Opublikowano:

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

Stan faktyczny: Mam możliwość zakupu działki rolnej o powierzchni 0,3 ha z wydanym pozwoleniem na budowę na obecnego właściciela działki (jeden właściciel będący w separacji i mający odrębność majątkową – sprawdziłem księgę wieczystą jest tylko jeden właściciel który nabył tą działkę przed zawarciem związku małżeńskiego). Wiem że każdy obywatel Polski może zakupić działkę rolną o powierzchni 0,3 ha bez żadnych problemów. Moje pytania to:

1) Czy kupując działkę rolną z ważnym pozwoleniem na budowę to pozwolenie budowlane przejdzie na mnie po zakupie takiej działki

2) Czy tą działkę mogę kupić na tych wymienionych warunkach czy najpierw przed sporządzeniem aktu notarialnego muszę posiadać dokument potwierdzający o wyłączeniu działku z pod produkcji rolnej

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414)

Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Dz.U. 1995 nr 16 poz. 78

  1. POZWOLENIE NA BUDOWĘ

Po pierwsze, aby przenieść pozwolenie na budowę na nabywcę nieruchomości należy przejść procedurę przewidzianą w art. 40 Prawa budowlanego:

„Art. 40. 1. Organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 (pozwolenie na budowę), jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane).

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji o pozwoleniu  na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4.

3. Stronami w postępowaniu o przeniesienie  decyzji o pozwoleniu  na budowę lub o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.

4. Prawa i obowiązki wynikające ze zgłoszenia, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu, mogą być przeniesione na rzecz innej osoby w drodze decyzji. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio”.

Zgodnie z ust. 1 komentowanego przepisu organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do przeniesienia tej decyzji na inny podmiot na podstawie wniosku strony, na rzecz której dana decyzja została wydana. Podmiot, na który ma być taka decyzja przeniesiona, musi zgodzić się z wszystkimi warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dodatkowo podmiot, na który ma zostać przeniesiona decyzja o pozwoleniu na budowę musi, zgodnie z wymogami komentowanego artykułu, złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie powinno spełniać wymogi określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 PrBud (zob. komentarz do art. 32 PrBud).

Organ, który wydał pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę, oczywiście po spełnieniu opisanych wyżej wymagań przez dotychczasowego adresata decyzji, jak również jej nowego beneficjenta, został przez ustawodawcę zobowiązany do przeniesienia przedmiotowej decyzji zgodnie z oczekiwaniami stron. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są, zgodnie z art. 40 ust. 3 PrBud, jedynie podmioty, między którymi dochodzi do przeniesienia decyzji. Należy zatem stanąć na stanowisku, że zmiana inwestora (adresata) decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi naruszenia prawem chronionych interesów właścicieli nieruchomości, na które może oddziaływać planowana inwestycja. Zatem zmiana adresata decyzji nie może stać się powodem wzruszania wydanej decyzji (tak orz. NSA z 6.12.2001 r., II SA/Kr 76/98, MoP 2002, Nr 19, s. 867).

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

III. Przeniesienie decyzji o wznowieniu robót budowlanych

W ust. 2 komentowanego artykułu ustawodawca wyraźnie określił możliwość przeniesienia także decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, wydanej zgodnie z art. 51 ust. 4 PrBud (zob. komentarz do art. 51 PrBud).

IV. Przeniesienie praw i obowiązków ze zgłoszenia

Prawa i obowiązki wynikające ze zgłoszenia budowy lub przebudowy, wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu, mogą być przeniesione na rzecz innej osoby w drodze decyzji administracyjnej. Ustawodawca określił zasady wydania takiej decyzji przenoszącej prawa i obowiązki ze zgłoszenia, zarówno w przypadku budowy jak i przebudowy) analogicznie jak w przypadku decyzji dotyczącej przeniesienia pozwolenia na budowę, nakazując by przepisy ust. 1 i 3 komentowanego artykułu były odpowiednio stosowane.

Zatem należy przyjąć, iż właściwy organ, który przyjął zgłoszenie i nie wniósł sprzeciwu zastosuje odpowiednio ust. 1 oraz 3 i wyda decyzję przenoszącą prawa i obowiązki wynikające ze zgłoszenia na inny podmiot, za zgodą którego złożyła pierwotnie zgłoszenie. Dodatkowo osoba, na którą w drodze decyzji będą przeniesione prawa i obowiązki, musi zobowiązać się do spełnienia wszelkich obowiązków wynikających ze zgłoszenia.

Dodatkowo podmiot, na który mają zostać przeniesione prawa i obowiązki ze zgłoszenia musi, zgodnie z wymogami komentowanego artykułu, złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie powinno spełniać wymogi określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 PrBud (zob. komentarz do art. 32 PrBud).

Organ, który przyjął zgłoszenie, po spełnieniu opisanych wyżej wymagań, przeniesie prawa i obowiązku wynikające z zawiadomienia zgodnie z oczekiwaniami stron wydając stosowną decyzję administracyjną w tej sprawie. Stronami w postępowaniu o przeniesienie praw i obowiązków ze zgłoszenia, zgodnie z art. 40 ust. 3 PrBud, będą jedynie podmioty, między którymi dochodzi do przeniesienia tychże praw i obowiązków. Wynika to z oczywistego faktu, iż zmiana inwestora korzystającego z praw i obowiązków wynikających ze zgłoszenia nie stanowi naruszenia prawem chronionych interesów właścicieli nieruchomości, na które może oddziaływać planowana inwestycja.

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

II. NABYCIE DZIAŁKI

Jeżeli wydano pozwolenie budowlane, oznacza to że prawdopodobnie działka jest wyłączona z produkcji rolnej. 

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – dalej u.o.g.r.l. wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczanych do klas I, II, III, IIIa, IIIb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 u.o.g.r.l., oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie.

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wyłączenie nie musi dotyczyć całej powierzchni działki jednak z produkcji rolnej powinna zostać wyłączona dokładnie określona część działki (najlepiej wskazana na załączniku graficznym). Dodatkowo wyłączeniu podlega nie tylko teren pod budynkiem mieszkalnym, ale cały teren, którym objęte jest zamierzenie budowlane, czyli grunt pod drogami wewnętrznymi, miejscami na odpady, itd.

Pojęcie wyłączenia z produkcji zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 11 OchrGruntU i oznacza „rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów”. Nie uważa się natomiast za wyłączenie z produkcji gruntów pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat (szerzej – zob. komentarz do art. 4 pkt 12).

Według utrwalonych poglądów orzecznictwa, „wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która świetle art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy” (wyr. WSA w Poznaniu z 16.12.2013 r., II SA/PO 1058/13). Zastrzeżenie to dotyczy jednak wyłącznie przypadków, gdy wydanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji jest wymagane.

Decyzja w sprawie wyłączenia z produkcji jest wymagana, jeżeli przedmiotem wyłączenia są: grunty leśne, położone w granicach administracyjnych miast lub poza granicami miast, użytki rolne klas I, II, III, IIIa, IIIb wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, użytki rolne klas IV, IVa, IVb, V i VI – wytworzone z gleb pochodzenia organicznego, grunty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2–10 OchrGruntU, tj. grunty pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych; grunty parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnymi; grunty rodzinnych ogrodów działkowych i ogrodów botanicznych; grunty pod urządzeniami melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; grunty zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa; grunty torfowisk i oczek wodnych; grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych.

Jeżeli zatem przedmiotem wyłączenia są użytki rolne klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, nie wydaje się decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji. W przypadku gdy postępowanie zostało już wszczęte, właściwy organ umarza postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 KPA (podobnie WSA w Gdańsku w wyr. z 23.9.2009 r., II SA/GD 153/09,oraz WSA w Gliwicach w wyr. z 21.11.2008 r., II SA/GL 850/08).

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

W odniesieniu do użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V, VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego decyzja o ich wyłączeniu z produkcji ma charakter deklaratoryjny, zaś skutek prawny w postaci wyłączenia następuje z dniem rozpoczęcia innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów. Decyzja jedynie potwierdza w takim przypadku zaistniały stan i wywiera skutki ex tunc. Organ nie może odmówić wyłączenia gruntów z produkcji oraz nie nakłada na stronę obowiązków związanych z wyłączeniem. Natomiast dla gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2–10 OchrGruntU, oraz dla gruntów leśnych organ nie ma obowiązku wyrażenia zgody na wyłączenie gruntów z produkcji, a ponadto może nałożyć dodatkowe obowiązki związane z wyłączeniem, m.in. obowiązek zdjęcia i zagospodarowania próchniczej warstwy gleby. Decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji ma charakter konstytutywny i wywiera skutki ex nunc.

Gdy decyzja o wyłączeniu gruntów stanie się ostateczna, możliwe jest wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Ta kolejność działań prawnych wynika z przepisów OchrGruntU, PlZagospPrzU oraz PrBud. W szczególności zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 PrBud pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych szczególnymi przepisami pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.

Ponadto podkreślić należy, że „postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę oraz postępowanie w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji rolniczej i leśnej oparte są na odrębnych podstawach prawnomaterialnych oraz prowadzone przez odrębne organy administracji. W związku z tym ewentualne uchybienia w postępowaniu jednego z tych organów nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez drugi z tych organów” (wyr. NSA z 12.2.2002 r., IV SA 1055/00). Jeżeli jednak „pozwolenie na budowę zostało wydane przed wydaniem decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji, to należy stwierdzić nieważność takiej decyzji, gdyż decyzja ta w sposób oczywisty narusza przepisy o ochronie gruntów rolnych lub leśnych” (wyr. NSA z 14.10.1998 r., IV SA 1627/96, niepubl.).

Nabycie działki rolnej z pozwoleniem budowlanym

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Stan faktyczny: Posiadam działkę budowlaną, kupioną ponad 5 lat temu o wartości 700 tyś zł.Moja partnerka posiada podobną nieruchomość (wartość 700 tyś zł, zakupiona ponad 5 lat temu).Chcielibyśmy zawrzeć transakcje wymiany połowy działki za połowę działki, tak aby każde z nas posiadało połowę każdej działki. Czy taka transakcja jest możliwa i jakie koszty za sobą niesie?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121)
  1. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
  3. Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. 
  4. Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Aby dokonać wymiany części nieruchomości, najprostszym sposobem jest darowizna nieruchomości. Mogą też Państwo dokonać wymiany udziału w nieruchomościach. Należy jednak pamiętać, że dopóki nie zawrą Państwo związku małżeńskiego, czynność  darowizny będzie opodatkowana. Zdecydowanie korzystniej jest zawierać umowy po ślubie.  Natomiast czynność zamiany będzie opodatkowana zawsze.

W przypadku działki budowlanej przepisy są proste. Przeniesienie własności obu nieruchomości wymaga wizyty u notariusza i sporządzenia umowy darowizny lub zamiany. Naturą i celem takiej umowy jest nieodpłatne przysporzenie po stronie obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Umowa darowizny uregulowana jest w art. 888-902 kodeksu cywilnego. Gdy przedmiotem takiej umowy jest nieruchomość -wówczas wymaga to zachowania formy aktu notarialnego. Osoba bliska nie jest przy tym objęta ustawowym ograniczeniem wielkości nabywanego gospodarstwa.

Z kolei osoba bliska to: zstępni, wstępni, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione. 

W przedmiotowym stanie faktycznym należy wskazać, że zarówno zawarcie umów darowizn, jak i umowy zamiany nieruchomości jest dopuszczalne i są to najpopularniejsze i stosunkowo najtańsze czynności prawne służące przeniesieniu prawa własności.

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Koszty notarialne, tzn. taksa notarialna, będą obliczone na podstawie rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej. Koszty wyliczone na podstawie powyższego rozporządzenia będą stanowić koszty maksymalne, jakie notariusz może pobrać z tytułu wykonywanych czynności. Do powyższych kosztów należy doliczyć podatek VAT. Taksa stanowi wynagrodzenie notariusza.

Proszę również mieć na uwadze, że umowa darowizny jest specyficzną instytucją prawa cywilnego, a to dlatego, że można ją odwołać ze względu na rażącą niewdzięczność obdarowanego wobec darczyńcy, zatem przy tej umowie dużo zależy od relacji rodzinnych (por. art. 898 § 1 Kodeksu cywilnego: „darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany dopuścił się względem niego rażącej niewdzięczności”).

Przy dokonywaniu powyższych czynności prawnych w zakresie darowizny, o ile będzie już po ślubie, będziecie Państwo zwolnieni z podatku od darowizn przewidzianego ustawą z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. Na mocy art. 4a tej ustawy „zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych (dzieci), wstępnych (rodzice), pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę”.

Następnie, odnosząc się do umowy zamiany nieruchomości, na wstępie należy wskazać, iż została ona uregulowana również w kodeksie cywilnym w art. 603 i następnym. Art. 603 stanowi: „przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy”.

Należy wskazać, iż w tej sytuacji koszty notarialne będą liczone od najwyższej wartości zamienianego przedmiotu umowy. Zastosowanie jednakże w przedmiotowej sprawie znajdzie ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2b) „strony umowy zamiany są zobowiązane do uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych liczonego od wartości rynkowej rzeczy lub prawa majątkowego, od którego przypada wyższy podatek. Wysokość podatku będzie stanowiła równowartość 2% wartości nieruchomości od której przypada wyższy podatek”.  

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Obowiązkiem zapłaty owego podatku będą obciążone solidarnie strony umowy zamiany. Co do zasady podatek ten pobiera notariusz jako płatnik podatku.

Umowy zamiany nieruchomości nie można odwołać ze względu na niewdzięczność obdarowanego. Jest to instytucja bardzo zbliżona do umowy sprzedaży.

Do powyższych kosztów należy doliczyć jeszcze koszty wypisów aktów notarialnych, które są uzależnione od objętości aktów notarialnych, jedna strona wypisu aktu notarialnego obejmującego daną czynność wynosi 6 zł + VAT. Z reguły dla spełnienia wszystkich wymogów proceduralnych, tj. zawiadomienia odpowiednich instytucji, notariusz będzie musiał sporządzić 4 wypisy aktu notarialnego oraz dodatkowo po jednym dla każdej ze stron.n Trudno rozstrzygać, w jakiej formie notariusz będzie chciał wykonać powyższe czynności, ale mogą one być dokonane w jednym lub dwóch aktach notarialnych obejmujących poszczególne czynności.

Do powyższych kosztów należy doliczyć również koszty sądowe wynikające z ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Koszty te będą zależeć od wybranego przez Państwa wariantu. Za każdy wpis prawa własności sąd pobiera opłatę w wysokości 200 zł, ewentualne wykreślenie hipoteki pobiera się 100 zł, a za wpis hipoteki 200 zł, za każde sprostowanie wpisów w księdze wieczystej pobiera się opłatę 60 zł.

Dodać należy, że zamianę nieruchomości poczytuje się jako umowę sprzedaży. Organ podatkowy wyjaśnił, że art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) wskazuje, że  odpłatne zbycie (z zastrzeżeniem ust. 2):

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów

– jest opodatkowanym źródłem przychodu, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Ponadto musi zostać dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości.

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Ponadto, pojęcie odpłatnego zbycia użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku sprzedaży, gdzie sprzedający w zamian za nieruchomość otrzymuje świadczenie pieniężne. Wątpliwości pojawiają się przy zamianie, zwłaszcza jeżeli dochodzi do zamiany towarów o równej wartości. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał jednak, że zamiana nieruchomości jest traktowana pod względem podatkowym jako odpłatne zbycie nieruchomości. Aby czynność miała charakter odpłatnej nie musi jej towarzyszyć świadczenie w pieniądzu lub przepływ gotówki. Zamiana jest formą bezpośredniej wymiany towarów, a ekwiwalentem w tym przypadku jest inna otrzymana rzecz, a nie wartości pieniężne. Poza tą różnicą, umowa zamiany i umowa sprzedaży są umowami o podobnym charakterze. Wynika to m.in. z art. 604 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121), który stanowi, że do umowy zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Ponadto zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego m.in. umowa zamiany rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę.

Podobieństwa te pozwalają zakwalifikować zamianę nieruchomości jako odpłatne zbycie nieruchomości, a tym samym konieczne jest zapłacenie podatku tak samo jak przy sprzedaży nieruchomości.

Podsumowując – korzystniejsze wydaje się dla Państwa zawarcie umów darowizn.

Jak najkorzystniej zamienić się nieruchomościami

Jeżeli mają Państwo pytania własne można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Działka bez dojazdu – co dalej

Działka bez dojazdu - co dalej

Działka bez dojazdu – co dalej

Stan faktyczny: Wraz z mężem rok temu kupiliśmy nieruchomość rolną. Działka znajduję się przy drodze krajowej, niestety nie ma z niej wjazdu.

Droga dojazdowa miała znajdować się w działce obok.. Właścicielka sprzedała działkę obok i zostaliśmy bez dojazdu.

W akcie notarialnym jest zapis, że nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej.

Chciałabym się dowiedzieć, czy byłaby jakaś możliwość dochodzenia służebności drogi itp. Dodam, że była właścicielka posiada jeszcze działkę graniczącą z naszą. W załączniku dołączam screen jak to wygląda. 

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)

Działka bez dojazdu – co dalej

Art. 145 K.c. stanowi, że jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). Przeprowadzenie drogi koniecznej powinno nastąpić z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości niemającej dostępu do drogi publicznej oraz z najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które droga ma prowadzić. Jeżeli potrzeba ustanowienia drogi jest następstwem sprzedaży gruntu lub innej czynności prawnej, a między zainteresowanymi nie dojdzie do porozumienia, sąd zarządzi, o ile jest to możliwe, przeprowadzenie drogi przez grunty, które były przedmiotem tej czynności prawnej. Ponadto przeprowadzenie drogi koniecznej powinno uwzględniać interes społeczno-gospodarczy.

Roszczenie z art. 145 K.c. przysługuje właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi, właścicielowi nieruchomości gruntowej, ale też budynkowej (tak: Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 26 sierpnia 1980 r., III CR 258/80, OSNCP 1981, nr 7, poz. 128). Nie przysługuje jednak właścicielom odrębnych lokali, ponieważ uregulowanie dostępu do poszczególnych lokali należy do zarządu wspólną nieruchomością. Adresatem roszczenia są właściciele lub użytkownicy wieczyści (orzeczenie SN z 17 stycznia 1974 r., III CRN 316/73, LexPolonica nr 301437, OSNCP 1974, nr 11, poz. 197), przez których nieruchomości może być przeprowadzona droga łącząca nieruchomość pozbawioną dostępu do drogi publicznej z tą drogą, a ponadto samoistni posiadacze nieruchomości, za którymi przemawia domniemanie zgodności posiadania z prawem (art. 341 K.c.) albo wynikające z wpisu w księdze wieczystej (art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Działka bez dojazdu – co dalej

Aby wystąpić z roszczeniem o ustanowienie służebności drogi koniecznej, należy jednak ustalić pewne okoliczności, które żądanie takie uzasadniają. Chodzi o ustalenie, że nieruchomość władnąca (w przyszłości): „nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej”. Jak wyjaśnia Stanisław Rudnicki, autor komentarza do art 145 K.c. ([w:] Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Stanisław Rudnicki, Grzegorz Rudnicki, LexisNexis, Warszawa 2011): „Określona w art. 145 służebność drogowa nazwana została »drogą konieczną« (verba legis). Podkreśla to jej charakter jako koniecznego połączenia nieruchomości z drogą publiczną lub z budynkami gospodarskimi należącymi do niej. Droga konieczna powinna zapewnić taki dostęp do drogi zaliczonej na podstawie ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych”. W doktrynie uważa się także, że dostęp do takiej drogi musi być możliwy w każdy sposób. „Dostęp oznacza możność dojścia, dojazdu i przepędu zwierząt; droga konieczna powinna zapewniać każdy rodzaj dostępu, czyli likwidować naturalną izolację nieruchomości” (S. Rudnicki).

To, czy nieruchomość ma właściwy, dogodny dostęp do drogi publicznej, ustalane jest w toku postępowania o ustanowienie służebności. Na tym tle powstało bardzo bogate i szczegółowe orzecznictwo. SN w orzeczeniu z 29 grudnia 1970 r. (III CRN 412/70, IP 1971, nr 1, poz. 3) wyjaśnił między innymi, że: „W wypadku gdy dostęp istnieje, a chodzi o to, czy jest on nieodpowiedni, uznanie, że nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu, zależy od dwóch przesłanek. Po pierwsze – dostęp może być uznany za nieodpowiedni dopiero w wypadku, w którym suma kosztów wykonania i utrzymywania urządzenia koniecznego do doprowadzenia do stanu odpowiedniego istniejącego dojazdu byłaby znacznie wyższa od uszczerbku nieruchomości, przez które droga konieczna ma prowadzić, polegającego na wyjęciu spod eksploatacji pasa gruntu na tę drogę. Po drugie – na tle ogólnych założeń dotyczących racji bytu instytucji służebności gruntowej – dostęp może być uznany za nieodpowiedni dopiero wtedy, kiedy zwiększenie użyteczności nieruchomości wskutek ustanowienia służebności drogowej przewyższałoby uszczerbek gruntów, przez które droga ma prowadzić”.

Działka bez dojazdu – co dalej

Art. 285.  [Służebność gruntowa]

§ 1. Nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa).

§ 2. Służebność gruntowa może mieć jedynie na celu zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej lub jej oznaczonej części.

Art. 287.  [Zakres i sposób wykonywania]

Zakres służebności gruntowej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych.

Przepisy nie definiują sposobu korzystania ze służebności. Możliwe jest więc każde działanie uprawnionego, które ma zwiększyć użyteczność nieruchomości władnącej, stosownie do potrzeb jej właściciela. To jest bowiem cel ustanowienia służebności. Inne względy nie mogą decydować o ustanowieniu służebności gruntowej. Kryterium kreacji służebności gruntowej jest zawsze interes ekonomiczny właściciela nieruchomości władnącej, ewentualnie, zwłaszcza w zakresie służebności osobistych, ich funkcja alimentacyjna.

Zakres służebności, w szczególności uprawnień przysługujących nieruchomości władnącej (uprawnionemu), nie jest wyznaczony przepisami prawa. Służebności to różnorodne rozwiązania praktyczne umożliwiające lub ułatwiające uprawnionemu korzystanie z nieruchomości. Nie da się wyróżnić w zamkniętej liście wszystkich możliwych do zastosowania w praktyce rozwiązań. Z tego powodu ustawodawca wskazuje, że w braku innych danych zakres służebności powinien być wyznaczony według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych. Posłużenie się klauzulą generalną jest uzasadnione i umożliwia dowolne kształtowanie sytuacji prawnej stron przy uwzględnieniu interesów obu pomiotów. Również z użyciem klauzuli generalnej ograniczone jest swobodne regulowanie pozycji prawnej uprawnionego i zobowiązanego. Ustalając więc zakres służebności, przyjąć należy akceptowane obiektywnie sposoby korzystania z cudzej rzeczy, przydatne z punktu widzenia społeczno-gospodarczego wykonywania prawa własności. Ograniczeniem powinny być zasady współżycia społecznego i istniejące miejscowo zwyczaje (ustalone praktyki postępowania w danej grupie społecznej, które zostały potwierdzone określonym okresem stosowania i zyskały akceptację grupy). Zakres wykonywania służebności powinien być wskazany w umowie, orzeczeniu sądowym lub decyzji administracyjnej, na podstawie których dochodzi do jej ustanowienia. Reguła wskazana w art. 287 ma charakter pomocniczy. Uzupełnia treść czynności prawnej ustanawiającej służebność, z której powinny wynikać jej elementy istotne.

Znajdzie ona zastosowanie przede wszystkim w tych wypadkach, gdy z aktu kreującego służebność jasno nie wynika sposób jej wykonywania, a także wówczas, kiedy na skutek upływu czasu i zmiany warunków modyfikacji będą musiały ulec także zakres i metoda wykonywania służebności. Dzięki zastosowaniu art. 287 nie będzie musiało dojść do zmiany źródła powstania służebności. Za pomocą wskazanych w nim reguł nastąpi ustalenie nowego kształtu tej instytucji. W razie sporu i braku ustalenia zakresu i sposobu wykorzystania służebności pozostanie stronom, na podstawie art. 291, droga sądowa.

Ustalenie zakresu i sposobu wykonywania służebności wynikać jednak powinno z treści aktu kreującego służebność. Umowa (orzeczenie sądu, decyzja administracyjna) powinna wskazywać w sposób szczegółowy zakres i sposób wykonywania służebności. Klauzule, do których odwołuje się art. 287, są podstawą do ustalenia konkretnego zakresu i sposobu wykonywania służebności.

Mimo ogólnej klauzuli wskazanej w art. 287 wykonywanie służebności gruntowej powinno następować w sposób najmniej utrudniający korzystanie z nieruchomości obciążonej (art. 288). Reguły wskazanej w art. 287 nie można więc traktować samodzielnie. Jest ona ograniczona innymi przepisami Kodeksu cywilnego, m.in. art. 288. Również w zakresie zmiany treści służebności w czasie jej trwania (art. 291), a także roszczeń związanych z jej unicestwieniem.

Korzystanie zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przez właścicieli z gruntu i rozwijanie swojej gospodarki jest ekonomiczną prawidłowością. Okoliczność więc, że w związku z tym zwiększy się częstotliwość korzystania z drogi biegnącej przez grunty obciążone służebnością, nie może być uważana za rozszerzenie służebności. To samo odnieść należy do sytuacji, kiedy uprawniony korzysta z drogi łączącej go z drogą publiczną dla dojazdu do gruntów dzierżawionych, leżących przy drodze publicznej lub dalej.

Działka bez dojazdu – co dalej

Zastosowanie art. 287. Art. 287 i 288 dotyczą w zasadzie wykonywania służebności, zatem nie mogą być naruszone w postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej.

Mając na uwadze, że Pani nieruchomości brakuje dostępu do drogi publicznej, stwierdzam, iż należałoby podjąć kroki zmierzające do ustanowienia służebności drogi koniecznej.

Służebność drogi koniecznej można ustanowić na mocy umowy między Panią a właścicielami nieruchomości, przez które prowadziłaby droga, bądź też na mocy orzeczenia sądowego.

Wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej rozpatrywany jest w ramach postępowania nieprocesowego.

Zgodnie z art. 626 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 z późn. zm., dalej – K.p.c.): „we wniosku o ustanowienie drogi koniecznej należy wskazać właścicieli wszystkich nieruchomości, przez które mogłaby prowadzić droga, aby nieruchomość wnioskodawcy miała odpowiedni dostęp do drogi publicznej.”

Odnośnie do warunków, jakim odpowiadać winien wniosek, należy mieć na uwadze art. 126 § 1-2 K.p.c. zgodnie z którym:

„§ 1. Każde pismo procesowe powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników”.

§ 2. Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sporu, pisma zaś dalsze – sygnaturę akt”.

Wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej należy wnieść stosownie do postanowień art. 16 K.p.c. w zw. z art. 38 K.p.c. do sądu rejonowego właściwego dla miejsca położenia nieruchomości.

Zgodnie z art. 607 K.p.c.: „do wniosków, dotyczących nieruchomości ujawnionych w księdze wieczystej lub dla których prowadzony jest zbiór dokumentów, należy dołączyć odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym, jaki wynika ze zbioru dokumentów”.

Proszę pamiętać, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t.Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594) wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej podlega opłacie stałej w kwocie 200 zł.

Sąd z pewnością ustanowi drogę konieczną, gdyż każda nieruchomość musi mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. 

Jednocześnie informujemy, że serwis prawnikonline24 świadczy pomoc w sporządzaniu wniosków o ustanowienie drogi koniecznej. Prosimy o wiadomość jeżeli będzie Pani zainteresowana naszym wsparciem.

Działka bez dojazdu – co dalej

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

spółka z Czech chciałaby zarejestrować się jako płatnik VAT w Polsce, uzyskać numer NIP oczywiście też. Ponieważ przedstawiciel spółki nie może się zjawić w Polsce osobiście, chcielibyśmy dokonać rejestracji, działając na podstawie pełnomocnictwa. Jak rozumiem, wystarczy PPO-1? Interesuje mnie jednak kwestia, czy uda się załatwić te sprawy bez podpisu elektronicznego i profilu zaufanego dyrektora spółki czeskiej? profil zaufany w Polsce posiada natomiast osoba, na którą chcielibyśmy wystawić pełnomocnictwo.

Przedłożone dokumenty: brak

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Zgodnie z Prawem przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646), podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak obywatele polscy mogą m. in osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej czy z państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a także osoby pochodzące z innych Państw niż wymienione wyżej, jeżeli posiadają przykładowo zezwolenie na pobyt stały, czy zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Osoby zagraniczne inne niż wymienione wyżej mają prawo do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania, bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Tak więc, każdy obcokrajowiec może prowadzić działalność gospodarczą w Polsce, z tym iż jej forma może podlegać ograniczeniom.

Po pierwsze, umowa spółki może zostać zawarta przez pełnomocnika.

Jeżeli założyciel nie chce, bądź nie może uczestniczyć osobiście w akcie założenia spółki, powinien ustanowić pełnomocnika, udzielając mu odpowiedniego pełnomocnictwa we właściwej formie.

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Założenie spółki powinno być traktowane jako czynność przekraczająca zwykły zarząd, zatem stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego pełnomocnictwo winno być pełnomocnictwem szczególnym – do założenia spółki i sporządzenia umowy spółki.

Niektóre umowy spółki prawa handlowego jak np. umowa spółki komandytowej bądź spółki z o. o. wymagają formy aktu notarialnego – i w takiej też formie powinno być udzielone pełnomocnictwo.

Jeżeli natomiast zawierana jest umowa spółki jawnej lub spółki partnerskiej, dla których przepisy przewiduje formę pisemną pod rygorem nieważności, pełnomocnictwo do zawarcia umów tych spółek powinno być udzielone na piśmie.  Cudzoziemiec, w celu lepszego zabezpieczenia swoich interesów powinien udzielić pełnomocnictwa przed notariuszem kraju, w którym mieszka.

Po wtóre, przepisy Kodeksu spółek handlowych przewidują ponadto możliwość zarejestrowania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sposób uproszczony (tzw. S24), czyli zawarcia umowy spółki bez formy aktu notarialnego.

Korzystanie z systemu eKRS jest możliwe zarówno dla obywateli Polski jak i cudzoziemców.

Jedynie zarejestrowana osoba może logować się do systemu eKRS przy pomocy loginu i hasła. W procesie rejestracji w trybie S24 każda z osób podpisujących wniosek (każdy ze wspólników) musi posiadać aktywne konto w systemie eMS.

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Warto wskazać, iż w trakcie procedury zakładania spółki w sposób uproszczony konieczna będzie dobra znajomość polskiego języka, a także polskiego prawa.

Co więcej, od roku 2015 istnieje także możliwość założenia w formie uproszczonej (zatem bez konieczności stawania w Polsce) spółek osobowych – spółki jawnej i komandytowej. Procedura jest podobna do postępowania w sprawie zarejestrowania spółki kapitałowej – można nawet stwierdzić, że jest prostsza, choć i tak konieczna będzie znajomość języka polskiego.

Odnośnie pełnomocnika, wskazuję że w tej kwestii może być problem przy rejestracji online w przypadku wpisu do CEDiG. 

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie. Dlatego, jeżeli mowa jest o wniosku o wpis do CEIDG online, należy zrobić to samodzielnie. Pełnomocnik nie może zarejestrować firmy w CEIDG przez Internet. Może za to zarejestrować działalność w imieniu mocodawcy w urzędzie miasta lub gminy.

Rejestrując firmę, pełnomocnik powinien dołączyć do wniosku CEIDG-1 oryginał pełnomocnictwa i dowodu opłacenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Jeżeli natomiast chcieliby Państwo zarejestrować podmiot przez system S24 (spółka z o.o.), sprawa będzie ułatwiona. 

Do zarejestrowania spółki w sądzie rejestrowym (KRS), tj. do złożenia wniosku o rejestrację, spółki mogą ustanowić pełnomocnika – ale tylko tzw. pełnomocnika profesjonalnego, czyli:

  • radcę prawnego
  • adwokata

Jeżeli pełnomocnictwo złożono drogą elektroniczną, w ramach systemu S24 (służy do rejestracji spółek przez Internet), sąd może wezwać spółkę do przedstawienia oryginału tego pełnomocnictwa.

Spółki osobowe: w ich przypadku ustanowić pełnomocnika do rejestracji firmy może:

  • każdy wspólnik samodzielnie
  • wszyscy wspólnicy łącznie

Jeżeli każdy wspólnik udzieli osobno pełnomocnictwa do zarejestrowania spółki i każdy z nich złoży wniosek o wpis do KRS, to uwzględniony zostanie wniosek najwcześniej złożony. 

Spółki kapitałowe: w ich przypadku ustanowić pełnomocnika do rejestracji firmy mogą:

  • wszyscy członkowie zarządu łącznie (decyzja musi być jednomyślna).

Rejestracja spółki czeskiej jako płatnika VAT w Polsce

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Stan faktyczny: Niedawno podpisałam umowę z firmą w sprawie sprzedaży nieruchomości. Niestety ich praca nie przynosi rezultatów i chciałabym wypowiedzieć umowę. Na umowie nie ma wyznaczonego jednak okresu wypowiedzenia. Jak zrobić to poprawnie? 

Jak długo po rozwiązaniu umowy będę mogla sprzedać lokal na własną rękę vez strachu, że firma będzie wnioskować mimo wszystko o prowizję ze sprzedaży

Przedłożone dokumenty: wyciąg z umowy

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Akty prawne:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121)

2. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741)

Przedłożone dokumenty: brak

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Akty prawne:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121) 

2. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741) 

W pierwszej kolejności wskazać należy na art. 77 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym „uzupełnienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony przewidziały w celu jej zawarcia”.

Z kolei § 2 stanowi, że „jeżeli umowa została zawarta w formie pisemnej, jej rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem”.

Dodatkowo wskazać należy, że ta umowa pośrednictwa ma w rzeczywistości charakter umowy-zlecenia, w której Pani jako zlecający powierza agencji jako przyjmującemu zlecenie przeprowadzenie określonych czynności.

Dlatego też sięgnąć należy do treści przepisu art. 746 § 1 Kodeksu cywilnego: „dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę”. Ponadto, stosownie do brzmienia § 3, „nie można zrzec się z góry uprawnienia do wypowiedzenia zlecenia z ważnych powodów”.

W związku z powyższym, może Pani wypowiedzieć umowę w każdym czasie, gdyż nie ma przewidzianego konkretnego terminu. 

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Odnośnie natomiast przyszłej sprzedaży mieszkania należy uważać, gdy zawarcie umowy ze stroną wskazaną przez pośrednika z jego pominięciem narazi Panią na konsekwencje finansowe – przez okres roku od dnia wypowiedzenia. 

Zgodnie ze stanowiskiem, które zajął Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. (I ACa 249/09, OSAG 2010, nr 1, poz. 50): uprawnienie do wynagrodzenia w postaci prowizji, wynikające z umowy pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości zawartej z zastrzeżeniem wyłączności, przewidziane jest dla przypadku każdej transakcji z kontrahentem skojarzonym ze zbywcą nieruchomości w wyniku starań pośrednika. Ciężar wykazania, że dochodzący wynagrodzenia faktycznie stworzył sprzedającemu sposobność do zawarcia umowy sprzedaży, spoczywa na pośredniku. Klauzula wyłączności, o której mowa w art. 180 ust. 3a u.g.n. w zw. z art. 550 K.c., nie uprawnia natomiast do żądania prowizji, jeżeli w toku postępowania o zapłatę zostanie wykazane, że do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości doszło wskutek samodzielnych działań sprzedającego niezwiązanych z czynnościami pośrednika. 

Zgodnie z art. 65 § 1 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Jednocześnie z art. 65 § 2 k.c. wynika, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Sąd Apelacyjny w Bialymstoku zwrócił uwagę, iż w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że na tle tego przepisu należy przyjąć tzw. kombinowaną metodę wykładni. 

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Wskazana metoda wykładni przyznaje pierwszeństwo – w wypadku oświadczeń woli składanych innej osobie – temu znaczeniu oświadczenia woli, które rzeczywiście nadały mu strony w chwili jego złożenia (subiektywny wzorzec wykładni). Natomiast to, jak strony, składając oświadczenie woli, rozumiały je, można wykazywać przed sądem zarówno za pomocą dowodu z przesłuchania stron, jak i innych środków dowodowych. Sąd Apelacyjny wskazał, że jeśli strony różnie rozumiały treść złożonego oświadczenia woli, to za prawnie wiążące należy uznać znaczenie oświadczenia woli ustalone według wzorca obiektywnego. Wówczas sens oświadczenia woli ustala się tak, jak adresat oświadczenia sens ten rozumiał i rozumieć powinien. Jednocześnie wiążące jest rozumienie oświadczenia woli, będące wynikiem starannych zabiegów interpretacyjnych adresata. 

Jednocześnie informujemy, że serwis prawnikonline24 świadczy pomoc w sporządzaniu pism i oświadczeń. Prosimy o wiadomość jeżeli będzie Pan zainteresowany naszym wsparciem.

Jak wypowiedzieć umowę pośrednictwa nieruchomości

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Czy pracodawca może zmusić pracownika do założenia profilu zaufanego?

zy pracodawca może zmusić pracownika do założenia profilu zaufanego?

Czy pracodawca może zmusić pracownika do założenia profilu zaufanego?

Stan faktyczny:  Czy pracodawca (instytucja Państwowa) ma prawo zmusić mnie do założenia osobistego profilu zaufanego (niezależnie czy potwierdzonego osobiście przez ZUS czy przez bank) z którego będę korzystała służbowo.? Tzn  czy mam obowiązek logowania się do Państwowej platformy / systemu przy pomocy PRYWATNEGO profilu zaufanego i np odpowiadania na sprawy służbowe z wykorzystaniem swojego profilu zaufanego. Czy ja jako pracownik mogę być zrównana ze mną jako obywatelem (skoro profil zaufany to mój osobisty/prywatny profil)

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 162).
  3. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1974 Nr 24 poz. 141)

Czy pracodawca może zmusić pracownika do założenia profilu zaufanego?

W procesach, w których wymagany jest elektroniczny podpis dokumentów urzędowych pracodawca powinien wyposażyć pracowników w podpis elektroniczny weryfikowany kwalifikowanym certyfikatem, czyli podpis spełniający warunki określone w ustawie z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej.

Procedury urzędowe muszą wynikać z przepisów prawa. Jeśli są z niezgodne z przepisami nie można uznać ich za prawidłowe oraz stosować. Decyzja Pani pracodawcy powinna zostać przedstawiona pracownikom na piśmie wraz z uzasadnieniem takich poczynań oraz przede wszystkim z określoną podstawą prawną działań. Można domniemywać, iż podstawy takie nie istnieją gdyż nie można założyć, że urząd może żądać używania prywatnego z zasady profilu do celów służbowych. Brak podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych pracowników w związku z używaniem profilu zaufanego jest jednoczenie łamaniem zasady z artykułu 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1) – dalej RODO.

Pracodawca może wskazywać np., że konieczność zakładania kont na platformie ePUAP wynika ze zmiany przepisów Ordynacji podatkowej nakładającej obowiązek doręczenia pism m.in. profesjonalnym pełnomocnikom w formie elektronicznej (art. 144 § 5 o. p.) oraz art. 74a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi że pisma sądu, odpisy pism i załączników w postępowaniu sądowym oraz orzeczeń doręczane przez sąd w formie dokumentu elektronicznego opatrzone są kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Taki wymóg byłby usprawiedliwiony potrzebą wymieniania korespondencji z petentami. Jednak w takiej sytuacji, pracodawca powinien udostępnić Państwu podpis kwalifikowany. 

Czy pracodawca może zmusić pracownika do założenia profilu zaufanego?

Jeżeli mają Państwo pytania własne można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Stan faktyczny: Właśnie zmarł mój ojciec. Mama jest w domu opieki. Boimy się o nią.

 Chcielibyśmy przeprowadzić postępowanie spadkowe na rzecz mamy bez jej uczestnictwa w procesie.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101, z późn. zm.)
  2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Po pierwsze należy wskazać, że spadek można przyjąć przez pełnomocnika, jednak Mama musiałaby tego pełnomocnictwa do wyraźnej czynności udzielić. W innym wypadku należy odczekać pół roku. Co do pełnomocnictwa do innych czynności – Pani Mama może Pani udzielić pełnomocnictwa do np. załatwiania spraw administracyjnych w tym najmu mieszkania, reprezentacji w urzędach czy też spraw sądowych, w tym do odbioru korespondencji, co może Państwu ułatwić prowadzenie spraw. 

Pełnomocnictwo do tych wszystkich czynności Mama może udzielić pisemnie, należy jedynie uwzględnić w nim wszystkie kwestie, tak aby żaden urząd dokumentu i zakresu upoważnienia nie kwestionował. 

Pełnomocnictwo pocztowe jest bardziej skomplikowane, gdyż powinno zostać udzielone osobiście przez Mamę w urzędzie pocztowym, jednak i w tej sprawie można znaleźć wyjście. 

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Art. 86 Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.) wskazuje, iż strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.

W myśl art. 87 § 1 K.p.c. – pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznik patentowy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.

Pani Mama przebywający może zatem ustanowić Panią lub brata pełnomocnikiem. Pełnomocnictwo może być albo procesowe – bądź to ogólne, bądź do prowadzenia poszczególnych spraw – albo do niektórych tylko czynności procesowych (art. 88 K.p.c.).

Zgodnie z art. 91 K.p.c. pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa umocowanie do:

  1. wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jako też wniesieniem interwencji głównej przeciwko mocodawcy;
  2. wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji;
  3. udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu;
  4. zawarcia ugody, zrzeczenia się roszczenia albo uznania powództwa, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;
  5. odbioru kosztów procesu od strony przeciwnej.

Upoważnienie do reprezentowania przed sądem w postępowaniu o nabycie i dział spadku

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Jeżeli Mama upoważni Panią do reprezentowania przed sądem w toku postępowania o stwierdzenie nabycia spadku oraz postępowania działowego, to będzie Pani reprezentowała Jej interesy. To Pani w imieniu Mamy będzie mogła składać w toku postępowania wnioski, pisma itp. a sąd będzie kierował korespondencję dla Mamy na Pani ręce.

Pełnomocnictwo procesowe nie wymaga formy notarialnej lub poświadczonej urzędowo. Może zostać ono udzielone w formie zwykłej pisemnej lub być złożone ustnie do protokołu.

Takie pełnomocnictwo napisane ręcznie lub maszynowo / komputerowo i podpisane przez Pani Mamę będzie wystarczające do reprezentowania Jej przed sądem.

Art. 89 § 1 K.p.c. wskazuje, iż pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa wraz z odpisem dla strony przeciwnej. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zdania pierwszego nie stosuje się w przypadku dokonania czynności procesowej w elektronicznym postępowaniu upominawczym, jednak pełnomocnik powinien powołać się na pełnomocnictwo, wskazując jego datę, zakres oraz okoliczności wymienione w art. 87.

Oczywiście może się zdarzyć, że mimo ustanowienia pełnomocnika, sąd wezwie Mamę do osobistego stawiennictwa na rozprawie, np. w celu odebrania zapewnienia spadkowego.

W myśl art. 671 § 1 K.p.c. za dowód, że nie ma innych spadkobierców, może być przyjęte zapewnienie złożone przez zgłaszającego się spadkobiercę. Wedle § 2 tegoż artykułu w zapewnieniu zgłaszający się powinien złożyć oświadczenie co do wszystkiego, co mu jest wiadome:

  • istnieniu lub nieistnieniu osób, które wyłączałyby znanych spadkobierców od dziedziczenia lub dziedziczyłyby wraz z nimi
  • testamentach spadkodawcy.

Pod względem skutków karnych zapewnienie jest równoznaczne ze złożeniem zeznań pod przyrzeczeniem, o czym sędzia powinien uprzedzić składającego zapewnienie (art. 671 § 3 K.p.c.).

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Odnośnie innych czynności należy sporządzić pełnomocnictwo ogólne, w nim zawarte pełnomocnictwo administracyjne.

Zasady ustanawiania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, a takim postępowaniem jest postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, zawierają przepisy art. 32-33 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami:

„Art. 32. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Art. 33.

§ 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

§ 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu.

§ 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony”.

Zakres pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym rozpoznawać należy, biorąc pod uwagę treść tego pełnomocnictwa. To z tej treści winno wynikać, do jakich czynności i przed jakimi organami pełnomocnik ma prawo występować w imieniu i na rzecz swojego mandanta (udzielającego pełnomocnictwa). 

Podsumowując – należałoby sporządzić 3 pełnomocnictwa: pocztowe, sądowe i ogólne. 

Jednocześnie informujemy, że serwis prawnikonline24 świadczy pomoc w sporządzaniu upoważnień. Prosimy o wiadomość jeżeli będzie Pani zainteresowana naszym wsparciem.

Przeprowadzenie postępowania spadkowego przez pełnomocnika

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Stan faktyczny: W dniu X, podpisalam w Polsce (w kancelarii notarialnej w X) oswiadczenie o odrzuceniu spadku po zmarlym dziadku). Zostalam w tym samym dniu poinformowana przez notariusza o koniecznosci odrzucenia spadku rowniez w imieniu mojej maloletniej corki (urodzonej w Irlandii, dn. X posiadajacej paszport irlandzki) zamieszkujacej ze mna w Irlandii (mieszkam poza granicami kraju okolo X lat). Notariusz poinformowal mnie o koniecznosci rozeznania sie jak wyglada kwestia odrzucenia spadku w kraju miejsca zamieszkania corki (Irlandia) i jezeli wystapilyby problemy wowczas moglabym starac sie o decyzje sadu rodzinnego w Polsce o zezwolenie na odrzucenie spadku w imieniu nieletniej. 

Z taka informacja wrocilam do Irlandii. W miedzyczasie pojawily sie problemy takie jak koronawirus, moja utrata pracy z tego powodu, brak mozliwosci podrozy do kraju i od paru dni probuje rozwiazac problem z odrzuceniem spadku w imieniu mojej corki. Jednakze nie posiadam wiedzy jak moglabym tego dokonac.

Bardzo prosilabym o informacje jak nalezy przeprowadzic takie odrzucenie mieszkajac w Irlandii. W zwiazku z koronawirusem, nie jestem w stanie podjac podrozy do Polski a termin na odrzucenie spadku przez corke mija X 

I z jakim sadem rodzinnym powinnam sie kontaktowac? Wczesniej do czasu wyjazdu za granice mieszkalam w X

Jak moge otrzymac zezwolenie sądu rodzinnego zezwalającego na odrzucenie spadku w imieniu nieletnich, w trybie przyspieszonym? 

Czy istnieje wogole szansa na otrzymanie takiej decyzji jezeli nie moge podrozowac do kraju? Czy mozliwe jest przesuniecie terminu w czasie? Jaki jest ewentualnie pesymistyczny scenariusz jezeli nie odrzuce spadku w imieniu corki? Dodam dla informacji, ze nie jest mi wiadomo o zadnym testamencie, ale zostalam poinformowana przez mojego tate, ze najlepiej aby odrzucic spadek w razie ewentualnych dlugow. Dla informacji dolaczam wypis aktu notarialnego i bardzo prosze o panstwa oferte w tej sprawie.

Przedłożone dokumenty: akt notarialny

Akty prawne:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93) („kodeks cywilny”)

2. Ustawa z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm.) („kpc”)

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Brak oświadczenia spadkobiercy w powyższym terminie jest jednoznaczny z prostym przyjęciem spadku. Jednakże gdy spadkobiercą jest osoba niemająca pełnej zdolności do czynności prawnych albo osoba, co do której istnieje podstawa do jej całkowitego ubezwłasnowolnienia, albo osoba prawna, brak oświadczenia spadkobiercy w terminie jest jednoznaczny z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza.

Obecnie, powinna Pani wystąpić do sądu o wyrażenie zgody na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego dziecka a zgoda została udzielona. Wystarczy, że złoży Pani ten wniosek listem poleconym lub też za naszym pośrednictwem. 

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

W przypadku osoby małoletniej bierze się pod uwagę stan wiedzy opiekuna prawnego, którym najczęściej jest rodzic. W najbardziej typowej sytuacji tj. kiedy rodzic odrzuca zadłużony spadek, co powoduje powołanie do spadku małoletniego dziecka tego rodzica, termin 6 miesięczny zaczyna biec od chwili, w której rodzic złożył oświadczenie o odrzuceniu spadku.

Od momentu wniesienia wniosku czas na odrzucenie spadku ulega zawieszeniu, co potwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I CSK 329/13, w którego tezie wskazano, że „złożenie wniosku o zezwolenie na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego powoduje zawieszenie – na czas trwania postępowania – biegu terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c.”

Wykładania dokonana przez Sąd Najwyższy w powyższym orzeczeniu zasługuje na pełną aprobatę, pomimo dopuszczenia moderacji skutku upływu terminu zawitego. Należy bowiem przypomnieć, iż termin z art. 1015 § 2 k.c. jest terminem zawitym. Jego upływ, jak każdego terminu zawitego powoduje definitywną utratę uprawnienia i nie powinno się dopuszczać do sytuacji w której to skutek upływu terminu może być korygowany. Niemniej jednak z przytoczonych przez Sąd motywów natury celowościowej należy w pełni zaaprobować powyższe orzeczenie.

Z orzeczenia wynika, iż czasu trwania postępowania przed sądem opiekuńczym w przedmiocie wyrażenia zgody na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego nie wlicza się do sześciomiesięcznego okresu na odrzucenie spadku. W efekcie termin sześciomiesięczny upłynie później, niżby to wynikało z przepisu art. 1015 § 2 k.c., następuje bowiem zawieszenie biegu tegoż terminu.  Dla ustalenia upływu tegoż terminu należy zsumować czas, jaki minął od daty odrzucenia spadku przez rodzica do chwili wystąpienia okoliczności zawieszającej (wystąpienie z wnioskiem do sądu opiekuńczego), i czas, po jej ustąpieniu, liczony od daty uprawomocnienia się postanowienia o wyrażeniu zgody.

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Podsumowując, w momencie gdy złoży Pani w sądzie wniosek – a może to Pani zrobić listem poleconym lub poprzez naszą Kancelarię – terminy ulegną zawieszeniu. Do momentu wydania przez sąd zgody na odrzucenie spadku, nie będzie się w sprawie dziać nic. Nie będzie w związku z tym problemu z terminem 6 miesięcznym.

Pozostałe tezy orzeczenia SN:

„Należało jednak mieć na uwadze, że możliwość złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku w imieniu małoletniego nie zależy wyłącznie od woli jego przedstawiciela ustawowego. Z tego względu ocena, czy przedstawiciel małoletniego zachował termin do złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku powinna między innymi uwzględniać, że nie ma on bezpośredniego wpływu na czas trwania postępowania przed sądem opiekuńczym. Nie można wykluczyć, że może ono trwać dłużej niż sześć miesięcy, co w niektórych przypadkach wykluczałoby możliwość odrzucenia spadku, nawet w przypadku złożenia wniosku do sądu o wyrażenie zgody na odrzucenie spadku w pierwszym dniu biegu terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c. Nie można też pominąć, że każda osoba uprawniona do odrzucenia spadku powinna mieć możliwość wykorzystania całego przewidzianego w nim terminu. Z tego punktu widzenia przedstawiciel ustawowy małoletniego nie powinien znaleźć się w gorszej sytuacji niż każdy inny spadkobierca, który dla złożenia oświadczenia o odrzucenia spadku nie musi dokonywać dodatkowych czynności. Należy zatem przyjąć, że w sytuacji, w której ustawa wymaga uzyskania zgody sądu, od której uzależniona jest możliwość skutecznego odrzucenia spadku, wystąpienie do sądu o jej udzielenie przed upływem terminu do złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku, powinno powodować ten skutek, że termin ten nie biegnie dalej, aż do chwili uprawomocnienia się postanowienia sądu opiekuńczego, w którym udzielił on zgody na odrzucenie spadku. (…) Należy w związku z tym opowiedzieć się za wykładnią art. 1015 § 2 k.c. uwzględniającą możliwość zawieszenia biegu terminu do złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku przez małoletniego, rozpoczynającego bieg od dnia, w którym jego przedstawiciel ustawowy dowiedział się o tytule powołania do dziedziczenia, na czas trwania postępowania przed sądem opiekuńczym w przedmiocie uzyskania zgody na odrzucenie spadku. Po prawomocnym zakończeniu tego postępowania przedstawiciele ustawowi małoletniego powinni, przed upływem 6 – miesięcznego terminu biegnącego dalej po wydaniu przez postanowienia zezwalającego na odrzucenie spadku, złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku w sądzie lub przed notariuszem.”

Jednocześnie informujemy, że serwis prawnikonline24 świadczy pomoc w sporządzaniu wniosków o wyrażenie zgody na odrzucenie spadku w imieniu dziecka ,zarówno dla Klientów do samodzielnego przesłania jak i do przesłania za pełnomocnictwem w imieniu Klientów. Prosimy o wiadomość jeżeli będzie Pani zainteresowana naszym wsparciem.

Odrzucenie spadku w imieniu dziecka

Jeżeli mają Państwo pytania własne można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie - co zrobić

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Jestem zatrudniona na umowie o pracę na czas nieokreślony od X r. Od marca pracodawca nie odprowadza składek ZUS. Czy w przypadku zwolnienia lekarskiego B ( ciąża) otrzymam zasiłek chorobowy od ZUS ?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1974 Nr 24 poz. 141)
  2. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm.)
  3. Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 982).

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Na wstępie należy podkreślić, że ieopłacenie składek ZUS przez pracodawcę nie ma wpływu na wypłatę zasiłków – zarówno chorobowych, jak i macierzyńskich. Pracownik, za którego nie są odprowadzane składki, nie zostanie także pozbawiony prawa do emerytury, ponieważ nalicza się ją w oparciu o składki należne, a nie te rzeczywiście wpłacone na konto ZUS, pod warunkiem że płatnik zgłosił pracownika do ubezpieczeń i składa za niego miesięczne raporty do ZUS-u. Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: „Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe za ubezpieczonych, o których mowa w art. 16 ust. 1–3, 5, 6 i 9–12, obliczają, rozliczają i przekazują co miesiąc do Zakładu w całości płatnicy składek”.

Dalej należy wskazać, że nieopłacanie składek przez pracodawcę jest sytuacją, w której pracodawca dopuszcza się ciężkiego naruszenia swoich podstawowych obowiązków w stosunku do pracownika. Regulacja ta jest odzwierciedleniem art. 52 § 1 pkt 1 KP, który dotyczy możliwości rozwiązania umowy w trybie dyscyplinarnym przez pracodawcę z powodu ciężkiego naruszenia przez pracownika jego podstawowych obowiązków. Sformułowanie „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika” ma charakter klauzuli generalnej. Zdaniem SN z art. 55 § 11 KP wynika, że w celu oceny zasadności rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy pracodawca naruszył podstawowy obowiązek (obowiązki) wobec pracownika i dopiero pozytywna odpowiedź na to pytanie aktualizuje konieczność rozważenia, czy naruszenie to miało charakter ciężki (wyr. SN z 27.7.2012 r., I PK 53/12, OSNP 2013, Nr 15–16, poz. 173). W piśmiennictwie zauważono, że o możliwości rozwiązania stosunku pracy na gruncie art. 55 § 11 KP w razie ciężkiego naruszenia obowiązku pracodawcy oprócz winy musi wystąpić co najmniej zagrożenie ważnego interesu pracownika (Ł. Pisarczyk, Obowiązek prawidłowej i terminowej, s. 34; zob. również M. Gersdorf, Jeszcze w sprawie konstrukcji, s. 36 i n. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym 3).

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Na gruncie art. 55 § 11 KP powstaje pytanie, które obowiązki pracodawcy można uznać za podstawowe. Zgodnie z art. 22 § 1 KP pracodawca jest zobowiązany do „zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem”. Z istoty stosunku pracy wynika powinność zapewnienia pracownikowi możliwości efektywnego świadczenia pracy oraz uiszczanie wynagrodzenia. Dla wykładni art. 55 § 11 KP pomocne jest uwypuklenie konkretnej powinności w rozdziale „Podstawowe zasady prawa pracy” (art. 10 KP i n.). Należy wskazać tu obowiązek poszanowania godności i innych dóbr osobistych pracownika (art. 111 KP), zasadę równych praw z tytułu jednakowego wypełniania tych samych obowiązków (art. 112 KP), zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu (art. 113 KP), prawo do wypoczynku (art. 14 KP) czy podnoszenie kwalifikacji zawodowych (art. 17 KP). Z pewnością istotne są powinności z zakresu BHP (art. 15 KP), które wprost zostały określone jako „podstawowe” (tytuł rozdziału I w dziale dziesiątym, art. 207–2093 KP). Za podstawowy obowiązek należy uznać zapobieganie mobbingowi, co jest jednak przedmiotem odrębnej regulacji oraz roszczeń pracowniczych (art. 943 KP). Należy również uwzględnić art. 94 KP, choć część powinności w nim uwzględnionych ma charakter organizacyjny. Wydaje się, że podstawowy charakter ma obowiązek zapewnienia BHP (art. 94 pkt 4 KP), terminowej i prawidłowej wypłaty wynagrodzenia (art. 94 pkt 5 KP) oraz wpływania na kształtowanie w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego (art. 94 pkt 10 KP). Konkretne obowiązki pracodawcy mogą również wynikać z układu zbiorowego, umowy o pracę albo innych przepisów prawa. Jak przyjęto obowiązkiem podstawowym jest również uiszczanie składek z ubezpieczenia społecznego.

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Wszczęte postępowanie wyjaśniające powinno zostać zakończone przez ZUS w okresie 3 miesięcy, a jeżeli sprawa jest wyjątkowo skompilowana – wyjaśnienie nie powinno zająć więcej niż 6 miesięcy liczonych od momentu złożenia przez ubezpieczonego wniosku.

Jeżeli w wyniku postępowania wyjaśniającego okaże się, że płatnik – pracodawca nie odprowadzał składek, lub odprowadzał je w zaniżonej wysokości – ZUS wezwie płatnika do uregulowania długu wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, w art. 23 informuje bowiem, że za niezapłacone w terminie składki na płatniku ciąży obowiązek opłacenia należnych odsetek za zwłokę obliczonych na zasadach i w wysokości określonej w Ordynacji podatkowej.

Warto również zauważyć, że w podobnej sytuacji możliwe jest również nałożenie na płatnika dodatkowej opłaty w wysokości do 100% nieopłaconych składek (art. 24 ustawy o zus). Składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, czyli „należności z tytułu składek”, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Jeżeli więc płatnik składek nadal będzie się ociągał z należnymi wpłatami, ZUS ma prawnie zagwarantowane możliwości ściągnięcia długu.

Pracodawca nie opłaca ZUS a zwolnienie lekarskie – co zrobić

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano:

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Stan faktyczny:

Proszę o podpowiedź jak się zabezpieczyć jeżeli zakładam spółkę cywilną z partnerem w proporcji 50/50 i umawiamy się , że jest on wyłącznie osoba potrzebna do jej założenia i funkcjonowania, zaś ja przesuwam swoich klientów ze swojej starej firmy i prowadzę spółkę

wracając do mojego tematu, ja i partner umawiamy się, że dochody będą przypadały wyłącznie mi ale na umowie spółki nie możemy tego przecież zapisać dla dobra sprawy. Czy możliwe jest odrębnym aneksem lub oświadczeniem wspólnika załatwienie tej sprawy po to aby w przyszłości nie było nieporozumień w tym temacie? z doświadczenia wiem, że jeżeli chodzi o pieniądze trzeba zabezpieczać się na początku współpracy.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 – dalej K.c.)

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Wspólnicy spółki cywilnej razem prowadzą biznes i do nich należy wypracowany wspólnie zysk. A zasady udziału wspólników w zysku ustala umowa spółki, a jak jej nie ma, to przepisy Kodeksu cywilnego (K.c.).

STOSOWNIE DO KODEKSU CYWILNEGO:

Art. 867. § 1.Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym stosunku uczestniczy w stratach, bez względu na rodzaj i wartość wkładu. W umowie spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach. Można nawet zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach. Natomiast nie można wyłączyć wspólnika od udziału w zyskach.

§ 2.Ustalony w umowie stosunek udziału wspólnika w zyskach odnosi się w razie wątpliwości także do udziału w stratach.

Z przepisu tego wynikają proste zasady:

  • umową spółki wspólnik nie może być wyłączony od udziału w zyskach,
  • w umowie spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach,
  • w umowie spółki można zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach.

Cytowany przepis operuje pojęciem „udział w zyskach”, nie ma w nim pojęcia „wynagrodzenie”, „marża” lub innego. A udział w zyskach ustalany jest w umowie spółki. Jeżeli umowa nic na ten temat nie mówi – wtedy uznaje się, że udział w zyskach poszczególnych wspólników jest równy.

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Udział w zyskach oraz uczestnictwo w stratach mogą być zatem dowolnie ustalane przez wspólników spółki cywilnej w umowie spółki, w szczególności udział ten nie musi odzwierciedlać wartości rynkowej wkładów wnoszonych przez poszczególnych wspólników.

Udział wspólników w zyskach i stratach jest dowolny – co pozwala na nierówne jego ustalenie. Wspólnicy mogą uzgodnić, że inny będzie ich udział w zyskach a inny w stratach spółki, ale mogą także udziały te wyrazić w sposób inny niż procentowy. Np. poprzez stworzenie algorytmu wyceny pracy wspólników w spółce. Niedopuszczalne jest jedynie wyłączenie wspólnika od udziału w zysku, dopuszczalne jest ograniczenie tego zysku. W związku z tym można w Państwa umowie lub aneksie wprowadzić nierówny podział zysku, np. 1 % dla partnera i 99 % dla Pana. 

Jeżeli już do umowy wprowadzano odmienne od kodeksowych zasady ustalania udziału w zyskach, to obowiązują one od dnia wprowadzenia i na przyszłość (nie obowiązują wstecz).

Najczęściej spotykane jest ustalenie udziału w procentach (udziały wszystkich wspólników to 100%).

Rozwijając temat, w umowie spółki można odejść od modelu kodeksowego, jeżeli chodzi o wielkość udziału poszczególnych wspólników w zysku lub stracie spółki cywilnej. Nie jest dopuszczalne wyłączenie któregokolwiek ze wspólników od udziału w zysku (tzw. spółka lwia). Obok art. 867 § 1 zd. 4 KC wynika to w przypadku spółek mających cel zarobkowy już z art. 860 § 1 KC, ponieważ dla zaistnienia spółki po stronie każdego ze wspólników musi istnieć wola osiągnięcia takiego celu gospodarczego, której to woli byłoby brak, jeżeli wspólnik nie uczestniczyłby w zysku spółki (tak też w spółkach osobowych, mimo braku odpowiednika art. 867 § 1 zd. 4 KC, ze względu na wymóg, aby taka spółka prowadziła działalność gospodarczą).

W praktyce możemy jednak mieć do czynienia z daleko idącymi ograniczeniami uczestnictwa w zysku, jeżeli zostałoby ono, co pozostaje dopuszczalne, uzależnione od określonych warunków (np. wniesienia całości wkładu) lub terminu. Dopuszczalności takich ograniczeń nie można zanegować, jeżeli nie prowadzą one do trwałego braku uczestnictwa danego wspólnika w zysku spółki, a więc nie wykluczają chociażby potencjalnie jego uczestnictwa w zysku w którymś z okresów obrotowych spółki. Jest tak tym bardziej, że sam ustawodawca w przepisach o spółce komandytowej (w odniesieniu do komandytariusza), komandytowo-akcyjnej (w odniesieniu do akcjonariusza) oraz akcyjnej uzależnia w modelu kodeksowym uczestnictwo w zysku od stopnia wniesienia przez takiego wspólnika umówionego wkładu.

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Może to prowadzić nawet do sytuacji, gdy określony wspólnik de facto nigdy nie otrzyma swojego udziału w zysku. Wspólnicy mogą być zainteresowani takimi ograniczeniami, np. jeżeli należą do jednej grupy kapitałowej lub jeżeli między wspólnikami w pewnym okresie występują znaczące różnice w zakresie przyczyniania się przez nich do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego.

Odmienne postanowienie umowy może polegać nie tylko na określeniu wielkości udziału poszczególnych wspólników w samej umowie spółki, ale także na pozostawieniu tego do późniejszej decyzji wspólników w drodze powzięcia uchwały o podziale zysku. Taka decyzja będzie wówczas mogła najpełniej uwzględnić stopień przyczynienia się poszczególnych wspólników do osiągnięcia przez spółkę zysku.

Przepis nie wyklucza, że dany wspólnik nie będzie uczestniczył w zysku danej spółki w danym roku, np. jeżeli przewiduje to uchwała wspólników o podziale zysku, której kwestię tę pozostawiła do decyzji umowa spółki.

Odmienne umówienie się co do wielkości udziału w zyskach przenosi się, w braku odmiennego zastrzeżenia, także na udział w stratach (art. 867 § 2 KC).

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Przepis nie dotyczy podziału innych niż zysk korzyści gospodarczych wynikających z działalności spółki. Kwestie te mogą zostać uregulowane w umowie, a w braku regulacji wspólnicy będą uczestniczyli w tych korzyściach stosownie do swoich udziałów we wspólnym majątku wspólników. Chodzi np. o korzyść gospodarczą, jaką jest stworzony przez spółkę cywilną wynalazek czy know-how.

Czy podział zysku w spółce cywilnej może być nierówny?

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link