Tag: prawnik online

Opublikowano przez

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków – egzekucja komornicza – kto i za co płaci?

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

Stan faktyczny: moj obecny mąż wziął kredyt na mieszkanie z bylą żoną.Po pół roku żoną odeszła mąż cały czas spłacał kredyt sam.Mieszkanie do tej pory nie jest uregulowane prawnie.Na mieszkanie siadł komornik bo byla żoną ma dlugi.Co możemy zrobić w tej kwestii żeby jej nie spłacać.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)
  2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

Przedstawiony stan faktyczny dotyczy sytuacji, w której obecny mąż Klientki zawarł umowę kredytu hipotecznego wspólnie z byłą żoną w celu nabycia mieszkania, a następnie – po rozpadzie małżeństwa – samodzielnie spłacał zobowiązanie kredytowe. Jednocześnie nieruchomość nie została dotychczas uregulowana pod względem prawnym (co należy rozumieć jako brak podziału majątku wspólnego lub brak zmiany wpisów w księdze wieczystej), zaś wobec byłej żony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego komornik dokonał zajęcia udziału w nieruchomości.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: „k.r.o.”), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami ustawowa wspólność majątkowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania. Oznacza to, że mieszkanie nabyte przez męża Klientki i jego byłą żonę w trakcie trwania małżeństwa stanowiło ich majątek wspólny, niezależnie od tego, który z małżonków faktycznie dokonywał spłaty kredytu.

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

Po ustaniu małżeństwa (np. przez rozwód) wspólność majątkowa przekształca się – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i doktryną – we współwłasność w częściach ułamkowych, co wynika z art. 46 k.r.o. w zw. z art. 1035 Kodeksu cywilnego (dalej: „k.c.”). W praktyce oznacza to, że były mąż i była żona stali się współwłaścicielami nieruchomości, co do zasady po 1/2 udziału, chyba że sąd w postępowaniu o podział majątku ustalił inne proporcje.

Kluczowe znaczenie dla oceny sytuacji ma fakt, że kredyt hipoteczny został zaciągnięty wspólnie. Zgodnie z art. 366 § 1 k.c., w przypadku zobowiązania solidarnego wierzyciel (bank) może żądać spełnienia świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Oznacza to, że bank ma prawo dochodzić spłaty kredytu wyłącznie od męża Klientki, nawet jeśli faktycznie tylko on reguluje zobowiązanie. Jednocześnie spłata kredytu przez jednego z dłużników rodzi po jego stronie roszczenie regresowe wobec współdłużnika (art. 376 k.c.), czyli możliwość dochodzenia od byłej żony zwrotu części spełnionego świadczenia.

Odnosząc się do zajęcia komorniczego, należy wskazać, że komornik nie „zajął mieszkania jako całości”, lecz udział należący do byłej żony. Zgodnie z art. 846 k.p.c. egzekucja z nieruchomości może być prowadzona z udziału współwłaściciela. Wierzyciele byłej żony mają prawo dochodzić zaspokojenia z jej udziału w nieruchomości, niezależnie od tego, kto faktycznie spłaca kredyt. Jest to konsekwencja tego, że udział ten stanowi jej majątek osobisty po rozwodzie.

W tej sytuacji nie ma możliwości „uniknięcia spłaty jej długów” w sensie bezpośrednim, ponieważ mąż Klientki nie odpowiada za zobowiązania byłej żony (poza wspólnym kredytem), jednak problem polega na tym, że jej udział w nieruchomości jest obciążony egzekucją. Istnieje natomiast kilka możliwych rozwiązań prawnych, które mogą znacząco poprawić sytuację Klientki i jej męża.

Najważniejszym krokiem jest przeprowadzenie postępowania o podział majątku wspólnego po rozwodzie. Zgodnie z art. 566 k.p.c. w zw. z art. 1037 k.c., podział majątku może nastąpić przez przyznanie nieruchomości jednemu z byłych małżonków z obowiązkiem spłaty drugiego. W tym postępowaniu mąż Klientki może wykazać, że samodzielnie spłacał kredyt przez długi czas, co powinno zostać uwzględnione przy rozliczeniach między stronami. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że nakłady poczynione z majątku osobistego na majątek wspólny podlegają rozliczeniu (por. art. 45 § 1 k.r.o.).

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

W praktyce oznacza to, że mąż Klientki może domagać się:
– przyznania całej nieruchomości na swoją rzecz,
– pomniejszenia ewentualnej spłaty na rzecz byłej żony o wartość dokonanych przez niego spłat kredytu,
– a nawet wykazania, że to była żona powinna dokonać rozliczenia na jego rzecz.

Istotnym zagadnieniem jest również możliwość nabycia udziału byłej żony. Jeżeli jej udział jest zajęty przez komornika, możliwa jest jego sprzedaż w drodze licytacji komorniczej. W takiej sytuacji mąż Klientki może przystąpić do licytacji i nabyć ten udział, co pozwoliłoby na pełne uregulowanie stanu prawnego nieruchomości.

Alternatywnie można rozważyć zawarcie ugody z wierzycielami byłej żony lub spłatę jej zadłużenia w zamian za przeniesienie udziału, jednak takie rozwiązanie wymaga ostrożności i dokładnej analizy ekonomicznej.

Należy również rozważyć kontakt z bankiem w celu ewentualnego przejęcia kredytu wyłącznie przez męża Klientki (tzw. zwolnienie współdłużnika z długu), co jednak zależy od zdolności kredytowej i zgody banku. Podstawą jest tu zasada swobody umów (art. 353¹ k.c.).

W literaturze przedmiotu (m.in. K. Pietrzykowski, Komentarz do Kodeksu cywilnego; T. Smyczyński, Prawo rodzinne i opiekuńcze) podkreśla się, że brak uregulowania stosunków majątkowych po rozwodzie jest jedną z najczęstszych przyczyn problemów egzekucyjnych, gdyż byli małżonkowie pozostają współwłaścicielami majątku narażonego na działania wierzycieli.

Podsumowując, Klientka i jej mąż nie są zobowiązani do spłaty długów byłej żony, jednak brak uregulowania stanu prawnego nieruchomości powoduje, że jej udział podlega egzekucji. Najbardziej racjonalnym i rekomendowanym rozwiązaniem jest niezwłoczne wszczęcie postępowania o podział majątku wspólnego, połączone z dochodzeniem rozliczeń z tytułu samodzielnej spłaty kredytu. Równolegle można rozważyć działania zmierzające do przejęcia udziału byłej żony, czy to w drodze licytacji, czy ugody.

Zadłużone mieszkanie byłych małżonków

Jeżeli mają Państwo pytania własne można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Stan faktyczny: Niedawno zaczęłam inwestować oszczędności w instrumenty finansowe. W związku z tym zostałam poproszona o wypełnienie deklaracji dotyczących rocznego dochodu a także, osobnej, źródeł majątku i źródeł środków do inwestycji (source of wealth i source of funds). Konto na platformie inwestycyjnej jest w moim imieniu, ale mamy z mężem wspólnotę majątkową i tu moje pytanie: czy w deklaracji dochodu powinnam podać kwotę, która obejmuje zarówno mój dochód jak i męża? Oba wpływają na to samo konto i z tego wspólnego konta są wpłacane na platformę inwestycyjną. 

Przedłożone dokumenty: brak

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Obowiązek wypełeniania deklaracji SOW wynika z ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Zgodnie z art. 44:

Instytucje obowiązane stosują wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego w przypadkach stosunków gospodarczych lub transakcji związanych z państwem trzecim wysokiego ryzyka, zidentyfikowanym przez Komisję Europejską w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 9 dyrektywy 2015/849, w ramach których podejmują co najmniej następujące działania:

(…)

2) uzyskują informacje o źródle majątku klienta oraz beneficjenta rzeczywistego i źródle pochodzenia wartości majątkowych pozostających w dyspozycji klienta oraz beneficjenta rzeczywistego w ramach stosunków gospodarczych lub transakcji;

(…)

Źródło majątku (SoW) odnosi się do pochodzenia majątku – działań, które przyczyniły się do wygenerowania większości posiadanych aktywów.

Jeżeli pozostaje Pani z mężem we wspólnocie majątkowej, dochód męża wlicza się także do Pani majątku, więc należy w deklaracji wskazać całość kwoty jaka wpływa na rachunek. 

Zgodnie z art. 31 k.r.o., do majątku wspólnego zalicza się przedmioty nabyte w trakcie trwania wspólności majątkowe, niezależnie od tego czy nabycia dokonał jeden, czy oboje małżonkowie, w szczególności: pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków.

W przypadku źródła majątku chodzi tu o cały status majątkowy klienta lub beneficjenta rzeczywistego. Instytucje obowiązane muszą uzyskać informacje o źródle majątku klienta oraz beneficjenta rzeczywistego i źródle pochodzenia wartości majątkowych pozostających w dyspozycji klienta oraz beneficjenta rzeczywistego w ramach stosunków gospodarczych lub transakcji. 

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Należy więc ocenić obraz majątku klienta lub beneficjenta rzeczywistego oraz sposób, w jaki klient lub beneficjent rzeczywisty mógł pozyskać taki majątek. Ustalenie tak szczegółowych danych bez współpracy klienta jest jednak mało prawdopodobne. Pozyskiwanie tego typu informacji będzie nieco łatwiejsze dla dużych instytucji obowiązanych, jak np. banki. W przypadku innych instytucji obowiązanych, których skala działalności na to nie pozwala, realizacja ww. obowiązku musi pozostać w proporcjonalnej relacji do możliwych starań i dostępnych narzędzi. Dlatego też informacje te będą pozyskiwane przede wszystkim od klienta, a w braku dobrowolnego ich przekazania może to być przesłanką do przyjęcia wyższego ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, a w konsekwencji nawet przyjęcia poziomu nieakceptowalnego. Jako przykład powszechnie dostępnego źródła informacji należy wymienić oświadczenia majątkowe składane przez obowiązane do tego osoby bądź też pozyskanie takiego oświadczenia bezpośrednio od klienta. W przypadku ustalenia źródeł pochodzenia wartości majątkowych pozostających w dyspozycji klienta lub beneficjenta rzeczywistego w ramach stosunków gospodarczych lub transakcji dotyczy to wartości majątkowych, mających być przedmiotem stosunku gospodarczego czy też konkretnej transakcji. Informacje na ten temat nie mogą ograniczać się jedynie do wskazania instytucji finansowej, z której środki zostały przetransferowane. W tym zakresie należy przede wszystkim ustalić legalność źródła pochodzenia środków, np. kredyt, dochód, emisja instrumentów finansowych itp.

Instytucje obowiązane zostały również zobligowane do uzyskania informacji o przyczynach i okolicznościach zamierzonych lub przeprowadzanych transakcji. Informacje te będą pozyskiwane głównie od klienta instytucji. W tym zakresie instytucja obowiązana może zwrócić się do klienta również o przedstawienie dodatkowych dokumentów towarzyszących transakcji.

Nawiązanie lub kontynuacja stosunków gospodarczych w przypadku ich związania z państwem trzecim wysokiego ryzyka wymaga akceptacji kadry kierowniczej wyższego szczebla. Powyższe ma za zadanie zobrazować świadomość po stronie instytucji obowiązanej w zakresie nawiązania stosunków gospodarczych cechujących się znacznym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Ostatnie z działań polega na intensyfikacji środka bezpieczeństwa finansowego, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 4 TerroryzmU, a więc na intensyfikacji bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych klienta polegającego na:

1) analizie transakcji przeprowadzanych w ramach stosunków gospodarczych w celu zapewnienia, że transakcje te są zgodne z wiedzą instytucji obowiązanej o kliencie, rodzaju i zakresie prowadzonej przez niego działalności oraz zgodne z ryzykiem prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu związanym z tym klientem;

2) badaniu źródła pochodzenia wartości majątkowych będących w dyspozycji klienta w przypadkach uzasadnionych okolicznościami;

3) zapewnieniu, że posiadane dokumenty, dane lub informacje dotyczące stosunków gospodarczych są na bieżąco aktualizowane.

Źródła majątku w oświadczeniu do inwestycji w instrumenty finansowe

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Realizacja Warunków Zabudowy po latach.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Stan faktyczny: W 2014r otrzymaliśmy decyzję o warunkach zabudowy, która uwzględniała budowę domu jednorodzinnego i budynku gospodarczego.  Dom został wybudowany i obecnie w nim mieszkamy, natomiast budynek gospodarczy nigdy nie powstał. Teraz chcielibyśmy wybudować garaż/budynek gospodarczy (ostatecznie będzie pełnił obie funkcje jednocześnie) o powierzchni zabudowy do 35m2 w procedurze „na zgłoszenie”. Starostwo Powiatowe wymaga od nas uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonego garażu tłumacząc, że decyzja z 2014r została „skonsumowana”. Czy w przypadku garażu nie wymagającego pozwolenia na budowę „skonsumowanie” decyzji ma jakiekolwiek znaczenie? Ponadto rzeczony garaż spełniałby wszystkie wymogi wskazane w decyzji z 2014r. Czy Urząd ma prawo żądać od nas dostarczenia nowej decyzji? W załączniku decyzja o warunkach zabudowy z 2014. Planowany garaż o wymiarach 5.8x6m o dachu jednospadowym w układzie kalenicowym .

Przedłożone dokumenty: decyzja

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r, poz. 1333 ze zm)
  2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  3. Rozporządzenie ministra infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)
  4. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717)

Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana co do zasady beterminowo. 

Może zostać jednak uchylona na podstawie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego wnioskodawcę;

1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli organ nie wydał decyzji o stwiwerdzeniu nieważności i nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w przepisie, decyzja jest ważna. 

Decyzja bowiem nie może odnosić się tylko do cześci zamierzenia inwestycyjnego. 

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Artykuł 65 określa warunki wygaśnięcia decyzji. Przepis ten zmieniono w wyniku reformy planistycznej, słusznie bowiem dostrzeżono, że decyzja umożliwiająca budowę obiektu, dla którego wystarczy zgłoszenie, zmienia warunki na działce i powoduje, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy przestają być aktualne, co powinno być podstawą do wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

W wyniku reformy planowania dodano również przepis, zgodnie z którym stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli wnioskodawca zrzekł się prawa do ustalonych warunków zabudowy.

Ponadto uzupełniono treść ust. 2 komentowanego przepisu, który do tej pory dotyczył jedynie pozwolenia na budowę, o sytuacje związane z dokonaniem zgłoszenia budowy lub zgłoszeniem sprzeciwu.

W tym miejscu należy zauważyć, że pozostawiono bez zmian obowiązek stosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie stron, a stwierdzenie wygaśnięcia następuje w drodze decyzji. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i wobec faktu, że decyzje o warunkach zabudowy, które przed dniem 1.01.2026 r. osiągnęły przymiot prawomocności, będą bezterminowe, jak również wobec faktu, że dla danej nieruchomości można wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy i mogą one jednocześnie pozostawać w obrocie prawnym, a wnioskodawca nie musi dysponować jakimkolwiek prawem do nieruchomości, której taka decyzja dotyczy, oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nadal będzie zobligowany do wydawania setek decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i doręczenia ich stronom, nawet jeśli – z uwagi na upływ np. 20 lat od wydania decyzji – nie jest już możliwe ustalenie nawet adresu wnioskodawcy.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Należy zauważyć, że w systemie prawnym istnieją rozwiązania, na podstawie których następuje masowa utrata mocy decyzji o warunkach zabudowy, a stwierdzenie ich wygaśnięcia nie wymaga wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Do przepisów tych należą przepisy przejściowe Prawa wodnego, tj. art. 546, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy (oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasły z dniem 1.01.2018 r., z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych oraz decyzji, na podstawie których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, o których mowa w art. 30 pr. bud., do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, jak również z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy (oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczących zagospodarowania terenu niezwiązanego z wykonywaniem robót budowlanych lub polegających wyłącznie na budowie drogi rowerowej, urządzeń melioracji wodnych lub budowli przeciwpowodziowych. Mimo masowej utraty mocy decyzji o warunkach zabudowy na podstawie ww. przepisu ustawodawca nie zdecydował się na stosowanie przepisu art. 162 k.p.a. W miejsce wydawania decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nałożył na wójtów, burmistrzów oraz prezydentów miast obowiązek opracowania wykazu decyzji, które utraciły moc, oraz obowiązek przekazania tego wykazu właściwym miejscowo organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz obowiązek ogłoszenia go na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwej gminy w ciągu 12 miesięcy od dnia 1.01.2018 r., tj. do dnia 1.01.2019 r.

Analogiczne rozwiązanie prawne znajduje się w przepisach ustawy o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (art. 28 i 120b), przy czym wykaz decyzji jest przygotowywany w ciągu odpowiednio 30 dni i 3 miesięcy.

W kontekście omawianego przepisu ważny pozostaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.07.2021 r., II OSK 3039/18 57 , zgodnie z którym „W sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma charakter czysto formalny – pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie plan miejscowy, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony”.

Należy również pamiętać, że właściwy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji będzie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link.

Opublikowano przez

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Powołanie do wojska - lekarze, studenci medycyny - czy jest wyjście z tej sytuacji

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Stan faktyczny: Jestem studentką X. Weszła ustawa o tym, że mogę dostać wezwanie na komisję wojskową. Jedna z moich koleżanek już dostała. Czy jeśli zrezygnuje ze studiów i dostane taki list, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? i nie będę musiała się stawić? a jeśli tak, czy jeśli złoże rezygnacje ze studiów w dniu otrzymania listu, mogę się odwołać, że nie jestem już studentką? czy dzięki temu mogę uniknąć powołania do wojska?

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach
  2. Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 655, 974)
  3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej (Dz.U. 2017 poz. 944)

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Po pierwsze, zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, faktycznie w razie rezygnacji ze studiów, nie będzie Pani podlegać wezwaniu, gdyż zgodnie z § 2:

Kobiety, w wieku określonym w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą:

studia na kierunku: analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, lekarskim, lekarsko-dentystycznym, pielęgniarstwo, położnictwo, ratownictwo medyczne, weterynaria oraz związanym z kształceniem w zakresie psychologii,

Oznacza to, że musiałaby Pani faktycznie kończyć studia – w przypadku ich przerwania, skutek w postaci ukończenia nie nastąpi. 

Istnieją jednak inne przesłanki, które umożliwią kontynujację nauki i pominięcie kwalifikacji wojskowej. Oczywiście koniecze byłoby podjęcie różnych działań, jednak jest to możliwe. 

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z ustawą o Obronie Ojczyzny:

Art. 60: 1. Kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do służby wojskowej oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w danym roku szkolnym lub akademickim kończą naukę, albo będące studentkami lub absolwentkami szkół wyższych, mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, poczynając od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą 19 lat życia.

2. Za kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, uznaje się wykształcenie lub kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania zawodów medycznych, weterynaryjnych, morskich oraz lotniczych, a także zawodów: psychologów, rehabilitantów, radiologów, diagnostów laboratoryjnych, informatyków, teleinformatyków, nawigatorów oraz tłumaczy.

6. Kobiety, które stawiły się do kwalifikacji wojskowej, podlegają obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

I dalej, zgodnie z art. 59 ust. 7:

W przypadku niestawienia się do kwalifikacji wojskowej bez uzasadnionej przyczyny właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) z urzędu albo na wniosek przewodniczącego powiatowej komisji lekarskiej lub szefa wojskowego centrum rekrutacji nakłada na osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie przez Policję do kwalifikacji wojskowej w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W Pani sytuacji, o ile otrzyma Pani wezwanie, należałoby odpowiedzieć pisemnie na to wezwanie, powołując się na „uzasadnioną przyczynę”. 

W tym miejscu uzasadniać brak możliwości stawinnictwa, na wiele sposobów, zwłaszcza że przepis art. 60 nie nakłada bezwzględnego obowiązku stawiennictwa kobiet (mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej). W katalogu uzasanionych przyczyn, może Pani wskazywać na dowolne dolegliwości zdrowotne, konieczność pomocy rodzicom itd. 

Oczywiście pismo warto opatrzyć uzasadnieniem parwnym, jednak jest to absolultnie możliwe z zachowaniem możliwości kontunuacji nauki.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Wprowadzenie obowiązku stawienia się do kwalifikacji wojskowej przez określone grupy kobiet leży w gestii Rady Ministrów i, w świetle ust. 1 komentowanego artykułu, ma charakter fakultatywny (kobiety „mogą być poddane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej”). Jednakże upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia w tym przedmiocie jest skonstruowane jako upoważnienie obligatoryjne („Rada Ministrów określi”), tym samym należy przyjąć, że ustawodawca uznał, iż kobiety posiadające stosowne kwalifikacje będą stale poddawane obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej. Jedynie krąg osób podlegających temu obowiązkowi może być płynny i pozostawiony Radzie Ministrów do jej wyłącznej decyzji.

Wskazanie przez Radę Ministrów kobiet poddanych kwalifikacji wojskowej pociąga za sobą określone obowiązki rektorów i dyrektorów szkół, w których osoby te kształciły się lub aktualnie się kształcą, oraz właściwych szefów wojskowych centrów rekrutacji.

Kwalifikacja kobiet w trybie ochotniczym. Niezależnie od wspomnianej grupy kobiet obowiązanych do stawienia się do kwalifikacji wojskowej kwalifikacji tej może poddać się każda kobieta, która ochotniczo zgłosiła się do pełnienia służby wojskowej, począwszy od 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończy 19 lat życia.

W konsekwencji stawienia się kobiety do kwalifikacji wojskowej i ustalenia, że jest zdolna do pełnienia czynnej służby wojskowej, podlega ona obowiązkowi służby wojskowej na zasadach ogólnych.

Powołanie do wojska – lekarze, studenci medycyny – czy jest wyjście z tej sytuacji

Jeżeli mają Państwo pytania własne – także w zakresie innych powołań- można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Transakcje pomiędzy firmami małżonków - jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
  3. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
  4. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa. 

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn. 

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

  • ilość i wartość towarów handlowych,
  • ilość i wartość wyposażenia,
  • ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

  • wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  • datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  • przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  • podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
    – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stan faktyczny: Wypożyczyłam auto z wypożyczalni na umowie jestem ja podpisana. Mieliśmy stłuczkę z naszej winy mąż kierował wtedy autem. Wynajmujący przez telefon poinformował mnie, że to nie będzie problem, że mąż był kierowcą. Przy wynajmie ja podpisałam umowę a mąż dostał kluczyki, żeby kierować autem. Kierowca był trzeźwy, nie przekroczył prędkości. Czy w tej sytuacji mam za naprawę wpłacić wkład własny czy za całą naprawę? Przy wynajmie podałam informacje, że wyjeżdżamy za granicę.

Przedłożone dokumenty: brak

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Po pierwsze, co do zasady wszystkie wypożyczalnie wykupują polisy AC i w czynszu najmu, zawarta jest opłata za te polisę. Należaloby zatem zweryfikować te dane w wypożyczalni, gdyż możliwe że poniosą Państwo minimalne koszty, tj. kaucji/wkładu własnego. Nie ma tutaj znaczenia, kto kierował samochodem w momencie zdarzenia. Zgodnie z przepisami, ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność co do pojazdu, a nie osoby kierowcy czy właściciela samochodu. Dlatego też, firma wypożyczająca, w pierwszej kolejności powinna zgłosić fakt powstania szkody swojemu ubezpieczycielowi. 

Jeżeli jednak polisy brak, a ustalone zostanie że doszło do poważnych uszkodzeń, zgodnie z art. 828 KC: Jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli zakład pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela.

Ale zgodnie z art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 zadania Funduszu, ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1) wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii;

2) wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa;

3) nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;

4) zbiegł z miejsca zdarzenia.

W przypadku zwrócenia się przez poszkodowanego z żądaniem zapłaty odszkodowania bezpośrednio do ubezpieczonego sprawcy szkody (może nim być zarówno posiadacz, jak i każdy kierujący pojazdem mechanicznym) zakład ubezpieczeń jest obowiązany do podjęcia działań, w wyniku których wierzyciel (poszkodowany) nie będzie od sprawcy (ubezpieczonego) żądał spełnienia świadczenia. W tym celu ubezpieczyciel powinien zatem ustalić zakres odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego sprawcy szkody (a w konsekwencji zakres swej odpowiedzialności gwarancyjnej) i wypłacić poszkodowanemu należne świadczenie. Obowiązkowe ubezpieczenie komunikacyjne służy ochronie podmiotu poszkodowanego (zapewnia realną możliwość uzyskania naprawienia szkody od wypłacalnego ubezpieczyciela), a także zabezpiecza majątek osoby odpowiedzialnej za szkodę przed finansowymi skutkami wyrządzenia jej innemu podmiotowi (pozwala uniknąć ruiny wynikającej z konieczności wydatkowania środków z własnego majątku w celu naprawienia takiej szkody osobie, która jej doznała).

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Pomimo zachodzącego zwykle zbiegu roszczeń odpowiedzialności sprawcy (z tytułu czynu niedozwolonego lub z umowy) i odpowiedzialności ubezpieczyciela, w przypadku tożsamego lub choćby zbliżonego zakresu kompensacji z obu tytułów, w praktyce poszkodowany zazwyczaj dochodzi swych roszczeń bezpośrednio od ubezpieczyciela, czemu sprzyja większa pewność uzyskania zaspokojenia oraz prostota postępowania w porównaniu do procesu sądowego, którego wytoczenie jest zwykle niezbędne, w przypadku dochodzenia roszczenia wprost od sprawcy szkody. Co do zasady, zakład ubezpieczeń nie może domagać się od ubezpieczonego zwrotu spełnionego świadczenia odszkodowawczego, gdyż spełnione przez dłużnika świadczenie w ramach należytego wykonania ważnej umowy nie podlega zwrotowi. Dopóki szkoda nie została naprawiona, zakład ubezpieczeń jest obowiązany ją wynagrodzić, nawet jeżeli następnie przysługuje mu roszczenie do ubezpieczonego sprawcy szkody. Stąd też zakład ubezpieczeń powinien ponieść ciężar ekonomiczny naprawienia szkody we wszystkich przypadkach, poza wyraźnie określonymi w art. 43 UbezpObowU.

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

 W odróżnieniu od typowego regresu ubezpieczeniowego zdefiniowanego w art. 828 § 1 KC (zgodnie z którym w braku odmiennego zastrzeżenia umownego z mocy prawa, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania), co do zasady zakładowi ubezpieczeń nie przysługuje prawo dochodzenia od sprawcy szkody zwrotu wypłaconego odszkodowania. Wiąże się to z personalizacją osoby odpowiedzialnej za wyrządzenie szkody – w klasycznej umowie ubezpieczenia jest to osoba trzecia, niezwiązana z ubezpieczającym (dodatkowo art. 828 § 2 KC nie dopuszcza do przechodzenia na ubezpieczyciela roszczeń ubezpieczającego przeciwko osobom, z którymi ubezpieczający pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, za wyjątkiem szkód umyślnych). Tymczasem w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia OC roszczenie regresowe przysługiwałoby przeciwko kierującemu pojazdem, będącemu jednocześnie ubezpieczonym. Dopuszczenie regresu w takiej sytuacji wypaczałoby cel i istotę ubezpieczenia, dlatego też możliwość jego dochodzenia jest ograniczona do taksatywnie wyliczonych, wyjątkowych przypadków.

Podstawowa funkcja gwarancyjna ubezpieczeń obowiązkowych wyraża się w ciążącej na zakładzie ubezpieczeń konieczności zaspokojenia roszczenia poszkodowanego, nawet jeśli kierujący pojazdem dopuścił się rażących uchybień. W takiej jednak sytuacji nałożenie na zakład ubezpieczeń ekonomicznego obowiązku poniesienia szkody stałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Dopuszczalność dochodzenia roszczenia zwrotnego jest wyrazem pobocznych funkcji ubezpieczeń obowiązkowych, wypełniających także zadania kompensacyjne (przywrócenie zakładowi ubezpieczeń poprzedniego stanu materialnego) oraz prewencyjno–wychowawcze w zakresie represji majątkowej (nałożenie na kierującego pojazdem obowiązku zwrotu wypłaconego odszkodowania stanowi dla niego istotną uciążliwość, niejednokrotnie subiektywnie bardziej dolegliwą aniżeli sankcja za popełnione przestępstwo lub wykroczenie).

Oznacza to, że nie powinni być Państwo obciążani kosztami, poza wkładem własnym, tj. kaucją.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
  3. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
  4. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa. 

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn. 

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

  • ilość i wartość towarów handlowych,
  • ilość i wartość wyposażenia,
  • ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

  • wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  • datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  • przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  • podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
    – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Nieruchomość nabyta na licytacji - możliwość odroczenia płatności

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Stan faktyczny: Chciałabym się dowiedzieć czy w sytuacji gdy brałam udział w licytacji wierzytelności za mieszkanie w spółce mieszkaniowej i gdy wygrałam licytacje na wynajem mieszkania czy jest możliwość odroczenia rozpoczęcia opłaty za czynsz na czas remontu ?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 – dalej K.c.)
  2. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296)
  3. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Dz.U.2020.0.611 t.j.

Art. 453 Kodeksu cywilnego przewiduje, że jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa.

Jest to instytucja prawna zwana świadczeniem w miejsce wykonania i nie ma ona związku z kwestią licytacji. 

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Może Pani zatem taki wniosek złożyć. Wykonanie zobowiązania powinno nastąpić przez spełnienie świadczenia określonego w treści zobowiązania. Wierzyciel nie jest zobowiązany do przyjęcia innego świadczenia, nawet jeżeli charakteryzuje się ono zbliżonymi właściwościami lub przedstawia wyższą wartość. Za zgodą wierzyciela może jednak dojść do zmiany przedmiotu świadczenia. Świadczenie w miejsce wypełnienia (datio in solutum) prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela.

W takim przypadku między stronami dochodzi do zawarcia umowy – pactum de in solutum dando. Jej strony uzgadniają, że dłużnik spełni świadczenie inne niż określone treścią zobowiązania, wierzyciel zaś takie świadczenie przyjmie. Stąd umowa ta bywa określana jako „umowa o spełnienie świadczenia zastępczego” albo „umowa o świadczenie w miejsce wypełnienia”.

Pactum de in solutum dando nie wymaga zachowania formy szczególnej, chyba że jest ona konieczna ze względu na przedmiot świadczenia. W praktyce umowa ta często dochodzi do skutku per facta concludentia, na skutek przyjęcia przez wierzyciela świadczenia zaoferowanego mu przez dłużnika.

Do umowy o świadczenie w miejsce wypełnienia mają zastosowanie ogólne przesłanki ważności czynności prawnych (wyr. SN z 20.3.2003 r., III CKN 804/00, Legalis).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Umowa o świadczenie w miejsce wypełnienia ma charakter odpłatny (odmiennie M. Berek, Datio in solutum, s. 667–668), rozporządzający i przysparzający oraz kauzalny (solvendi causa). Por. m.in. wyr. SN z 3.7.2008 r. (IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17).

Znaczenie pojęcia „inne świadczenie” w art. 453 KC budzi pewne wątpliwości w doktrynie. Nie jest wystarczająca „modyfikacja pierwotnego świadczenia”; ustawodawca wymaga elementu nowości (aliud) (tak trafnie m.in. P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 30). Nowe świadczenie może przybrać dowolną postać (dare, facere, non facere, pati). W literaturze i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się szeroki zakres zastosowania tej instytucji, porozumieniem zatem przewidzianym w art. 453 KC można objąć „w zasadzie każde świadczenie” (wyr. SN z 3.7.2008 r., IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17). W praktyce stosunkowo często dłużnik zobowiązuje się przenieść na wierzyciela własność rzeczy w zamian za spełnienie świadczenia pieniężnego, do którego był pierwotnie zobowiązany (M. Pyziak-Szafnicka, w: System PrPryw, t. 6, 2014, s. 1468).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Przykłady zastosowania konstrukcji datio in solutum z praktyki obejmują m.in. przeniesienie własności nieruchomości przez pożyczkobiorcę w celu zwolnienia się z długu wynikającego z umowy pożyczki (wyr. SN z 3.7.2008 r., IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17; por. też post. SN z 19.11.2015 r., IV CSK 9/15, Legalis) czy wręczenie czeku w miejsce zapłaty gotówką (A. Szpunar, O zapłacie dokonanej za pomocą czeku, PS 1993, Nr 3, s. 3 i n.).

Zobowiązanie wygasa tylko wówczas, gdy umowie stron towarzyszy rzeczywiste spełnienie świadczenia przez dłużnika. Sama umowa o zmianie przedmiotu świadczenia może ewentualnie prowadzić do odnowienia (art. 506 KC; por. orz. SN z 20.4.1946 r., C III 934/45, OSN 1948, Nr 2, poz. 32; M. Dworak, Niektóre przypadki, s. 69; odmiennie P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 31 i n.). Konstrukcja datio in solutum zakłada, że umowa jest zawierana łącznie ze spełnieniem świadczenia zastępczego, w przypadku zaś świadczeń, których spełnienie trwa przez określony czas – łącznie z przystąpieniem do jego spełnienia przez dłużnika. Odstęp między chwilą jej zawarcia a przystąpieniem do jej realizacji przesuwa rozważania w kierunku rozstrzygnięcia, że należy ją zakwalifikować jako zwykłą zmianę treści zobowiązania lub odnowienie (tak trafnie M. Berek, Datio in solutum, s. 651 i n.).

Tak w orzecznictwie m.in. wyr. SN z 15.9.2005 r. (II CK 68/05, Legalis), zgodnie z którym dopiero spełnienie świadczenia substytucyjnego, będące następstwem umowy o świadczenie w miejsce wykonania, prowadzi do wygaśnięcia pierwotnego zobowiązania w całości lub w części. Samo przystąpienie do wykonania świadczenia zastępczego nie wywołuje skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania, a przystąpienie do wykonania prac nie może mieć żadnego wpływu na bieg odsetek ustawowych.

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Podobnie, w ujęciu SA w Warszawie w wyr. z 30.10.2013 r. (I ACa 591/13, Legalis), zwolnienie się z zobowiązania wymaga dwóch elementów, tj. umowy o świadczenie w miejsce wykonania (pactum de in solutum dando) oraz spełnienia na rzecz wierzyciela nowego świadczenia, tzw. świadczenia substytucyjnego.

Skutkiem spełnienia „świadczenia w miejsce wypełnienia” jest wygaśnięcie zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela. Skutek ten nie rozciąga się na ewentualne zobowiązanie wierzyciela jako dłużnika wzajemnego.

Ewentualna nadwyżka wartości świadczenia w miejsce wypełnienia ponad wartość świadczenia pierwotnego podlega zwrotowi na rzecz dłużnika tylko wówczas, gdy strony wyraźnie tak postanowiły (tak trafnie P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 33). Z kolei w sytuacji odwrotnej, w której wartość spełnionego świadczenia zastępczego jest niższa od wartości pierwotnego zobowiązania, należy mieć na uwadze reguły określone w art. 451 KC (wyr. SN z 15.9.2005 r., II CK 68/05, Legalis).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Gmina buduje drogę przy mojej działce w projekcie budowlanym były 2 zjazdy ( umawiane słownie) Teraz zmienili na 1. Czy można wyegzekwować budowę 2 zjazdów? Ponadto na ostatniej stronie odpowiedzi od starostwa ( w załączniku) jest potwierdzenie 2 zjazdów; Jednakże sekretarz gminy usunął mój 2 zjazd informacja telefoniczna za poprzednie pisma od Państwa firmy dot. Działki budowlanej 

Przedłożone dokumenty: postanowienie, zawiadomienie, zdjęcie

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555)
  3. Ustawa z dnia 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm)
  4. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741)
  5. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po pierwsze, w tej chwili można złożyć odwołanie, zgodnie z art. 11 g ustawy  szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Ponieważ nową decyzję wydał Wojewoda,  właścicym organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

Podstawą kwestionowania zmiany ilości zjazdów, byłby art. 32 a ustawy. Odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, bowiem nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Należy więc podkreślać, że nie uzyskano wszystkich dokumentów, ktrócyh wymaga ustawa. 

Specustawa drogowa definiuje odrębne przesłanki powstania obowiązku uzyskania decyzji o zmianie ZRID. W treści art. 32a u.z.p.d.p. ustawodawca wskazuje, że nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego, niewymagające zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będzie miało miejsce wówczas, gdy będzie dotyczyć projektu zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi i jednocześnie nie spowoduje konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Ustawodawca, wskazując przesłanki do zakwalifikowania odstępstwa od projektu jako nieistotnego, odwołuje się do pojęć, których nie definiuje w komentowanej ustawie. Stąd konieczność sięgnięcia w tym względzie do innych aktów prawnych. Zgodnie z treścią uchylonego z dniem 13.09.2019 r. pkt 3 § 3 r.w.t.d.p. pojęcie linii rozgraniczających drogę zdefiniowano jako granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Przy czym w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi.

Definicja legalna pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 u.d.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

W świetle przywołanych definicji legalnych, na gruncie specustawy drogowej, należy uznać, że liniami rozgraniczającymi drogi będą granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. (zob. M. Cherka [w:] P. Antoniak, F.M. Elżanowski, K.A. Wąsowski, M. Cherka, Przygotowanie…, art. 32a u.z.p.d.p.).

Druga przesłanka wskazana w komentowanym przepisie, spełnienie której niezbędne jest do ustalenia, że odstępstwo ma charakter nieistotny, polega na braku konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi dla wprowadzonych zmian. Pojęcie przepisów szczególnych należy rozumieć szeroko i obejmować zakresem znaczeniowym tego pojęcia zarówno akty rangi ustawowej, jak i podustawowej. Dla przykładu, przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony przeciwpożarowej, Prawo geologiczne i górnicze mogą stać się podstawą prawną do powstania obowiązku uzyskania przez inwestora opinii, uzgodnień lub pozwoleń związanych z odstąpieniem od ZR

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Określenie przez ustawodawcę roli wojewody wobec starosty oraz roli ministra wobec wojewody, jako organów wyższego stopnia, ma swoje skutki nie tylko w zakresie właściwości odwoławczej dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale także w sferze właściwości orzeczniczej w innych jeszcze postępowaniach dotyczących tej decyzji.

Po pierwsze, omawiany przepis zawiera normę szczególną wobec art. 17 KPA, zwłaszcza co do właściwości instancyjnej wojewody wobec starosty. Domniemanym organem wyższego stopnia wobec starosty jest bowiem samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 KPA). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednak szczególny akt z zakresu administracji publicznej, ponieważ łączy w sobie co najmniej trzy odrębne rozstrzygnięcia: w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej, zatwierdzenia podziałów nieruchomości i zatwierdzenia projektu technicznego inwestycji, skutkującego uznaniem rozstrzygnięcia w tym zakresie za pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych. Omawiana decyzja jest więc efektem koncentracji uprawnień orzeczniczych w wymienionych trzech sferach prawnych, dlatego też ustawodawca skoncentrował uprawnienia instancyjne także w jednym organie wyższego stopnia.

Po drugie, właściwość odwoławcza organów administracji – według zasad ogólnych (art. 127 § 2 KPA) – wynika z faktu bycia organem wyższego stopnia. W omawianym przepisie ustawodawca nie tylko więc określił rolę wojewody i ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, jako organów wyższego stopnia, ale również dookreślił, że to do tych organów należy rozpatrywanie odwołań.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po trzecie, wojewoda i minister są właściwymi organami do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane w I instancji odpowiednio przez starostę lub wojewodę (art. 127 § 2 w zw. z art. 144 KPA).

Po czwarte, z właściwości bycia organem wyższego stopnia wynika także właściwość do oceny legalności decyzji w trybie art. 156 i n. KPA, jeżeli przedmiotem tej oceny jest ostateczna decyzja organu I instancji.

W post. z 2.3.2010 r. (I OW 182/09) NSA potwierdził, że: „Ustawa z dnia 10.4.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zakresie właściwości organu odwoławczego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów KPA w tym zakresie i tak należy traktować przepis art. 11g ust. 1 również odnośnie właściwości organu odwoławczego w sprawach odszkodowawczych”.

Organom odwoławczym wyznaczony został termin 30 dni na rozpatrzenie odwołania. Do przekroczenia tego terminu nie stosuje się przepisów dotyczących nakładania kary grzywny, które zawarte są w art. 11h omawianej ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie organów I instancji.

W przypadku przekroczenia zatem wyznaczonego terminu na rozpatrzenie odwołania przez organ odwoławczy, stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia ponaglenia na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, w trybie art. 37 § 1 KPA, do organu wyższego stopnia. Wobec wojewody takim organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Wobec natomiast ministra, jako organu odwoławczego, brak jest organu instancyjnie nadrzędnego w procedurze administracyjnej. W takim przypadku strona może złożyć do tego ministra ponaglenie dotyczące rozpatrzenia odwołania w wyznaczonym terminie, a następnie może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez tego ministra do sądu administracyjnego.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Inwestor to co do zasady, wspólnik mniejszościowy. 

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Stan faktyczny: Prowadzę własną działalność gospodarczą i chcę w ramach jej (po przekształceniu w spółkę) rozpocząć nowy projekt (produkcja i sprzedaż). Pomysł jest na tyle innowacyjny, że udało mi się znaleźć zainteresowanego nim inwestora. Potrzebuję ok. X mln zł, by w momencie otrzymania dotacji na projekt ze środków europejskich – mieć kapitał na wkład własny. Inwestor już na pierwszej rozmowie zaznaczył, że w takim przypadku, gdy ja nie dysponuję środkami finansowymi (mój pomysł, praca i realizacja) to powinien on otrzymać ponad 50% udziałów w firmie i że jest to standard w takich przypadkach. Chcę wiedzieć, czy rzeczywiście tak jest? Oraz jakie mam inne możliwości legalnego ułożenia warunków takiej współpracy? Nie chcę, by inwestor miał ponad połowę udziałów, wolę w takim przypadku wziąć kredyt i wnieść do projektu jakaś kwotę pieniędzy.

Proszę o przedstawienie, jak ta sytuacja wygląda z punktu widzenia prawa. Interesuje mnie również sporządzenie umowy poufności – tak, by inwestor nie mógł zdradzić moich pomysłów. Czy mogę się posłużyć standardowym wzorem, czy wymaga to zastosowania jakichś specyficznych zapisów? 

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  2. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296)
  3. Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ((Dz.U. 2000 nr 94 poz. 1037)
  4. Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 121 poz. 769)
  5. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851, ze zm.).

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Po pierwsze, w żadnym wypadku nie należy przekazywać udziałów w ilości od 50 % wzwyż. Inwestor to co do zasady, wspólnik mniejszościowy. 

Przekazanie 50 % udziałów doprowadza w spółkach do pata decyzyjnego, natomiast przekazanie 51 % udziałów lub więcej, pozbawi Panią w większości prawa decyzyjności a nawet może doprowadzić do utraty spółki. 

Jeżeli natomiast chciałaby Pani zachować inwestora ale nie przekazywać mu pakietu kontrolnego a np. 10 -30 % udziałów, może Pani zaproponować uprzywilejowanie tych udziałów co do dywideny, czyli udziału w zysku. Inwestor może otrzymywać większość wypracowanego zysku, pomimo mniejszej ilości udziałów. 

Poniżej wyjaśniam w punkatch co może się stać w przypadku przekazania od 50 % udziałow wzwyż oraz następnie kwestię uprzywilejowania udziałow. 

Na marginiesie, gdy zdecyduje się Pani na współpracę z inwestorem, warto zaopatrzyć się w dobrą umowę sprzedaży udziałów a także umowę spółki, która ustali takie kwestie jak np. Pani prawo pierwokupu tych udziałów itp., aby nie doprowadzić do sytuacji, gdy inwestor zbędzie udziały osobie/podmiotowi, z którym nie chciałaby Pani współpracować. 

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

  1. PRZEKAZANIE PAKIETU KONTROLNEGO

Co do zasady, na każdy udział przypada jeden głos na zgromadzeniach wspólników spółki. Można ewentualnie w umowie spółki uprzywilejować część udziałów co do prawa głosu, dzięki czemu będzie można zachować realny wpływ na decyzje podejmowane na zgromadzeniach wspólników. Natomiast w przypadku braku takiej regulacji, wspólnik większościowy de facto sam podejmuje decyzje. W przypadku równych głosów i braku zgody co do podejmowanych działań, konieczna jest interwencja sądu. 

Zgodnie z art. 174 KSH:

§ 1. Jeżeli ustawa lub umowa spółki nie stanowi inaczej, wspólnicy mają równe prawa i obowiązki w spółce.

§ 2. Jeżeli umowa spółki przewiduje udziały o szczególnych uprawnieniach, uprawnienia te powinny być w umowie określone (udziały uprzywilejowane).

§ 3. Uprzywilejowanie może dotyczyć w szczególności prawa głosu, prawa do dywidendy lub sposobu uczestniczenia w podziale majątku w przypadku likwidacji spółki. Uprzywilejowanie w zakresie prawa głosu może dotyczyć tylko udziałów o równej wartości nominalnej.

§ 4. Uprzywilejowanie dotyczące prawa głosu nie może przyznawać uprawnionemu więcej niż trzy głosy na jeden udział. Uprzywilejowanie dotyczące dywidendy nie może naruszać przepisów art. 196.

§ 5. Umowa spółki może uzależnić przyznanie szczególnych uprawnień od spełnienia dodatkowych świadczeń na rzecz spółki, upływu terminu lub ziszczenia się warunku.

§ 6. Na udziały lub prawa do zysku w spółce nie mogą być wystawiane dokumenty na okaziciela, jak również dokumenty imienne lub na zlecenie.

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

W kwestii określenia i ochrony statusu wspólników spółki z o.o. istotną rolę odgrywa art. 20 KSH, który nakazuje wspólników tych traktować jednakowo w takich samych okolicznościach (zasada równego traktowania wspólników). Zastrzeżenie, że jednakowe traktowanie ma mieć miejsce w takich samych okolicznościach, oznacza konieczność uwzględnienia przede wszystkim liczby udziałów posiadanych przez wspólnika, nałożonych na niego dodatkowych obowiązków lub przyznanych mu przywilejów itp. Inne więc będzie traktowanie wspólnika w zależności od jego pozycji w spółce – może się to przejawiać stawianiem większych wymagań wspólnikom większościowym, częstszym braniem w ochronę udziałowców mniejszościowych itp.

Zasada równego traktowania wspólników nie stoi w sprzeczności z inną regułą funkcjonowania spółki z o.o., a mianowicie zasadą rządów większości. W szczególności nie jest możliwe kwestionowanie tej ostatniej zasady z powołaniem się na wymóg równego traktowania wspólników – oczywiście ocena wypadnie inaczej, gdy wspólnicy większościowi nadużywają swojej pozycji.

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Zasada równego traktowania wspólników nie może być przede wszystkim traktowana jedynie jako postulat określonego zachowania – jej uchybienie może stanowić przesłankę zaskarżenia uchwały naruszającej art. 20 KSH czy nawet powództwa o rozwiązanie spółki (art. 271 pkt 1 KSH), a także podstawę dochodzenia roszczeń odszkodowawczych.

Zasada równości praw i obowiązków wspólników – art. 174 KSH

Przewidziana w art. 174 § 1 KSH zasada równości praw i obowiązków nie może być traktowana w sposób dosłowny, należy bowiem wiązać ją z istniejącą w spółce relacją udziałów. Nie jest w szczególności możliwe uznanie, że równość praw i obowiązków wspólników ma miejsce w tych przypadkach, gdy liczba posiadanych przez nich udziałów jest różna. Tych wypadków dotyczy właśnie zawarte w art. 174 § 1 in principio KSH zastrzeżenie, że nierówny rozdział praw i obowiązków może wynikać z ustawy – w tych mianowicie przypadkach, gdy ich zakres uzależniony jest od liczby i wartości udziałów poszczególnych wspólników, np. w przypadku prawa do dywidendy, prawa głosu czy obowiązku dopłat.

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

II. UPRZYWILEJOWANIE UDZIAŁÓW

Zgodnie z art. 196 KSH:

Na udział uprzywilejowany w zakresie dywidendy można przyznać uprawnionemu dywidendę, która przewyższa nie więcej niż o połowę dywidendę przysługującą udziałom nieuprzywilejowanym (dywidenda uprzywilejowana). Udziały uprzywilejowane w zakresie dywidendy nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed pozostałymi udziałami, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

Z przepisu art. 196 KSH wynika, że maksymalny limit dywidendy przypadającej na udział uprzywilejowany może wynosić 150% dywidendy przysługującej udziałowi nieuprzywilejowanemu (w zakresie dywidendy). Zgodzić się trzeba z A. Nowackim, że w art. 196 zd. 1 KSH chodzi o powstanie uprawnienia do wypłaty dywidendy, a nie o powstanie uprawnienia do samej dywidendy. Oznacza to, że maksymalny pułap określony w tym przepisie dotyczy dywidendy in concreto, tj. ustalonej na zgromadzeniu wspólników, a nie ogólnego uprawnienia do dywidendy w wysokości określonej w umowie spółki.

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Komentowany przepis nie określa sposobu obliczania uprzywilejowania. Umowa spółki może zatem przyznać wspólnikowi dywidendę sztywną, w określonej nominalnie wysokości, dywidendę minimalną albo dywidendę określaną za pomocą wskaźników ekonomicznych. W każdym jednak przypadku dywidenda przypadająca w danym roku obrotowym na dany udział uprzywilejowany nie może przekraczać 150% dywidendy przypadającej na udział nieuprzywilejowany. Jeżeli zatem w danym roku obrotowym zysk przeznaczony do podziału nie pozwoli na zaspokojenie dywidendy uprzywilejowanej w nominalnie ustalonej wysokości bez przekraczania limitu 150%, to dywidenda przyznana na dany udział będzie musiała ulec redukcji do ustawowego pułapu (T. Siemiątkowski, R. Potrzeszcz, w: R. Potrzeszcz, T. Siemiątkowski, Spółka z o.o., 2001, s. 326). Najbardziej czytelne i rodzące najmniej komplikacji jest zastosowanie w umowie spółki zapisu, według którego na udział uprzywilejowany przypada dywidenda w wysokości 150% dywidendy przypadającej na udział nieuprzywilejowany.

Przykład: Zysk do podziału za dany rok obrotowy w spółce wynosi 10 000 zł. W spółce jest 7 udziałów, z tego 5 nieuprzywilejowanych i 2 uprzywilejowane w ten sposób, że przypada na nie 150% dywidendy zwykłej. Obliczenia dywidendy przypadającej na każdy udział należy dokonać w sposób następujący: D (dywidenda przypadająca na jeden udział nieuprzywilejowany) = Zysk do podziału / (liczba udziałów nieuprzywilejowanych + liczba udziałów uprzywilejowanych * przywilej przypadający na dywidendę) D = 10000 / (5+2*150%) D = 1250 Du (dywidenda uprzywilejowana) = D * 150%, tj. 1875.

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Ograniczenia maksymalnej wysokości dywidendy uprzywilejowanej ustanowione w art. 196 KSH stosować należy również w sytuacji, gdyby na podstawie art. 174 § 3 i 4 KSH wspólnikowi zostało przyznane osobiste uprawnienie dotyczące uprzywilejowania dywidendowego (S. Sołtysiński, w: S. Sołtysiński i in., KSH. Komentarz, t. 2, 2005, s. 408).

Zasadą jest, że udziały uprzywilejowane w zakresie dywidendy nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed pozostałymi udziałami. Umowa spółki może wprowadzić odmienną regulację, przyznającą wspólnikom posiadającym określone udziały pierwszeństwo zaspokojenia roszczenia o wypłatę dywidendy (M. Ożóg, w: Z. Koźma, M. Ożóg, KSH. Komentarz, 2005, s. 303). W praktyce dojdzie do takiej sytuacji, gdy spółka wyznaczy dwa odrębne terminy wypłaty dywidendy: termin pierwszy dla udziałów uprzywilejowanych i drugi termin dla pozostałych udziałów, albo gdy spółka nie jest w stanie jednocześnie zaspokoić roszczenia wszystkich wspólników o wypłatę dywidendy (A. Nowacki, Dywidenda, s. 23). Udział nieuprzywilejowany co do wysokości dywidendy może na podstawie art. 174 § 2 KSH zostać w umowie spółki uprzywilejowany w zakresie pierwszeństwa zaspokojenia (M. Rodzynkiewicz, KSH. Komentarz, 2009, s. 343).

Wynikające z uprzywilejowania udziału prawo do zwiększonej dywidendy przekształca się w wierzytelność wspólnika względem spółki z chwilą podjęcia uchwały o podziale zysku. Artykuł 196 KSH mówi bowiem o przyznaniu dywidendy, co dokonywane jest właśnie w uchwale o podziale zysku przez zwyczajne zgromadzenie wspólników (art. 231 § 2 pkt 2 KSH).

Inwestor w spółce z o.o. – przekazanie udziałów

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link