowolnym momencie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie niniejszej ustawy spełniał warunki uznania go za raportu- jącego operatora platformy w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 1

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

A zgodnie z art. 5 ustawy o

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych:Przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie.

Nadto, dane mogą być przetwarzane na podstawie dyrektywy DAC7, jeżeli przekazał je Pan w czasie jej obowiązywania.

Brak implementacji dyrektywy bowiem nie wpływa na jej moc wiążącą.

Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu UE, W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie.

Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Dawny art. 249 stanowił jedną z podstaw zasad bezpośredniego skutku i bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego, formułowanych przez TS, w tym zwłaszcza bezpośredniego skutku dyrektyw (152/84 Marshall, pkt 47-48) oraz zasady zgodnej z dyrektywą wykładni prawa krajowego (14/83 von Colson, pkt 26).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Odpowiedzialność państwa członkowskiego za osiągnięcie wymaganego rezultatu, rozumianego jako wywiązanie się z zobowiązań traktatowych w myśl art. 258, zaczyna się w momencie upływu terminu implementacyjnego, jednak nie kończy się na nim. Od tego momentu państwo jest odpowiedzialne za prawidłowe stosowanie i egzekwowanie dyrektywy aż do momentu jej uchylenia. Dlatego też mogą pojawić się sytuacje, w których ze względu na nieprawidłową lub niepełną implementację, normy dyrektyw będą musiały być bezpośrednio podstawą dla czynności administracyjnych lub będą mogły być bezpośrednio powoływane, po spełnieniu określonych warunków przed innymi organami przez uprawnione jednostki po upływie terminu implementacyjnego.

Z treści art. 288 mogłoby wynikać, że dyrektywy nie zostały pomyślane, w odróżnieniu od rozporządzeń, jako akty prawne bezpośrednio obowiązujące. To, czy dyrektywy obowiązują bezpośrednio, zależy przede wszystkim od tego, co rozumie się przez pojęcie „bezpośrednie obowiązywanie”.

Jeśli przyjmiemy, że bezpośrednie obowiązywanie jest obowiązywaniem norm unijnych w krajowym porządku prawnym, to jeśli nie istnieje potrzeba ich osobnej inkorporacji do krajowych porządków prawnych, to wtedy należy uznać dyrektywy za bezpośrednio obowiązujące (A. Wróbel, Wprowadzenie…, s. 123). Wynika to z orzecznictwa TS, w którym wyraźnie podkreśla się, że prawo wspólnotowe (unijne) stanowi integralną część porządku prawnego obowiązującego w państwie członkowskim (6/64 Costa). Dlatego też doktryna prawa unijnego jest w przeważającej większości zgodna, że dyrektywy od ich wejścia w życie stają się częścią porządków prawnych obowiązujących w państwach członkowskich i wywołują, zgodnie z zamierzeniem instytucji je stanowiących, różnego rodzaju skutki.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7 

Normy dyrektywy, tak jak inne normy unijnego prawa pierwotnego i wtórnego, obowiązują od momentu ich wejścia w życie. Natomiast ich stosowanie w krajowym porządku prawnym jest uzależnione od tego stopnia prawidłowości implementacji. Jeśli jest ona prawidłowa, nie ma potrzeby stosować norm unijnych bezpośrednio lub pośrednio. Dlatego też dyrektywy nie będą zawsze bezpośrednio stosowalne, jeżeli przez bezpośrednie stosowanie rozumiemy podstawę prawną dla działań organów państw członkowskich (S. Biernat (w:) J. Barcz (red.), Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2002, s. 241). Normy dyrektyw mogą stanowić bezpośrednią podstawę prawną dla działań wszystkich organów państw członkowskich, prawodawczych, wykonawczych i sądowych, co do zasady, tylko po upływie terminu implementacyjnego i tylko wtedy, kiedy brak jest norm krajowych zgodnych z dyrektywą (zob. pkt 249.7.2.1). Formalne obowiązywanie norm dyrektyw w krajowym porządku prawnym od momentu wejścia w życie dyrektywy nie jest więc nieodłącznie związane z obowiązkiem zastosowania każdej jej normy przed upływem terminu implementacyjnego. W tym miejscu uwidacznia się specyfika dyrektywy. Dyrektywa pozwala na przejrzystsze rozdzielenie obowiązywania normy od obowiązku jej zastosowania, w tym bezpośredniego, jeśli norma może tak być zastosowana.

Z konstytucyjnego punktu widzenia wielu krajów członkowskich wątpliwości może budzić stosowana przez nie praktyka polegająca na wydawaniu ustaw bądź rozporządzeń z mocą wsteczną po to, aby uczynić zadość terminowej implementacji (implementacja retroaktywna). Implementacja taka może stanowić właściwy środek naprawczy spóźnionej implementacji, pod warunkiem że dokonuje się jej z pełnym poszanowaniem praw uprawnionych podmiotów (C-131/97 Carbonari, pkt 53). Rzecznik generalny Cosmas w opinii do sprawy C-94-95/95 Bonifaci wyraził przekonanie, że retroaktywna implementacja dyrektywy stanowi wymóg prawa wspólnotowego ze względu na to, że wspólnotowy porządek prawny wymaga jednolitego stosowania jego norm we wszystkich państwach członkowskich w tym samym czasie (pkt 56). Tak więc wydaje się, że niezależnie od momentu transpozycji, krajowe środki transponujące powinny obowiązywać od momentu wskazanego w dyrektywie. Pomimo że TS expressis verbis nie uznał retroaktywnej implementacji za wymóg prawa wspólnotowego, to jednak wydaje się, że w niektórych przypadkach retroaktywna legislacja wydaje się jedyną skuteczną drogą właściwego wypełnienia zobowiązań przez państwa członkowskie (C-452/09 Iaia, pkt 8). Poza tym może zaistnieć komplementarna szkoda, która może być dochodzona w procesie cywilnym, wywołana niemożnością czerpania korzyści finansowych w odpowiednim czasie z postanowień dyrektywy (C-94-95/95 Bonifaci).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Podsumowując, wycofanie zgody nie wpłynie na obowiązek przekazania danych osobowych gromadzonych od roku 2023.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
  3. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
  4. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa. 

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn. 

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

  • ilość i wartość towarów handlowych,
  • ilość i wartość wyposażenia,
  • ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

  • wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  • datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  • przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  • podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
    – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Gmina buduje drogę przy mojej działce w projekcie budowlanym były 2 zjazdy ( umawiane słownie) Teraz zmienili na 1. Czy można wyegzekwować budowę 2 zjazdów? Ponadto na ostatniej stronie odpowiedzi od starostwa ( w załączniku) jest potwierdzenie 2 zjazdów; Jednakże sekretarz gminy usunął mój 2 zjazd informacja telefoniczna za poprzednie pisma od Państwa firmy dot. Działki budowlanej 

Przedłożone dokumenty: postanowienie, zawiadomienie, zdjęcie

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555)
  3. Ustawa z dnia 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm)
  4. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741)
  5. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po pierwsze, w tej chwili można złożyć odwołanie, zgodnie z art. 11 g ustawy  szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Ponieważ nową decyzję wydał Wojewoda,  właścicym organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

Podstawą kwestionowania zmiany ilości zjazdów, byłby art. 32 a ustawy. Odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, bowiem nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Należy więc podkreślać, że nie uzyskano wszystkich dokumentów, ktrócyh wymaga ustawa. 

Specustawa drogowa definiuje odrębne przesłanki powstania obowiązku uzyskania decyzji o zmianie ZRID. W treści art. 32a u.z.p.d.p. ustawodawca wskazuje, że nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego, niewymagające zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będzie miało miejsce wówczas, gdy będzie dotyczyć projektu zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi i jednocześnie nie spowoduje konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Ustawodawca, wskazując przesłanki do zakwalifikowania odstępstwa od projektu jako nieistotnego, odwołuje się do pojęć, których nie definiuje w komentowanej ustawie. Stąd konieczność sięgnięcia w tym względzie do innych aktów prawnych. Zgodnie z treścią uchylonego z dniem 13.09.2019 r. pkt 3 § 3 r.w.t.d.p. pojęcie linii rozgraniczających drogę zdefiniowano jako granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Przy czym w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi.

Definicja legalna pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 u.d.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

W świetle przywołanych definicji legalnych, na gruncie specustawy drogowej, należy uznać, że liniami rozgraniczającymi drogi będą granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. (zob. M. Cherka [w:] P. Antoniak, F.M. Elżanowski, K.A. Wąsowski, M. Cherka, Przygotowanie…, art. 32a u.z.p.d.p.).

Druga przesłanka wskazana w komentowanym przepisie, spełnienie której niezbędne jest do ustalenia, że odstępstwo ma charakter nieistotny, polega na braku konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi dla wprowadzonych zmian. Pojęcie przepisów szczególnych należy rozumieć szeroko i obejmować zakresem znaczeniowym tego pojęcia zarówno akty rangi ustawowej, jak i podustawowej. Dla przykładu, przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony przeciwpożarowej, Prawo geologiczne i górnicze mogą stać się podstawą prawną do powstania obowiązku uzyskania przez inwestora opinii, uzgodnień lub pozwoleń związanych z odstąpieniem od ZR

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Określenie przez ustawodawcę roli wojewody wobec starosty oraz roli ministra wobec wojewody, jako organów wyższego stopnia, ma swoje skutki nie tylko w zakresie właściwości odwoławczej dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale także w sferze właściwości orzeczniczej w innych jeszcze postępowaniach dotyczących tej decyzji.

Po pierwsze, omawiany przepis zawiera normę szczególną wobec art. 17 KPA, zwłaszcza co do właściwości instancyjnej wojewody wobec starosty. Domniemanym organem wyższego stopnia wobec starosty jest bowiem samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 KPA). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednak szczególny akt z zakresu administracji publicznej, ponieważ łączy w sobie co najmniej trzy odrębne rozstrzygnięcia: w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej, zatwierdzenia podziałów nieruchomości i zatwierdzenia projektu technicznego inwestycji, skutkującego uznaniem rozstrzygnięcia w tym zakresie za pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych. Omawiana decyzja jest więc efektem koncentracji uprawnień orzeczniczych w wymienionych trzech sferach prawnych, dlatego też ustawodawca skoncentrował uprawnienia instancyjne także w jednym organie wyższego stopnia.

Po drugie, właściwość odwoławcza organów administracji – według zasad ogólnych (art. 127 § 2 KPA) – wynika z faktu bycia organem wyższego stopnia. W omawianym przepisie ustawodawca nie tylko więc określił rolę wojewody i ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, jako organów wyższego stopnia, ale również dookreślił, że to do tych organów należy rozpatrywanie odwołań.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po trzecie, wojewoda i minister są właściwymi organami do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane w I instancji odpowiednio przez starostę lub wojewodę (art. 127 § 2 w zw. z art. 144 KPA).

Po czwarte, z właściwości bycia organem wyższego stopnia wynika także właściwość do oceny legalności decyzji w trybie art. 156 i n. KPA, jeżeli przedmiotem tej oceny jest ostateczna decyzja organu I instancji.

W post. z 2.3.2010 r. (I OW 182/09) NSA potwierdził, że: „Ustawa z dnia 10.4.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zakresie właściwości organu odwoławczego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów KPA w tym zakresie i tak należy traktować przepis art. 11g ust. 1 również odnośnie właściwości organu odwoławczego w sprawach odszkodowawczych”.

Organom odwoławczym wyznaczony został termin 30 dni na rozpatrzenie odwołania. Do przekroczenia tego terminu nie stosuje się przepisów dotyczących nakładania kary grzywny, które zawarte są w art. 11h omawianej ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie organów I instancji.

W przypadku przekroczenia zatem wyznaczonego terminu na rozpatrzenie odwołania przez organ odwoławczy, stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia ponaglenia na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, w trybie art. 37 § 1 KPA, do organu wyższego stopnia. Wobec wojewody takim organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Wobec natomiast ministra, jako organu odwoławczego, brak jest organu instancyjnie nadrzędnego w procedurze administracyjnej. W takim przypadku strona może złożyć do tego ministra ponaglenie dotyczące rozpatrzenia odwołania w wyznaczonym terminie, a następnie może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez tego ministra do sądu administracyjnego.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa - co w takiej sytuacji zrobić

Stan faktyczny: Proszę o pomoc w sporządzeniu opinii prawnej dotyczącej sytuacji, którą opisuję poniżej, zakładając, że wystarczy jedynie opinia prawna:

W maju b.r. odezwała się do nas firma z prośbą o przygotowanie oferty na wykonanie X w skład której miały wchodzić następujące urządzenia: (…)

Jednocześnie zostaliśmy poinformowani, że planują ogłosić przetarg w tym roku na wykonanie malarni. Rozmowy i modyfikacje oferty handlowej trwały kilka miesięcy- zmienialiśmy, aktualizowaliśmy i wysyłaliśmy oferty handlowe, tak naprawdę nie wiedząc, kiedy dokładnie odbędzie się przetarg.

W marcu został ogłoszony przetarg

Po zakończeniu przetargu otrzymaliśmy informację o wyborze naszej oferty. Kontaktowaliśmy się z firmą w celu przygotowania umowy. Mimo upływu dni nie otrzymaliśmy odpowiedniej podstawy do rozpoczęcia prac nad zamówieniem. Powiadomiliśmy o tym kontrahenta, zaznaczając niemożność zrealizowania dostawy w wyznaczonym terminie, zwłaszcza z uwagi na zbliżające się święta i potrzebę oczekiwania na komponenty przez około 4 tygodnie. Proponowaliśmy aneks do umowy, którego jeszcze nie mieliśmy, ale ostatecznie Pani odpowiedzialna za przetarg odrzuciła tę możliwość, domagając się dostarczenia urządzeń na czas lub co najmniej dokumentacji i faktury. Nie mogliśmy się zgodzić na te warunki, co było sprzeczne z przepisami, dlatego poinformowaliśmy kontrahenta o naszej rezygnacji z przetargu.

Pytanie, które się nasuwa, brzmi – czy jako firma, która wygrała przetarg, ale nie podpisała umowy dotyczącej wykonania urządzeń, możemy ponieść jakiekolwiek konsekwencje? Od tamtej pory nie otrzymaliśmy żadnego kontaktu ze strony wspomnianej firmy.

Przedłożone dokumenty: link

  • Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  • Ustawa z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2019 ze zm.)

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Obowiązek zawarcia umowy o zamówienie publiczne wynika ze stanu związania ofertą, analogicznie jak na gruncie modelu przetargowego uregulowanego w Kodeksie cywilnym.Przyjęcie przez zamawiającego oferty w okresie związania ofertą kreuje dwustronny układ obligujący do zawarcia umowy o zamówienia publiczne.

Natomiast w przypadku, gdy wybór najkorzystniejszej oferty następuje w terminie jej związania, dochodzi do nawiązania umowy przedwstępnej obligującej każdą ze stron do zawarcia umowy. Zarówno zamawiający, jak i wykonawca mogą jednak uchylać się od wypełnienia tego obowiązku, co może rodzić odpowiednie konsekwencje prawne. Przez uchylanie się „uznaje się kwalifikowaną postać odmowy zawarcia umowy, której podstawowym elementem jest bezpodstawność takiego oświadczenia woli”. Uchylanie może przejawiać się przez wyraźne działanie albo zaniechanie w sposób niebudzący wątpliwości, wskazujący na brak zamiaru zawarcia umowy. W jednym z wyroków Krajowa Izba Odwoławcza (dalej jako KIO) podkreśliła, że uchylanie się wcale nie musi oznaczać bezpośredniej odmowy zawarcia umowy, lecz może wynikać z okoliczności i z zachowania (działań lub zaniechań) wykonawcy. 

Uchylanie się wykonawcy od zawarcia umowy o zamówienie publiczne może powodować różne konsekwencje uzależnione od stanu faktycznego sprawy.

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

 Po pierwsze jednak, z uwagi na kwestie praktyczne związane m.in. z potrzebą szybkiego udzielenia i realizacji zamówienia publicznego dochodzenie zawarcia umowy na drodze sądowej staje się wykluczone. Ingerencja sądu i wynikające z niej zobligowanie uchylającego się wykonawcy do realizacji umowy o zamówienie publiczne może skutkować znacznymi utrudnieniami na etapie wykonywania jej postanowień i współdziałania stron. Zamawiającemu pozostaje zatem skierowanie do uchylającego się wykonawcy żądania o odszkodowanie bądź zatrzymanie wadium, jeżeli zostało w postępowaniu przewidziane i jest nadal ważne.

Z uwagi na fakultatywność wadium w myśl nowych regulacji prawnych (art. 97 ust. 1 p.z.p., art. 266 p.z.p.), aktualny staje się problem odszkodowania jako alternatywy wobec brakującego wadium. 

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Istnienie roszczenia odszkodowawczego kreowane jest zatem na podstawie art. 390 k.c. Przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej określa art. 471 k.c., regulujący odpowiedzialność odszkodowawczą ex contractu, z zastrzeżeniem modyfikacji wynikających z treści art. 390 k.c. Zalicza się do nich: 

– niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez wykonawcę, mimo upływu terminu, z powodu okoliczności, za które odpowiedzialny jest wykonawca, 

– wystąpienie szkody po stronie zamawiającego oraz 

– związek przyczynowy między niespełnieniem lub nienależytym wykonaniem świadczenia a szkodą. 

W świetle dominującego poglądu wyrażonego w doktrynie i judykaturze „uchylenie się” od obowiązku zawarcia umowy przyrzeczonej kwalifikowane jest jako zawinione niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Kolejną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej jest wystąpienie 

W myśl art. 361 § 2 k.c. szkoda rozumiana jest jako uszczerbek majątkowy, obejmujący zarówno rzeczywisty uszczerbek w majątku (damnum emergens), polegający na zmniejszeniu aktywów (ubytkach lub stratach w majątku) albo zwiększeniu pasywów (obciążeniu majątku długami), jak i utracony zysk (lucrum cessans). Konieczne jest także wystąpienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zawinionym niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania a zaistniałą szkodą.

Wygrany przetarg, niepodpisana umowa – co w takiej sytuacji zrobić

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać pod niniejszym linkiem

Opublikowano przez

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Stan faktyczny: Jestem architektem wnętrz i wykonałam projekt wnętrz dla moich klientów. W jego skład weszły wizualizacje i zestawienie materiałowe. Inwestorzy mieli już kupione panele podłogowe, których ja nie widziałam i dostałam tylko ich nazwę. Mówili, że są podobne do schodów, schody widziałam i były X. Na wizualizacjach zrobiłam więc płytę X. Jednakże w zestawieniu wyposażenia dobrałam im płytę meblową X. Dodatkowo napisałam, że jest to propozycja. Jednakże teraz po zamontowaniu mebli Inwestorzy wysłała zdjęcia, że płyta meblową ma całkiem inny kolor niż panele podłogowe, mimo, że X. Twierdzą, że ja powinnam pokryć koszty wymiany płyty, mimo, że w stolarz posiadał zarówno wizualizacje jak i zestawieni i nie zgłosił uwag, że wyglądają inaczej. Dodatkowo Inwestorzy również mieli kilka miesięcy na zapoznanie się z zestawieniem materiałowym. Usługa była wykonywana bez umowy i bez faktury. Pieniądze za projekt były przekazane do ręki. Czy Inwestorzy mogą ode mnie zadać zwrotu całościowego kosztów wymiany płyty meblowej? Jak to wygląda prawnie bez umowy i faktury?

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (Prawo budowlane Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414)

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Na wstępie wskazuję, że zawarli Państwo umowę ustną. Umowa ustna jest umową wiążącą.

Umowa z architektem podlega przepisom kodeksu cywilnego, zgodnie z którymi w Polsce obowiązuje swoboda zawierania umów. Taka umowa może więc tak naprawdę mieć dowolną formę i zawierać dowolne zapisy, o ile mieszczą się one w granicach obowiązujących przepisów prawa.

Kodeks cywilny daje możliwość zawierania umów w różnej formie. Może to być forma pisemna, ale dopuszczalna jest również forma ustna czy elektroniczna. Problematykę tę precyzują artykuły 73-81 Kc.

Ważna w tej kwestii jest też obowiązująca w polskim prawie zasada tzw. swobody umów. Reguluje ją art. 3531 Kc. Zgodnie z nią, strony umowy mogą ułożyć stosunek prawny w sposób dowolny, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się naturze stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że umowy w naszym kraju co do zasady mogą być zawierane w formie dowolnej.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Umowa jest dla stron wiążąca niezależnie od formy, w której została zawarta. Istnieją oczywiście wyjątki od tej zasady, np: przeniesienie własności nieruchomości zawsze będzie wymagało bardzo rygorystycznej formy aktu notarialnego. Są też umowy np: leasingu czy poręczenia, na które ustawodawca nałożył wymóg zachowania formy pisemnej. Zasadniczo, pomijając przykładowe wyjątki, strony mogą zawrzeć umowę w wybranej przez siebie formie.

Natomiast w Pani przypadku kluczowe jest to, że jeżeli miałaby Pani odpowiadać za wykonywanie prac, inwestor powinien był sporządzić umowę pisemną i ustalić, że do zakresu obowiązków należy również wykonywanie nadzoru autorskiego. 

W tym miejscu warto wspomnieć, iż przy umowach o prace projektowe zawartych między przedsiębiorcami inwestor traci uprawnienia z tytułu rękojmi, jeżeli nie zbadał projektu w czasie i w sposób przyjęty w branży i nie zawiadomił niezwłocznie projektanta o wadzie, a w przypadku, gdy wada wyszła na jaw dopiero później – jeżeli nie zawiadomił projektanta niezwłocznie po jej stwierdzeniu. Aby pociągnąć projektanta do odpowiedzialności za wady obiektu budowlanego należy wykazać, że wady projektu rzeczywiście wystąpiły, jak też należy udowodnić ich związek z realną wadą obiektu budowlanego.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Zgodnie z art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy m.in. sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem oraz uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Obowiązki związane z nadzorem autorskim projektanta muszą być wykonywane przez cały okres trwania robót budowlanych, czyli de facto do momentu zgłoszenia ich zakończenia we właściwym organie nadzoru budowlanego.

Projektant jako autor projektu budowlanego ma obowiązek w określonych sytuacjach sprawować (wykonywać czynności) nadzór autorski.

Odbywa się to, według ustawodawcy, na żądanie inwestora, z tym że wówczas takie obowiązki (tj. z zakresu nadzoru autorskiego) powinny być określone w umowie zawartej przez inwestora z projektantem. Odpowiednio sformułowana treść umowy jest zarazem wyrazem tzw. żądania inwestora. Powinna być ona zapisana jednoznacznie, gdyż wszelkie wątpliwości dotyczące tego, jakie było żądanie inwestora, a w istocie zlecenie projektantowi objęcia przez niego określonych w umowie obowiązków, podlegałyby ewentualnemu rozstrzygnięciu sądu powszechnego. Ma to bardzo istotne znaczenie dla procesu budowlanego w kwestii, jaką jest sprawowanie przez projektanta nadzoru autorskiego, a w szczególności wiążącej się z tym odpowiedzialności, głównie wynikającej z Prawa budowlanego jako prawa publicznego. Nie można dopuścić do tego, aby problematyka sprawowania nadzoru autorskiego nie była w sposób klarowny określona w umowie.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Jeżeli we wskazanym przypadku prawa autorskie do sporządzonego przez projektanta projektu przechodzą na inwestora, to ma on prawo bez zgody projektanta – autora projektu – zlecić sprawowanie nadzoru autorskiego innemu projektantowi.

Umowa o sprawowanie nadzoru autorskiego w przypadku, gdy decyzja o ustanowieniu tego nadzoru leży wyłącznie w rękach inwestora, może być zawarta razem ze zleceniem sporządzenia projektu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i po nim, a także w toku wykonywania robót budowlanych, przed zakończeniem faktycznym i prawnym budowy. Wypada w tym miejscu wskazać, że stosownie do postanowienia art. 60 ust. 5 u.p.a.p.p. uregulowanie zawarte w art. 60 ust. 1–4 u.p.a.p.p., tj. dotyczące prawa twórcy do nadzoru autorskiego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie znajduje zastosowania do nadzoru w kwestii utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych. Innymi słowy, w zakresie nadzoru autorskiego dotyczącego utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych, jak też urbanistycznych, przepisy Prawa budowlanego stanowią lex specialis w stosunku do postanowień prawa autorskiego.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

Obowiązek zlecenia projektantowi przez inwestora sprawowania nadzoru autorskiego może w określonych, przewidzianych ustawą sytuacjach być nałożony decyzją administracyjną o pozwoleniu na budowę (art. 19 p.bud.). Jednak i w tym przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nakładająca na inwestora obowiązek zapewnienia nadzoru autorskiego, które to postanowienie decyzji stanowił wyraz „żądania” właściwego organu w rozumieniu poprzednio obowiązującego art. 20 ust. 1 pkt 4 (uchylonego nowelą z 13.02.2020 r.), stanie się ostateczna, inwestor będzie zobligowany do zawarcia umowy wiążącej go z projektantem w takim zakresie, aby z umowy tej wynikało zlecenie projektantowi sprawowania nadzoru autorskiego.

Ustawodawca określa, na czym ma polegać sprawowanie przez projektanta nadzoru autorskiego. Projektant ma przede wszystkim za zadanie zadbać o to, aby roboty budowlane były realizowane zgodnie z projektem. To on stwierdza zgodność realizacji robót budowlanych będących w toku. W zależności od ustalonego stanu faktycznego i potrzeb wynikających z określonej sytuacji może zaistnieć potrzeba uczynienia odpowiedniego zapisu w dzienniku budowy, względnie wydania stosownego zaświadczenia albo też dokonania wpisu z żądaniem wstrzymania wykonywania robót realizowanych niezgodnie z projektem (art. 21 p.bud.). Wpis w dzienniku budowy jest rejestracją przebiegu procesu budowlanego. Zaświadczenie wydaje się natomiast w razie zaistnienia określonych potrzeb. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaświadczeniach nie znajdują tu zastosowania, ponieważ wydający je na podstawie omawianego przepisu nie jest podmiotem publicznym, lecz prywatnym. Organami architektoniczno-budowlanymi są starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Od 1.01.2017 r. ustawodawca na mocy noweli z 16.12.2016 r. uznał za zbędne ujęcie definicji legalnej właściwego organu, wskazując w odpowiednich przepisach, że właściwym organem jest organ architektoniczno-budowlany. Tak właśnie postąpił ustawodawca w niniejszym przypadku.

Jaką odpowiedzialność ponosi architekt?

W świetle powyższego, należy wskazywać że inwestor nie zobowiązał Pani do nadzoru autorskiego projektu, więc nie miała Pani możliwości weryfikacji prawidłowości wykonywania prac.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Z poważaniem,

prawnikonline24.pl

Opublikowano przez

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich – co jest dozwolone?

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Stan faktyczny: Przedmiot dotyczy dokumentu oświatowego Standardy Ochrony Małoletnich. Chodzi o rozwinięcie tylko jednego punktu. W paragrafie 9, pkt 3, czytamy:

3. Zabrania się pracownikom kontaktowania się z małoletnim i ich rodzicami przez prywatne kanały komunikacji i media, w tym przez:

1) prywatny telefon, 2) e-mail 3) komunikatory, 4) profile w mediach społecznościowych.

Przepis mówi o małoletnim w liczbie pojedynczej i zabrania indywidualnego kontaktu. Ale czy można używać komunikatorów do kontaktu z grupą (powyżej 5 osób), coś w rodzaju forum, gdzie wszystkie wiadomości dla wszystkich są widoczne. Czy to nie jest może tak, jak w przypadku ochrony wizerunku, gdzie grupowe zdjęcia (jako element jakiejś społeczności) są dopuszczalne bez zgody?

Przedłożone dokumenty: brak

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Akty prawne:

Standardy ochrony małoletnich (ustawa z 28.07.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 poz. 1606), na mocy której do ustawy z 13.05.2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (Dz.U. z 2024 r. poz. 560) wprowadzono przepisy dotyczące standardów ochrony małoletnich).

Przepis na jaki Państwo wskazują, dotyczy prywatnych kanałów komunikacji. 

Dopuszcza się, jeżeli istnieje potrzeba, korzystania z ogólnodostępnej aplikacji Messenger lub (innej wybranej przez pracownika), aby założyć grupę klasowo-wychowawczą lub klasowo-dydaktyczną. Ta forma komunikacji służyć może jako narzędzie kontaktu pracownika z małoletnimi w sprawach wychowawczych i pracownikowi w sprawach dydaktycznych. Wymagana jest pisemna zgoda rodzica na niniejszą formę kontaktu.

Jeśli zachodzi taka konieczność, właściwą formą komunikacji z małoletnimi poza godzinami pracy są kanały służbowe (e-mail, telefon służbowy, dziennik elektroniczny), a rodzice/opiekunowie prawni dzieci muszą wyrazić zgodę na taki kontakt.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Oznacza to, że taka komunikacja jest dozwolona, ale przez kanały służbowe, np. profil służbowy w mediach społecznościowych, skierowany do grupy małoletnich, za zgodą rodziców/opiekunów prawnych.

Podstawowym celem ustawodawcy było wzmocnienie ochrony małoletnich, w tym także podniesienie poziomu systemowej ochrony przed skrzywdzeniem. Ustawodawca uznał, że aby ten cel mógł zostać zrealizowany wszystkie podmioty pracujące z dziećmi muszą posiadać ustalone procedury ochrony małoletnich przed krzywdzeniem. Przeciwdziałanie krzywdzeniu dzieci wymaga przedsięwzięcia środków o charakterze profilaktycznym jak i interwencyjnym ukierunkowanym na zawiadomienie właściwych organów oraz natychmiastową pomoc dzieciom, które doświadczy krzywdzenia ich niekrzywdzącym bliskim. W uzasadnieniu do projektu u.z.k.r.i.o. wskazano, że wymienione działania muszą znajdować odzwierciedlenie w procedurach, które tylko w ten sposób spełnią cel, który przyświeca ich wprowadzeniu. Stąd też ustawodawca w art. 22c u.p.p.s. wskazał niezbędne elementy standardów.

Zgodnie z art. 22c ust. 1 pkt 1 u.p.p.s. elementem standardów ochrony małoletnich powinny być zasady zapewniające bezpieczne relacje między małoletnim a personelem placówki lub organizatora, a w szczególności zachowania niedozwolone wobec małoletnich.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Zasady bezpiecznych relacji personel-dziecko, to zwięzły przewodnik określający, jakie zachowania lub praktyki są dozwolone, a jakie niedopuszczalne w stosunku do dzieci. Wprowadzenie takich zasad jest istotnym elementem kultury organizacyjnej danego podmiotu w obszarze ochrony dzieci i jednocześnie działaniem profilaktycznym, ponieważ jeżeli zasady bezpiecznych relacji zostaną prawidłowo wdrożone, to zmniejszają ryzyko krzywdzenia dzieci ze strony personelu. Jednocześnie wdrożenie zasad i jasne określenie jakie zachowania wobec dzieci są niedozwolone, zwiększa szansę na reakcję wewnątrz instytucji wśród osób, które zaobserwują nieprawidłowe zachowania członków personelu wobec dzieci. Przykładowe obszary, które powinny zostać uwzględnione w zasadach bezpiecznych relacji personel dziecko:

•kontakt fizyczny z dzieckiem,

•komunikacja werbalna z dzieckiem,

•równe traktowanie,

•kontakty bezpośrednie i online z dzieckiem poza placówką,

•transport, przemieszczanie się i warunki noclegowe,

•czynności higieniczno-pielęgnacyjne,

•dyscyplinowanie dziecka.

Kontakt nauczyciela z dziećmi przez komunikatory w świetle standardów ochrony małoletnich

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link