Tag: pomoc prawna

Opublikowano przez

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Stan faktyczny: Spółka z o.o. posiada 3% udziału w zysku jako komandytariusz w spolce komandytowej. Spółka komandytowa na koniec 2024 roku osiągnęła zysk i wypłaciła zysk z tytułu udziału sp z o.o. pomniejszony o pobrany podatek 19% i wpłacając go do urzędu. Jak sp. Z o.o. powinna zaksiegowac swój udział w księgach? Czy w kwocie brutto ? Jeżeli tak to jak ujac pobrany podatek 19% przez spolke komandytowa? Czy tylko zaksiegowac przychod z tytułu udziału w zysku w kwocie przelewu

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851, ze zm.)
  2. Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz. U. 2018, poz. 395.)

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Po pierwsze, w spólce komandytowej podatnikiem podatku dochodowego są jej wspólnicy, czyli w tym przypadku spółka z o.o.

Spółka z o.o. będąc wspólnikiem spółki komandytowej powinna do przychodów osiągniętych w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oraz do kosztów uzyskania tych przychodów bieżąco doliczać przychody i koszty spółki komandytowej.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:  Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące

Do ewidencji podatku dochodowego służy konto 87 „Podatek dochodowy od osób prawnych”. Wypłata z zysku spółki komandytowej jest dla jej wspólnika neutralna podatkowo, tj. nie rodzi po jego stronie żadnego obowiązku podatkowego. Wskazane jest więc ujęcie jej w ewidencji analitycznej prowadzonej do konta 75-0, jako przychodu niepodlegającego opodatkowaniu. Dochód uzyskany przez wspólnika z tytułu udziału w spółce komandytowej podlega opodatkowaniu na bieżąco, w ramach opłacania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy.

W aspekcie podatkowym przychody uzyskiwane z udziału w zyskach spółki komandytowej – podlegają opodatkowaniu analogicznie jak przychody z udziału w zyskach osób prawnych, co wiążę się z obowiązkiem poboru przez spółkę i odprowadzenia do US zryczałtowanego 19% podatku dochodowego od dokonywanych wypłat zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 22 ust. 1 PDOPrU. Należy jednak mieć na uwadze, iż rzeczywiste obciążenia podatkowe wspólników mogą być niższe, a w niektórych przypadkach podatek może nie wystąpić.

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Dla ograniczenia obciążeń podatkowych komandytariuszy wprowadzone zostało zwolnienie od podatku, co wynika z literalnego brzmienia art. 22 ust. 4e PDOPrU. Dotyczy ono kwoty stanowiącej 50% przychodów uzyskanych przez komandytariusza z tytułu udziału w zyskach spółki, nie więcej jednak niż 60 000 zł w roku podatkowym. Jeżeli podatnik jest komandytariuszem w kilku spółkach, zwolnienie dotyczy przychodu z udziału w zyskach w każdej z nich. Jednocześnie ustawodawca ograniczył możliwość korzystania z tego zwolnienia. W świetle art. 22 ust. 4f PDOPrU – nie ma ono zastosowania, gdy komandytariusz:

1) posiada bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej lub

2) jest członkiem zarządu:

a) spółki posiadającej osobowość prawną lub spółki kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej, lub

b) spółki posiadającej bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej, lub

3) jest podmiotem powiązanym z członkiem zarządu lub wspólnikiem spółki posiadającej bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 5% udziałów (akcji) w spółce posiadającej osobowość prawną lub spółce kapitałowej w organizacji będących komplementariuszem w tej spółce komandytowej.

Podatek dochodowy od przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP, za które uznaje się, w rozumieniu PDOPrU, również zyski wypłacane przez spółkę komandytową komandytariuszowi, wynosi 19% uzyskanego dochodu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 PDOPrU podatek dochodowy od przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Nie ulega wątpliwości, że zyski, które będzie wypłacać komandytariuszowi spółka komandytowa, będą, w rozumieniu PDOPrU, udziałem w zysku osób prawnych, które podlegają opodatkowaniu zgodnie z powyżej wspominanym przepisem tej ustawy, czego logicznym następstwem jest zastosowanie wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy udziałowców spółek z o.o. i akcjonariuszy spółek akcyjnych oraz spółek komandytowo-akcyjnych, które jest uzależnione od udziału kapitałowego oraz okresu posiadania tego udziału. O wyłączeniu tym mowa jest w art. 22 ust. 4 PDOPrU. Zatem zysk komandytariusza wypłacany przez spółkę komandytową korzysta z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 22 ust. 4 PDOPrU, tak samo jak korzysta z tego wyłączenia dywidenda uzyskiwana przez wspólnika spółki kapitałowej. Zasadność takiej interpretacji, a tym samym możliwość zastosowania w odniesieniu do komandytariusza wyłączenia z opodatkowania przewidzianego w art. 22 ust. 4 PDOPrU potwierdzona została przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11.6.2021 r. (0111-KDIB1-1.4010.127.2021.2.EJ, niepubl. oraz analogicznie w interpretacji z 29.11.2021 r., 0111-KDIB1-1.4010.480.2021.1.SG), w której wskazano, że:

„Spółka komandytowa posiada wspólników, który jeden z nich jest Komandytariuszem – spółka z ograniczona odpowiedzialnością. Komandytariusz jest wspólnikiem Wnioskodawcy od ponad dwóch lat (od dnia 1 stycznia 2018 r.) i posiada przez cały ten okres, w sposób nieprzerwany, prawo do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy, tj. 99% w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. oraz 98,9% od dnia 1 września 2019 r. do chwili obecnej. Wnioskodawca i Komandytariusz są polskimi rezydentami podatkowymi. Komandytariusz nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem CIT od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. W przyszłości, Wnioskodawca planuje wypłacać wypracowane na rzecz Komandytariusza zysku wypracowanego przez Wnioskodawcę po dniu 1 stycznia 2021 r.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na moment wypłaty w przyszłości zysku wypracowanego przez Wnioskodawcę po dniu 1 stycznia 2021 r. Komandytariusz będzie nieprzerwanie posiadał ogół praw i obowiązków Wnioskodawcy uprawniający do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy przez okres dwóch lat – liczony od dnia, kiedy Wnioskodawca uzyska status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, albo dwuletni okres nieprzerwanego posiadania ogółu praw i obowiązków Wnioskodawcy uprawniający do co najmniej 10% udziału w zyskach Wnioskodawcy zostanie dopełniony już po wypłacie zysków.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 Ustawy nowelizującej, przepis art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 2 oraz zwolnienie przewidziane w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. mają zastosowanie wyłącznie do przychodów z tytułu udziału w zyskach spółki komandytowej lub spółki jawnej wypracowanych od dnia, w którym spółka ta stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. W przypadku Wnioskodawcy zwolnienie określone w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. będzie miało zastosowanie do przychodów z udziału w zyskach tych spółek uzyskanych przez ich wspólników od dnia 1 stycznia 2021 r. (tj. od dnia uzyskania przez Wnioskodawcę statusu podatnika CIT). Należy zauważyć, że oprócz spełnienia przez Komandytariusza otrzymującego dochód w udziału zyskach warunków określonych w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p., konieczne jest również posiadanie udziałów (akcji) nieprzerwalnie przez okres dwóch lat w spółce wypłacającej zyski, zgodnie z art. 22 ust. 4a u.p.d.o.p.

Dwuletni okres posiadania udziałów (akcji) w spółce zgodnie z art. 22 ust. 4b u.p.d.o.p. należy liczyć w przypadku Wnioskodawcy od daty kiedy to Wnioskodawca stał się podatnikiem podatku CIT tj. 1 styczeń 2021 r. Zatem, wypracowane po 1 stycznia 2021 r. i wypłacone na rzecz Komandytariusza zyski będą mogły korzystać ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, że jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia z podatku CIT, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w stosunku do zysków wypłacanych na rzecz Komandytariusza należało uznać za prawidłowe”.

Księgowanie zysku spółki z o.o. będącej komandytariuszem w sp. komandytowej

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Zmiana stanu zero budynku

Zmiana stanu zero budynku

Zmiana stanu zero budynku

Stan faktyczny: Problem dotyczy zmiany zera budynku zawartego w projekcie budowlanym. Jest zbyt nisko i dom byłby zalewany przez wody opadowe z drogi. Zmiana wyniosłaby optymalnie 54 cm do góry. Na obszarze jest MPZT z zakazem makroniwelacji. O ile cm można podnieść zero bez zmiany projektu? Czy podniesienie zera o 54 jest możliwe?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414)

Zmiana stanu zero budynku

W opisanym stanie faktycznym, istotne znaczenie mają dwa przepisy prawa budowlanego. 

Art. 36a:

Ust. 1 Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Ust. 5 Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie:

1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany;

2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących:

a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%,

b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%,

c) liczby kondygnacji.

I tu przywołuję Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, II SA/Lu 786/08, w którym wskazano, że podniesienie rzędnej izolacji poziomej fundamentów o 29 cm w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego nie stanowi samo w sobie istotnego odstępstwa, to jednak fakt podwyższenia ścian fundamentowych ponad ustalony poziom zero budynku, nawet przy wybudowaniu ścian nośnych w zaprojektowanej wysokości i następnie wylanie posadzki poniżej rzędnej izolacji poziomej wpływa na zwiększenie kubatury wewnętrznej budynku. Skoro inwestor podniósł poziom izolacji poziomej o ok. 30 cm obowiązany jest – chcąc nawiązać się do zatwierdzonego projektu – do obniżenia poziomu posadzki o tę wartość poniżej poziomu tej izolacji. Zwiększenia kubatury w takiej sytuacji nie zniweluje nawet ułożenie od spodu stropu ocieplenia ze styropianu o grubości 10 cm. Wykonanie w ten sposób prac uprawnia do stwierdzenia, iż stanowią one istotne odstąpienia od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto zmiana konstrukcji stropu spowodowała podwyższenie jego górnego poziomu o ok. 10 cm. Ten fakt również wyczerpuje przesłanki istotnego odstąpienia zawarte w art. 36a ust. 5 p.b. Niewykluczone jest, iż podwyższenie poziomu stropu wpłynie również na naruszenie określonych w projekcie parametrów określających konstrukcję dachu budynku (wysokość kalenicy, długość połaci dachowych oraz kąt ich pochylenia). Inwestor chcąc nawiązać się do zaprojektowanego poziomu kalenicy zmuszony będzie do „wywłaszczenia” połaci dachowych, zmieniając tym samym określone wymiary konstrukcyjne dachu. Również zmiana przez inwestora materiałów budowlanych użytych do konstrukcji ścian zewnętrznych, rezygnacja z wykonania nad otworami nadproży oraz wykonanie w ścianie wschodniej dodatkowych otworów stanowi o dokonaniu istotnych odstępstw.

Zmiana stanu zero budynku

Prowadzi to do wniosku, że oceny czy zmiana stanu zero jest czy nie jest istotna, powinien dokonać proejktant, zgodnie z ust. 6 wskazanego wyżej przepisu:

Projektant dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadku uznania, że jest ono nieistotne, jest obowiązany zamieścić w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące tego odstąpienia. Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę oraz ponownego zgłoszenia.

Nadto, w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, II SA/Łd 1239/13, wskazano że nie każda zmiana parametrów obiektu, stanowi istotne odstępstwo w rozumieniu art. 36a p.b. Uznanie odstępstwa za istotne należy odnieść do okoliczności danej sprawy. Oznacza to, że uznanie takie wymaga wnikliwej i wszechstronnej oceny organu, przy uwzględnieniu charakteru inwestycji oraz wartości wyrażonych w art. 4 i 5 p.b., w tym zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Stwierdzenie czy nastąpiło istotne odstępstwo, wymaga zatem porównania funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązań technicznych, zamierzonego sposobu użytkowania, zawartych w projekcie budowlanym z rzeczywistym stanem wykonywanych robót etc.

Zmiana stanu zero budynku

I w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, II SA/Kr 1595/11, stwierdzono, że w myśl art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Zmiana dokonana nowelizacją PrBud, która weszła w życie w dniu 19.9.2020 r., umożliwia zmianę usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej, bez konieczności wystąpienia o decyzję zamienną, pod warunkiem że zmiana usytuowania nie wpłynie na obszar oddziaływania terenów sąsiednich oraz będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym, wydaną decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Z charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, określonych w art. 36a ust. 5 pkt 2 PrBud, zaproponowano wykreślenie kubatury. Ten parametr w praktyce okazywał się trudny do obliczenia, co rodziło duże wątpliwości m.in. w zakresie stwierdzenia, czy dana zmiana doprowadziła do zmiany kubatury czy też nie. Zrezygnowano również z parametru, jakim jest powierzchnia zabudowy, gdyż uważa się, że w tej kwestii powinna przede wszystkim występować zgodność z miejscowym planem zagospodarowania terenu lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdzono, że pozostałe parametry, które zostały wymienione w przepisie, tj. wysokość, długość, szerokość oraz liczba kondygnacji, są wystarczające do prawidłowego zakwalifikowania dokonanych zmian jako istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, lub projektu architektoniczno-budowlanego. Odpowiednie zmiany wprowadzono również w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a PrBud.

Zmiana stanu zero budynku

W zakresie katalogu istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu wprowadzono zapis, że zmiana źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowywania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym będzie uznana za istotne odstąpienie od projektu budowlanego i będzie wymagała zatwierdzenia projektu zamiennego. Oznacza to, że zamierzona przez inwestora ewentualna zmiana źródła ciepła polegająca na rezygnacji z przyłączenia do sieci ciepłowniczej na rzecz mniej efektywnych źródeł ciepła spowoduje konieczność uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Zmiana stanu zero budynku

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając ten link

Opublikowano przez

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Realizacja Warunków Zabudowy po latach.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Stan faktyczny: W 2014r otrzymaliśmy decyzję o warunkach zabudowy, która uwzględniała budowę domu jednorodzinnego i budynku gospodarczego.  Dom został wybudowany i obecnie w nim mieszkamy, natomiast budynek gospodarczy nigdy nie powstał. Teraz chcielibyśmy wybudować garaż/budynek gospodarczy (ostatecznie będzie pełnił obie funkcje jednocześnie) o powierzchni zabudowy do 35m2 w procedurze „na zgłoszenie”. Starostwo Powiatowe wymaga od nas uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonego garażu tłumacząc, że decyzja z 2014r została „skonsumowana”. Czy w przypadku garażu nie wymagającego pozwolenia na budowę „skonsumowanie” decyzji ma jakiekolwiek znaczenie? Ponadto rzeczony garaż spełniałby wszystkie wymogi wskazane w decyzji z 2014r. Czy Urząd ma prawo żądać od nas dostarczenia nowej decyzji? W załączniku decyzja o warunkach zabudowy z 2014. Planowany garaż o wymiarach 5.8x6m o dachu jednospadowym w układzie kalenicowym .

Przedłożone dokumenty: decyzja

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r, poz. 1333 ze zm)
  2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  3. Rozporządzenie ministra infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)
  4. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717)

Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana co do zasady beterminowo. 

Może zostać jednak uchylona na podstawie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego wnioskodawcę;

1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;

2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli organ nie wydał decyzji o stwiwerdzeniu nieważności i nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w przepisie, decyzja jest ważna. 

Decyzja bowiem nie może odnosić się tylko do cześci zamierzenia inwestycyjnego. 

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Artykuł 65 określa warunki wygaśnięcia decyzji. Przepis ten zmieniono w wyniku reformy planistycznej, słusznie bowiem dostrzeżono, że decyzja umożliwiająca budowę obiektu, dla którego wystarczy zgłoszenie, zmienia warunki na działce i powoduje, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy przestają być aktualne, co powinno być podstawą do wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

W wyniku reformy planowania dodano również przepis, zgodnie z którym stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli wnioskodawca zrzekł się prawa do ustalonych warunków zabudowy.

Ponadto uzupełniono treść ust. 2 komentowanego przepisu, który do tej pory dotyczył jedynie pozwolenia na budowę, o sytuacje związane z dokonaniem zgłoszenia budowy lub zgłoszeniem sprzeciwu.

W tym miejscu należy zauważyć, że pozostawiono bez zmian obowiązek stosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie stron, a stwierdzenie wygaśnięcia następuje w drodze decyzji. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i wobec faktu, że decyzje o warunkach zabudowy, które przed dniem 1.01.2026 r. osiągnęły przymiot prawomocności, będą bezterminowe, jak również wobec faktu, że dla danej nieruchomości można wydać wiele decyzji o warunkach zabudowy i mogą one jednocześnie pozostawać w obrocie prawnym, a wnioskodawca nie musi dysponować jakimkolwiek prawem do nieruchomości, której taka decyzja dotyczy, oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nadal będzie zobligowany do wydawania setek decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i doręczenia ich stronom, nawet jeśli – z uwagi na upływ np. 20 lat od wydania decyzji – nie jest już możliwe ustalenie nawet adresu wnioskodawcy.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Należy zauważyć, że w systemie prawnym istnieją rozwiązania, na podstawie których następuje masowa utrata mocy decyzji o warunkach zabudowy, a stwierdzenie ich wygaśnięcia nie wymaga wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Do przepisów tych należą przepisy przejściowe Prawa wodnego, tj. art. 546, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy (oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasły z dniem 1.01.2018 r., z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych oraz decyzji, na podstawie których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, o których mowa w art. 30 pr. bud., do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, jak również z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy (oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dotyczących zagospodarowania terenu niezwiązanego z wykonywaniem robót budowlanych lub polegających wyłącznie na budowie drogi rowerowej, urządzeń melioracji wodnych lub budowli przeciwpowodziowych. Mimo masowej utraty mocy decyzji o warunkach zabudowy na podstawie ww. przepisu ustawodawca nie zdecydował się na stosowanie przepisu art. 162 k.p.a. W miejsce wydawania decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nałożył na wójtów, burmistrzów oraz prezydentów miast obowiązek opracowania wykazu decyzji, które utraciły moc, oraz obowiązek przekazania tego wykazu właściwym miejscowo organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz obowiązek ogłoszenia go na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwej gminy w ciągu 12 miesięcy od dnia 1.01.2018 r., tj. do dnia 1.01.2019 r.

Analogiczne rozwiązanie prawne znajduje się w przepisach ustawy o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (art. 28 i 120b), przy czym wykaz decyzji jest przygotowywany w ciągu odpowiednio 30 dni i 3 miesięcy.

W kontekście omawianego przepisu ważny pozostaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.07.2021 r., II OSK 3039/18 57 , zgodnie z którym „W sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma charakter czysto formalny – pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie plan miejscowy, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony”.

Należy również pamiętać, że właściwy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji będzie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Realizacja Warunków Zabudowy po latach

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link.

Opublikowano przez

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Zrzeczenie się przyszłego spadku.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Stan faktyczny: Chciałabym dowiedzieć się czy 7 lat po darowiźnie od moich rodziców (dom) rodzeństwo (3 osoby)  może zrzec się notarialnie prawa do zachowku? 

Czy taka umowa notarialna musiałaby być sporządzona między moimi rodzicami a moim rodzeństwem czy też miedzy mną a moim rodzeństwem. Czy umowy musiałyby byc sporządzone z każdym z osobna oraz czy podpisać musiałby także współmałżonek rodzeństwa? 

Czytałam o zmianach w tym zakresie wprowadzonych w 2023 roku. 

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Przedłożone dokumenty: brak

Stosownie do art. 1048 K.c., spadkobierca ustawowy może przez umowę z przyszłym spadkodawcą zrzec się dziedziczenia po nim. Umowa taka powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

Zgodnie natomiast z art. 1049 K.c. Zrzeczenie się dziedziczenia obejmuje również zstępnych zrzekającego się, chyba że umówiono się inaczej.

Zrzekający się oraz jego zstępni, których obejmuje zrzeczenie się dziedziczenia, zostają wyłączeni od dziedziczenia, tak jakby nie dożyli otwarcia spadku.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Oznacza to, że Pani rodzeństwo powinno zawrzeć umowy z Pani rodzicami – każdy oddzielną.

Ustawodawca dozwala na zawieranie umów, na mocy których spadkobierca ustawowy zrzeka się dziedziczenia po przyszłym spadkodawcy. W doktrynie umowa o zrzeczenie się dziedziczenia postrzegana jest jako umowa sui generis, niebędąca ani umową zobowiązującą, ani rozporządzającą, ani też czynnością prawną przysparzającą – a co za tym idzie nie podlega rozpatrywaniu, czy jest ona kauzalna czy abstrakcyjna. Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia nazywana bywa niekiedy „negatywnym kontraktem dziedziczenia” (tak np. I. Kozak, Umowa, s. 68; tak też, podkreślając, że nie stanowi ona tytułu powołania do dziedziczenia – A. Malinowski, Umowa, s. 35).

Umowę o zrzeczenie się dziedziczenia zawiera potencjalny spadkodawca z osobą fizyczną należącą do kręgu jego spadkobierców ustawowych. Tą drugą nie musi być koniecznie osoba, która według stanu na moment zawierania umowy doszłaby do dziedziczenia z ustawy po tym spadkodawcy, lecz może to być każda osoba fizyczna należąca do wyznaczonego przez KC kręgu jego spadkobierców ustawowych.

Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia może być zawarta tylko, kiedy zarówno spadkodawca, jak i jego potencjalny spadkobierca ustawowy żyją. Nie ma przeszkód ku temu, by w imieniu którejś ze stron tej umowy działał pełnomocnik, a nawet obie mogą być przy jej zawieraniu reprezentowane przez pełnomocników. Jednakże także wówczas umowa musi zostać zawarta za życia jej stron. Gdyby doszło do jej zawarcia przez pełnomocnika po śmierci jego mocodawcy (spadkodawcy lub potencjalnego spadkobiercy ustawowego), to umowa ta będzie wówczas nieważna.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia obejmuje nie tylko zrzekającego się, lecz również jego zstępnych. Lege non distinguente skutek ten odnosi się do wszystkich zstępnych osoby zrzekającej się dziedziczenia, zarówno urodzonych w chwili zawarcia umowy, jak i urodzonych już później, do chwili otwarcia spadku (tak też J. Pietrzykowski, w: Komentarz KC, t. III, 1972, s. 1989; E. Skowrońska-Bocian, w: Komentarz do KC, Ks. IV, 2011, s. 319), a nawet jedynie poczętych w chwili otwarcia spadku (art. 927 § 2 KC). Nie ulega wątpliwości, że chodzi o zstępnych niezależnie od stopnia pokrewieństwa ze zrzekającym się (zrzeczenie się dziedziczenia wpłynie na sytuację nie tylko dzieci zrzekającego się, lecz także jego wnuków, prawnuków itd.). Można powiedzieć, że w braku odmiennego zastrzeżenia w umowie dochodzi do wyłączenia od dziedziczenia ustawowego całego szczepu pochodzącego od zrzekającego się. Wydaje się sprawą oczywistą, że skutki umowy rozciągają się na zstępnych zrzekającego się również w przypadku, w którym zrzekający się umrze przed swoim kontrahentem.

Przepis ma jednak charakter jednoznacznie dyspozytywny, stąd strony mogą ten skutek wyłączyć (wówczas w miejsce osoby zrzekającej się dziedziczenia wejdą jego zstępni, stosownie do art. 931 i n. KC). A maiori ad minus nie widać przeszkód, by strony w umowie o zrzeczenie się dziedziczenia wyłączyły tylko niektórych zstępnych zrzekającego się (np. tylko jego dzieci, co otworzy możliwość dojścia do dziedziczenia jego wnukom, czy tylko niektóre z jego dzieci; do podobnego wniosku skłania się m.in. M. Pazdan, w: Pietrzykowski, Komentarz KC, t. II, 2021, art. 1047, Nb 3. Mimo trafnie wskazanych trudności, do których może w określonych typach stanów faktycznych prowadzić przyjęcie takiego rozwiązania, nie wydają się one nieprzezwyciężalne, a instrument taki, nie naruszając przyjętych w kulturze prawnej reguł wykładni, wzbogaca zakres kompetencji przyszłych spadkodawców w kontekście tzw. planowania sukcesyjnego.

W doktrynie przyjmuje się przy tym zwężającą wykładnię komentowanego przepisu, uznając, że nie znajdzie on zastosowania w sytuacji, gdy osobą zrzekającą się jest wstępny (zwłaszcza rodzic) przyszłego spadkobiercy. Wykładnia ta znajduje oczywiste uzasadnienie w ratio legis komentowanego przepisu, którego dosłowną treść łatwo wytłumaczyć tym, że ustawodawca uwzględnił jedynie typowe sytuacje, w których strony rozważanej umowy zakładają, że to zrzekający się dziedziczenia przeżyje przyszłego spadkodawcę; założenie to jest oczywiste jedynie w przypadku, w którym zrzekający się jest zstępnym przyszłego spadkodawcy.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Podsumowując – zawierają notarialną umowę, zarówno rodzeństwo jak i dzieci rodzeństwa (także przyszłe dzieci, ale poczęte w chwili otwarcia spadku – czyli śmierci spadkodawcy) nie będa dziedziczyć po Pani rodzicach. 

Rodzeństwo jedna nie może natomiast zrzec się spadku po dzieciach przyszłych, które nie będą nawet poczęte w chwili śmierci spadkodawcy, gdyż zgodnie z art. 927 K.c. nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku, ani osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje – dzieci te w ogóle zatem nie dziedziczą.

Zrzeczenie się przyszłego spadku

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu - dyrektywa DAC-7 

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Stan faktyczny: Zależy mi na pozyskaniu opinii prawnej na temat uniemożliwienia serwisowi platformy sprzedaży internetowej przetwarzania i przekazywania danych osobowych osoby fizycznej która w przeszłości korzystała z takiego portalu. 

Zagadnienie jest powiązane z dyrektywą DAC-7 która nakłada na podmioty prowadzące platformy sprzedaży internetowej obowiązek raportowania danych osobowych o swoich użytkownikach – weszła w życie 01.07.2024. 

Czy wycofanie zgody na przetwarzanie danych osobowych / usunięcie danych osobowych (art. 17 RODO) można wykorzystać w celu ochrony swoich danych przed ich przekazaniem przez podmioty objęte dyrektywą DAC-7? 

Samo wymaganie od właścicieli przekazywania do US informacji dotyczących transakcji przeprowadzanych za pośrednictwem tych platform cyfrowych za okres sprzed wprowadzenia ustawy DAC-7 w Polsce rodzi wątpliwości legalności – prawo w PL nie działa wstecz. Ustawa wchodzi w życie od 01.07.2024 ale nakłada obowiązek raportowania za rok 2023 i 2024 – wstecznie). 

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Nawet jeśli właściciele platform cyfrowych zostaną zmuszeni do przekazywania do US informacji dotyczących transakcji to czy użytkownik takiej platformy może wycofać swoją zgodę na przetwarzanie swoich danych tak aby wspomniana platforma cyfrowa nie miała możliwości przekazać danych osobowych bo nie będzie mogła ich przetwarzać?

Należy dodać że konkretnie chodzi o serwis allegro i o użytkownika który nie korzysta już z usług allegro ale ma aktywne konto i korzystał z niego w przeszłości – nie został zweryfikowany poprzez dowód osobisty a jedynie poprzez przelew internetowy. 

Jedyne dane jakie podał to imie nazwisko, adres i numer konta bankowego. 

Czy Art. 17 RODO w kontekście takiej sytuacji ma zastosowanie i skutecznie obliguje serwis allegro do zaprzestania przetwarzania danych osobowych – jeszcze przed wejściem w życie ustawy DAC-& w Polsce i czy uniemożliwia przekazanie danych do Urzędu Skarbowego w kontekście obowiązków wynikających z dyrektywy DAC-7.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 maja 2024 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw
  2. Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych
  3. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
  4. Dyrektywa Rady (UE) 2021/514 z 22 marca 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania
  5. Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych
  6. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Na wstępie warto wskazać, że raportowanie nie będzie obejmować sprzedawców, którzy w okresie sprawozdawczym (zasadniczo 12 miesięcy kalendarzowych) dokonali mniej niż 30 transakcji sprzedaży towarów lub których wynagrodzenie wypłacone lub uznane w tym okresie nie przekroczyło 2000 euro. 

Zgodnie z ustawą implementującą dyrektywę DAC7, raportujący operator platformy (tu allegro) ma obowiązek wystąpić o informacje do sprzedawcy najpóźniej w dniu spełnienia przez tego sprzedawcę warunków uznania go za aktywnego sprzedawcę. Jeżeli sprzedawca nie przekaże wymaganych danych, operator platformy będzie zobowiązany do wstrzymania wypłaty wynagrodzenia sprzedawcy, a w przypadku, gdy okaże się to niemożliwe, nawet zablokowania konta takiego użytkownika celem uniemożliwienia mu dokonywania transakcji.

Zgodnie z ustawą, operatorzy platform cyfrowych będą obowiązani do zaraportowania danych o sprzedawcach za lata 2023 i 2024 r. 

I tu, zgodnie z RODO i ustawą o danych, wycofanie zgody nie działa w sposób retroaktywny, czyli teoretycznie jeżeli wycofał Pan zgodę, cofnięcie działa od momentu złożenia oświadczenia – niestety tak nie jest, o czym mowa w dalszej części opinii, po omówieniu kwestii ogólnych wycofania zgody.

Zgodnie z art. 7 RODO:

Osoba, której dane dotyczą, ma prawo w dowolnym momencie wycofać zgodę. Wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem. Osoba, której dane dotyczą, jest o tym informowana, zanim wyrazi zgodę. Wycofanie zgody musi być równie łatwe jak jej wyrażenie.

Skutkiem cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych będzie brak możliwości powołania się na tę właśnie podstawę przetwarzania danych (skutek ex nunc) (por. na gruncie OchrDanychU97 A. Drozd, Ustawa, s. 80; podobnie J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona, 2004, s. 487). Uwzględniając postulat przyznania zgodzie osoby, której dane dotyczą, podstawowego znaczenia w świetle przysługującego jej prawa do prywatności informacyjnej, należałoby więc przyjąć, że jeżeli udzielono zgody na przetwarzanie danych osobowych, a więc w sposób jasny zademonstrowano wolę osoby, której dane dotyczą, a następnie zgodę wycofano, wówczas przetwarzanie danych osobowych stałoby się na przyszłość niedopuszczalne, jako stojące w sprzeczności z zasadą autonomii informacyjnej. W świetle zasady autonomii informacyjnej za niedopuszczalną należałoby więc uznać sytuację, w której administrator danych osobowych, który zebrał dane osobowe na podstawie zgody osoby zainteresowanej, kontynuuje przetwarzanie tych danych z powołaniem się na inną podstawę prawną ich przetwarzania, podczas gdy osoba, której dane dotyczą, wycofała zgodę lub w inny sposób zamanifestowała swoją wolę zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych.

W świetle tych wszystkich przepisów, faktycznie należałoby wskazać, że jeżeli cofnie Pan zgodę przed upływem vacacio legis nowej ustawy, czyli przed jej wejściem w życie po 14 dniach od podpisu Prezydenta, Pana dane nie powinny być przetwarzane na podstawie tej ustawy. 

Natomiast, zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej: Przepisy działu IIIA i działu VI ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 80cb ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się również do podmiotu, który w dowolnym momencie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie niniejszej ustawy spełniał warunki uznania go za raportu- jącego operatora platformy w rozumieniu art. 75a ust. 1 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 1

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

A zgodnie z art. 5 ustawy o

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych:Przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie.

Nadto, dane mogą być przetwarzane na podstawie dyrektywy DAC7, jeżeli przekazał je Pan w czasie jej obowiązywania.

Brak implementacji dyrektywy bowiem nie wpływa na jej moc wiążącą.

Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu UE, W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie.

Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Dawny art. 249 stanowił jedną z podstaw zasad bezpośredniego skutku i bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego, formułowanych przez TS, w tym zwłaszcza bezpośredniego skutku dyrektyw (152/84 Marshall, pkt 47-48) oraz zasady zgodnej z dyrektywą wykładni prawa krajowego (14/83 von Colson, pkt 26).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Odpowiedzialność państwa członkowskiego za osiągnięcie wymaganego rezultatu, rozumianego jako wywiązanie się z zobowiązań traktatowych w myśl art. 258, zaczyna się w momencie upływu terminu implementacyjnego, jednak nie kończy się na nim. Od tego momentu państwo jest odpowiedzialne za prawidłowe stosowanie i egzekwowanie dyrektywy aż do momentu jej uchylenia. Dlatego też mogą pojawić się sytuacje, w których ze względu na nieprawidłową lub niepełną implementację, normy dyrektyw będą musiały być bezpośrednio podstawą dla czynności administracyjnych lub będą mogły być bezpośrednio powoływane, po spełnieniu określonych warunków przed innymi organami przez uprawnione jednostki po upływie terminu implementacyjnego.

Z treści art. 288 mogłoby wynikać, że dyrektywy nie zostały pomyślane, w odróżnieniu od rozporządzeń, jako akty prawne bezpośrednio obowiązujące. To, czy dyrektywy obowiązują bezpośrednio, zależy przede wszystkim od tego, co rozumie się przez pojęcie „bezpośrednie obowiązywanie”.

Jeśli przyjmiemy, że bezpośrednie obowiązywanie jest obowiązywaniem norm unijnych w krajowym porządku prawnym, to jeśli nie istnieje potrzeba ich osobnej inkorporacji do krajowych porządków prawnych, to wtedy należy uznać dyrektywy za bezpośrednio obowiązujące (A. Wróbel, Wprowadzenie…, s. 123). Wynika to z orzecznictwa TS, w którym wyraźnie podkreśla się, że prawo wspólnotowe (unijne) stanowi integralną część porządku prawnego obowiązującego w państwie członkowskim (6/64 Costa). Dlatego też doktryna prawa unijnego jest w przeważającej większości zgodna, że dyrektywy od ich wejścia w życie stają się częścią porządków prawnych obowiązujących w państwach członkowskich i wywołują, zgodnie z zamierzeniem instytucji je stanowiących, różnego rodzaju skutki.

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7 

Normy dyrektywy, tak jak inne normy unijnego prawa pierwotnego i wtórnego, obowiązują od momentu ich wejścia w życie. Natomiast ich stosowanie w krajowym porządku prawnym jest uzależnione od tego stopnia prawidłowości implementacji. Jeśli jest ona prawidłowa, nie ma potrzeby stosować norm unijnych bezpośrednio lub pośrednio. Dlatego też dyrektywy nie będą zawsze bezpośrednio stosowalne, jeżeli przez bezpośrednie stosowanie rozumiemy podstawę prawną dla działań organów państw członkowskich (S. Biernat (w:) J. Barcz (red.), Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2002, s. 241). Normy dyrektyw mogą stanowić bezpośrednią podstawę prawną dla działań wszystkich organów państw członkowskich, prawodawczych, wykonawczych i sądowych, co do zasady, tylko po upływie terminu implementacyjnego i tylko wtedy, kiedy brak jest norm krajowych zgodnych z dyrektywą (zob. pkt 249.7.2.1). Formalne obowiązywanie norm dyrektyw w krajowym porządku prawnym od momentu wejścia w życie dyrektywy nie jest więc nieodłącznie związane z obowiązkiem zastosowania każdej jej normy przed upływem terminu implementacyjnego. W tym miejscu uwidacznia się specyfika dyrektywy. Dyrektywa pozwala na przejrzystsze rozdzielenie obowiązywania normy od obowiązku jej zastosowania, w tym bezpośredniego, jeśli norma może tak być zastosowana.

Z konstytucyjnego punktu widzenia wielu krajów członkowskich wątpliwości może budzić stosowana przez nie praktyka polegająca na wydawaniu ustaw bądź rozporządzeń z mocą wsteczną po to, aby uczynić zadość terminowej implementacji (implementacja retroaktywna). Implementacja taka może stanowić właściwy środek naprawczy spóźnionej implementacji, pod warunkiem że dokonuje się jej z pełnym poszanowaniem praw uprawnionych podmiotów (C-131/97 Carbonari, pkt 53). Rzecznik generalny Cosmas w opinii do sprawy C-94-95/95 Bonifaci wyraził przekonanie, że retroaktywna implementacja dyrektywy stanowi wymóg prawa wspólnotowego ze względu na to, że wspólnotowy porządek prawny wymaga jednolitego stosowania jego norm we wszystkich państwach członkowskich w tym samym czasie (pkt 56). Tak więc wydaje się, że niezależnie od momentu transpozycji, krajowe środki transponujące powinny obowiązywać od momentu wskazanego w dyrektywie. Pomimo że TS expressis verbis nie uznał retroaktywnej implementacji za wymóg prawa wspólnotowego, to jednak wydaje się, że w niektórych przypadkach retroaktywna legislacja wydaje się jedyną skuteczną drogą właściwego wypełnienia zobowiązań przez państwa członkowskie (C-452/09 Iaia, pkt 8). Poza tym może zaistnieć komplementarna szkoda, która może być dochodzona w procesie cywilnym, wywołana niemożnością czerpania korzyści finansowych w odpowiednim czasie z postanowień dyrektywy (C-94-95/95 Bonifaci).

Raportowanie o danych osobowych byłego użytkownika portalu – dyrektywa DAC-7

Podsumowując, wycofanie zgody nie wpłynie na obowiązek przekazania danych osobowych gromadzonych od roku 2023.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Transakcje pomiędzy firmami małżonków - jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
  3. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
  4. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa. 

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn. 

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

  • ilość i wartość towarów handlowych,
  • ilość i wartość wyposażenia,
  • ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

  • wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  • datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  • przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  • podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
    – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków – jak to wygląda pod kątem podatkowym?

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Stan faktyczny: Wypożyczyłam auto z wypożyczalni na umowie jestem ja podpisana. Mieliśmy stłuczkę z naszej winy mąż kierował wtedy autem. Wynajmujący przez telefon poinformował mnie, że to nie będzie problem, że mąż był kierowcą. Przy wynajmie ja podpisałam umowę a mąż dostał kluczyki, żeby kierować autem. Kierowca był trzeźwy, nie przekroczył prędkości. Czy w tej sytuacji mam za naprawę wpłacić wkład własny czy za całą naprawę? Przy wynajmie podałam informacje, że wyjeżdżamy za granicę.

Przedłożone dokumenty: brak

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Po pierwsze, co do zasady wszystkie wypożyczalnie wykupują polisy AC i w czynszu najmu, zawarta jest opłata za te polisę. Należaloby zatem zweryfikować te dane w wypożyczalni, gdyż możliwe że poniosą Państwo minimalne koszty, tj. kaucji/wkładu własnego. Nie ma tutaj znaczenia, kto kierował samochodem w momencie zdarzenia. Zgodnie z przepisami, ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność co do pojazdu, a nie osoby kierowcy czy właściciela samochodu. Dlatego też, firma wypożyczająca, w pierwszej kolejności powinna zgłosić fakt powstania szkody swojemu ubezpieczycielowi. 

Jeżeli jednak polisy brak, a ustalone zostanie że doszło do poważnych uszkodzeń, zgodnie z art. 828 KC: Jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli zakład pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela.

Ale zgodnie z art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 zadania Funduszu, ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1) wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii;

2) wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa;

3) nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;

4) zbiegł z miejsca zdarzenia.

W przypadku zwrócenia się przez poszkodowanego z żądaniem zapłaty odszkodowania bezpośrednio do ubezpieczonego sprawcy szkody (może nim być zarówno posiadacz, jak i każdy kierujący pojazdem mechanicznym) zakład ubezpieczeń jest obowiązany do podjęcia działań, w wyniku których wierzyciel (poszkodowany) nie będzie od sprawcy (ubezpieczonego) żądał spełnienia świadczenia. W tym celu ubezpieczyciel powinien zatem ustalić zakres odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego sprawcy szkody (a w konsekwencji zakres swej odpowiedzialności gwarancyjnej) i wypłacić poszkodowanemu należne świadczenie. Obowiązkowe ubezpieczenie komunikacyjne służy ochronie podmiotu poszkodowanego (zapewnia realną możliwość uzyskania naprawienia szkody od wypłacalnego ubezpieczyciela), a także zabezpiecza majątek osoby odpowiedzialnej za szkodę przed finansowymi skutkami wyrządzenia jej innemu podmiotowi (pozwala uniknąć ruiny wynikającej z konieczności wydatkowania środków z własnego majątku w celu naprawienia takiej szkody osobie, która jej doznała).

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Pomimo zachodzącego zwykle zbiegu roszczeń odpowiedzialności sprawcy (z tytułu czynu niedozwolonego lub z umowy) i odpowiedzialności ubezpieczyciela, w przypadku tożsamego lub choćby zbliżonego zakresu kompensacji z obu tytułów, w praktyce poszkodowany zazwyczaj dochodzi swych roszczeń bezpośrednio od ubezpieczyciela, czemu sprzyja większa pewność uzyskania zaspokojenia oraz prostota postępowania w porównaniu do procesu sądowego, którego wytoczenie jest zwykle niezbędne, w przypadku dochodzenia roszczenia wprost od sprawcy szkody. Co do zasady, zakład ubezpieczeń nie może domagać się od ubezpieczonego zwrotu spełnionego świadczenia odszkodowawczego, gdyż spełnione przez dłużnika świadczenie w ramach należytego wykonania ważnej umowy nie podlega zwrotowi. Dopóki szkoda nie została naprawiona, zakład ubezpieczeń jest obowiązany ją wynagrodzić, nawet jeżeli następnie przysługuje mu roszczenie do ubezpieczonego sprawcy szkody. Stąd też zakład ubezpieczeń powinien ponieść ciężar ekonomiczny naprawienia szkody we wszystkich przypadkach, poza wyraźnie określonymi w art. 43 UbezpObowU.

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

 W odróżnieniu od typowego regresu ubezpieczeniowego zdefiniowanego w art. 828 § 1 KC (zgodnie z którym w braku odmiennego zastrzeżenia umownego z mocy prawa, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania), co do zasady zakładowi ubezpieczeń nie przysługuje prawo dochodzenia od sprawcy szkody zwrotu wypłaconego odszkodowania. Wiąże się to z personalizacją osoby odpowiedzialnej za wyrządzenie szkody – w klasycznej umowie ubezpieczenia jest to osoba trzecia, niezwiązana z ubezpieczającym (dodatkowo art. 828 § 2 KC nie dopuszcza do przechodzenia na ubezpieczyciela roszczeń ubezpieczającego przeciwko osobom, z którymi ubezpieczający pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, za wyjątkiem szkód umyślnych). Tymczasem w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia OC roszczenie regresowe przysługiwałoby przeciwko kierującemu pojazdem, będącemu jednocześnie ubezpieczonym. Dopuszczenie regresu w takiej sytuacji wypaczałoby cel i istotę ubezpieczenia, dlatego też możliwość jego dochodzenia jest ograniczona do taksatywnie wyliczonych, wyjątkowych przypadków.

Podstawowa funkcja gwarancyjna ubezpieczeń obowiązkowych wyraża się w ciążącej na zakładzie ubezpieczeń konieczności zaspokojenia roszczenia poszkodowanego, nawet jeśli kierujący pojazdem dopuścił się rażących uchybień. W takiej jednak sytuacji nałożenie na zakład ubezpieczeń ekonomicznego obowiązku poniesienia szkody stałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Stłuczka wynajętym autem (regres, UFG i inne kwestie)

Dopuszczalność dochodzenia roszczenia zwrotnego jest wyrazem pobocznych funkcji ubezpieczeń obowiązkowych, wypełniających także zadania kompensacyjne (przywrócenie zakładowi ubezpieczeń poprzedniego stanu materialnego) oraz prewencyjno–wychowawcze w zakresie represji majątkowej (nałożenie na kierującego pojazdem obowiązku zwrotu wypłaconego odszkodowania stanowi dla niego istotną uciążliwość, niejednokrotnie subiektywnie bardziej dolegliwą aniżeli sankcja za popełnione przestępstwo lub wykroczenie).

Oznacza to, że nie powinni być Państwo obciążani kosztami, poza wkładem własnym, tj. kaucją.

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Stan faktyczny: Dzień dobry. Moja żona ma firmę, działaność jednoosobowa – skład węgla. Ja mam inną firmę jednoosobowa- Fotografia.W fotografii dołożyłem już kody pkd na sprzedaż węgla oraz mam już status pośredniczącego podmiotu węglowego. Firmę żony chcemy zawiesić. towary handlowe na kwotę ok 80 tys zł chcemy przekazać jako dorowizne z firmy do firmy od żony do męża. Czy możemy tak zrobić poprzez umowę na piśmie ( u notariusza ponoć nie musi to być spisane)? Czy będziemy mieli jakieś dodatkowe koszty poprzez tą darowiznę? Inna opcja sprzedaży węgla i drewna z firmy do firmy jest dla nas niekorzystna, gdyż najpierw od kwoty ok 80 tys musimy zapłacić podatek dochodowy i VAT, a w przyszłości z tego samego towaru będziemy musieli ponownie zapłacić dochodowy( już z tej drugiej firmy) i VAT . Dlatego żeby nie płacić podwójnie za to samo pomyśleliśmy o darowiźnie tego towaru. Oprócz tego mamy jeszcze do przeniesienia środki trwałe takie jak: ładowarka,wózek widłowy, waga samochodowa,trak tasmowy. Jest jeszcze opcja sprzedania towaru za bardzo niską cenę np zamiast 80 tys . Możemy zrobić 10 tys ale nie wiem czy tak można w ogóle.nie chcemy mieć potem problemów np z urzędem skarbowym albo innym urzędem.jak to wszystko należy zrobić żeby prawnie było ok i żeby koszty dla nas były jak najnizsze.

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926)
  2. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207)
  3. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
  4. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59)

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Odnośnie sprzedaży po zaniżonej cenie, należy odradzić taką transakcję, gdyż US może uznać ją za obejście prawa. 

Odnośnie podatków jakie będzie należało zapłacić w wyniku przesuniącie środków trwałych na zasadach wskazanych w opinii, będzie to VAT – natomiast płatny jednorazowo (jeżeli żona odliczyła VAT przy nabyciu, należy dokonać korekty – Pan może natomiast VAT odliczyć od kosztów).

Na wstępie wyjaśnić należy iż zakładamy, iż pozostają Państwo we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 31 „z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków”.

Wszelkie składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (w tym również towary handlowe zakupione na potrzeby firmowe) są objęte współwłasnością łączną. Oznacza to, że małżonkowie mają równe prawo do całości takiego składnika – Pan także jest właścicielem maszyn. 

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

W konsekwencji powyższego w przypadku, gdy do przekazania przedsiębiorstwa dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania. W konsekwencji nie ma konieczności sporządzania umowy darowizny, ponieważ nie zmienia się właściciel tych składników.

W związku z dokonanym przeniesieniem nie wystąpi konieczność korygowania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Potwierdza to choćby interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 15.02.2017 r., nr 1061-IPTPB1.4511.1050.2016.1.MM:

„W przypadku darowizny środków trwałych – darowizna jako jedna z form zbycia wyznacza datę zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Nie powoduje jednak konieczności jakichkolwiek ich korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odpisy naliczone w okresie używania składnika majątku na potrzeby działalności pozostają kosztem uzyskania przychodu u darczyńcy. Ostatniego odpisu amortyzacyjnego dokonywanego od wartości początkowej amortyzowanego środka trwałego, który następnie zostaje darowany, można dokonać za miesiąc w którym darowizna została dokonana”.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Otrzymane środki trwałe może Pan amortyzować na zasadzie kontynuacji, tzn. z uwzględnieniem metody i dotychczas dokonanych odpisów (o ile pozostały jakieś niezamortyzowane ŚT). Stanowi o tym art. 22h ust. 3 ustawy PIT.

Wystąpi natomiast konieczność skorygowania u żony kosztu zakupu materiałów oraz towarów handlowych.

Natomiast wydatki poniesione z tytułu zakupu towarów handlowych, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej (a które podlegają faktycznemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży) w momencie ich nieodpłatnego przekazania na Pana rzecz, tracą u żony cechę poniesienia ich w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym, przekazanie towarów handlowych na Pana rzecz spowoduje, że wydatki poniesione na ich zakup, należy wyksięgować z tych kosztów.

Na koniec należy wskazać, że zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką przekazanie składników przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami powinno się to odbyć w formie protokołu.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Protokół przekazania powinien zawierać: datę przekazania, wymienienie poszczególnych elementów przedsiębiorstwa w ujęciu ilościowym oraz wartościowym a w szczególności:

  • ilość i wartość towarów handlowych,
  • ilość i wartość wyposażenia,
  • ilość środków trwałych z podaniem wartości początkowej oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowo istotne jest, aby protokół przekazania spełniał wymogi dokumentu będącego podstawą księgowania dlatego też powinien on spełniać wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i zawierać co najmniej:

  • wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  • datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  • przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  • podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych
    – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2.12.2014 r., IBPP4/443-417/14/BP; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 20.03.2013 r., ILPP1/443-1/13-2/NS:

„W związku z planowanym wyjazdem za granicę Wnioskodawca zamierza przekazać całe przedsiębiorstwo żonie na podstawie protokołu przekazania przedsiębiorstwa wraz ze spisem z natury oraz wykazem składników majątku przedsiębiorstwa. Następnie Zainteresowany zamierza zlikwidować swoją działalność gospodarczą. Pomiędzy Wnioskodawcą i żoną występuje ustawowa małżeńska wspólność majątkowa. Wszystkie objęte prowadzonym przez Zainteresowanego przedsiębiorstwem składniki majątkowe zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa i stanowią one wspólną współwłasność łączną małżonków, w myśl art. 31 i art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Przedmiotem przekazania na podstawie protokołu techniczno-organizacyjnego będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazywanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, iż doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że jeżeli przedsiębiorstwo przekazane przez Wnioskodawcę żonie będzie stanowiło przedsiębiorstwo w rozumieniu w art. 551 Kodeksu cywilnego, to czynność taka wyłączona będzie spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie przez żonę towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia do działalności gospodarczej męża, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, ponieważz tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów handlowych, środków trwałych oraz wyposażenia przysługiwało Jej w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Nieruchomość nabyta na licytacji - możliwość odroczenia płatności

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Stan faktyczny: Chciałabym się dowiedzieć czy w sytuacji gdy brałam udział w licytacji wierzytelności za mieszkanie w spółce mieszkaniowej i gdy wygrałam licytacje na wynajem mieszkania czy jest możliwość odroczenia rozpoczęcia opłaty za czynsz na czas remontu ?

Przedłożone dokumenty: brak

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 – dalej K.c.)
  2. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296)
  3. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Dz.U.2020.0.611 t.j.

Art. 453 Kodeksu cywilnego przewiduje, że jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa.

Jest to instytucja prawna zwana świadczeniem w miejsce wykonania i nie ma ona związku z kwestią licytacji. 

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Może Pani zatem taki wniosek złożyć. Wykonanie zobowiązania powinno nastąpić przez spełnienie świadczenia określonego w treści zobowiązania. Wierzyciel nie jest zobowiązany do przyjęcia innego świadczenia, nawet jeżeli charakteryzuje się ono zbliżonymi właściwościami lub przedstawia wyższą wartość. Za zgodą wierzyciela może jednak dojść do zmiany przedmiotu świadczenia. Świadczenie w miejsce wypełnienia (datio in solutum) prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela.

W takim przypadku między stronami dochodzi do zawarcia umowy – pactum de in solutum dando. Jej strony uzgadniają, że dłużnik spełni świadczenie inne niż określone treścią zobowiązania, wierzyciel zaś takie świadczenie przyjmie. Stąd umowa ta bywa określana jako „umowa o spełnienie świadczenia zastępczego” albo „umowa o świadczenie w miejsce wypełnienia”.

Pactum de in solutum dando nie wymaga zachowania formy szczególnej, chyba że jest ona konieczna ze względu na przedmiot świadczenia. W praktyce umowa ta często dochodzi do skutku per facta concludentia, na skutek przyjęcia przez wierzyciela świadczenia zaoferowanego mu przez dłużnika.

Do umowy o świadczenie w miejsce wypełnienia mają zastosowanie ogólne przesłanki ważności czynności prawnych (wyr. SN z 20.3.2003 r., III CKN 804/00, Legalis).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Umowa o świadczenie w miejsce wypełnienia ma charakter odpłatny (odmiennie M. Berek, Datio in solutum, s. 667–668), rozporządzający i przysparzający oraz kauzalny (solvendi causa). Por. m.in. wyr. SN z 3.7.2008 r. (IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17).

Znaczenie pojęcia „inne świadczenie” w art. 453 KC budzi pewne wątpliwości w doktrynie. Nie jest wystarczająca „modyfikacja pierwotnego świadczenia”; ustawodawca wymaga elementu nowości (aliud) (tak trafnie m.in. P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 30). Nowe świadczenie może przybrać dowolną postać (dare, facere, non facere, pati). W literaturze i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się szeroki zakres zastosowania tej instytucji, porozumieniem zatem przewidzianym w art. 453 KC można objąć „w zasadzie każde świadczenie” (wyr. SN z 3.7.2008 r., IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17). W praktyce stosunkowo często dłużnik zobowiązuje się przenieść na wierzyciela własność rzeczy w zamian za spełnienie świadczenia pieniężnego, do którego był pierwotnie zobowiązany (M. Pyziak-Szafnicka, w: System PrPryw, t. 6, 2014, s. 1468).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Przykłady zastosowania konstrukcji datio in solutum z praktyki obejmują m.in. przeniesienie własności nieruchomości przez pożyczkobiorcę w celu zwolnienia się z długu wynikającego z umowy pożyczki (wyr. SN z 3.7.2008 r., IV CSK 149/08, OSNC – Zb. dodatkowy 2009, Nr A, poz. 17; por. też post. SN z 19.11.2015 r., IV CSK 9/15, Legalis) czy wręczenie czeku w miejsce zapłaty gotówką (A. Szpunar, O zapłacie dokonanej za pomocą czeku, PS 1993, Nr 3, s. 3 i n.).

Zobowiązanie wygasa tylko wówczas, gdy umowie stron towarzyszy rzeczywiste spełnienie świadczenia przez dłużnika. Sama umowa o zmianie przedmiotu świadczenia może ewentualnie prowadzić do odnowienia (art. 506 KC; por. orz. SN z 20.4.1946 r., C III 934/45, OSN 1948, Nr 2, poz. 32; M. Dworak, Niektóre przypadki, s. 69; odmiennie P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 31 i n.). Konstrukcja datio in solutum zakłada, że umowa jest zawierana łącznie ze spełnieniem świadczenia zastępczego, w przypadku zaś świadczeń, których spełnienie trwa przez określony czas – łącznie z przystąpieniem do jego spełnienia przez dłużnika. Odstęp między chwilą jej zawarcia a przystąpieniem do jej realizacji przesuwa rozważania w kierunku rozstrzygnięcia, że należy ją zakwalifikować jako zwykłą zmianę treści zobowiązania lub odnowienie (tak trafnie M. Berek, Datio in solutum, s. 651 i n.).

Tak w orzecznictwie m.in. wyr. SN z 15.9.2005 r. (II CK 68/05, Legalis), zgodnie z którym dopiero spełnienie świadczenia substytucyjnego, będące następstwem umowy o świadczenie w miejsce wykonania, prowadzi do wygaśnięcia pierwotnego zobowiązania w całości lub w części. Samo przystąpienie do wykonania świadczenia zastępczego nie wywołuje skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania, a przystąpienie do wykonania prac nie może mieć żadnego wpływu na bieg odsetek ustawowych.

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Podobnie, w ujęciu SA w Warszawie w wyr. z 30.10.2013 r. (I ACa 591/13, Legalis), zwolnienie się z zobowiązania wymaga dwóch elementów, tj. umowy o świadczenie w miejsce wykonania (pactum de in solutum dando) oraz spełnienia na rzecz wierzyciela nowego świadczenia, tzw. świadczenia substytucyjnego.

Skutkiem spełnienia „świadczenia w miejsce wypełnienia” jest wygaśnięcie zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela. Skutek ten nie rozciąga się na ewentualne zobowiązanie wierzyciela jako dłużnika wzajemnego.

Ewentualna nadwyżka wartości świadczenia w miejsce wypełnienia ponad wartość świadczenia pierwotnego podlega zwrotowi na rzecz dłużnika tylko wówczas, gdy strony wyraźnie tak postanowiły (tak trafnie P. Drapała, Świadczenie w miejsce wykonania, s. 33). Z kolei w sytuacji odwrotnej, w której wartość spełnionego świadczenia zastępczego jest niższa od wartości pierwotnego zobowiązania, należy mieć na uwadze reguły określone w art. 451 KC (wyr. SN z 15.9.2005 r., II CK 68/05, Legalis).

Nieruchomość nabyta na licytacji – możliwość odroczenia płatności

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link

Opublikowano przez

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Gmina buduje drogę przy mojej działce w projekcie budowlanym były 2 zjazdy ( umawiane słownie) Teraz zmienili na 1. Czy można wyegzekwować budowę 2 zjazdów? Ponadto na ostatniej stronie odpowiedzi od starostwa ( w załączniku) jest potwierdzenie 2 zjazdów; Jednakże sekretarz gminy usunął mój 2 zjazd informacja telefoniczna za poprzednie pisma od Państwa firmy dot. Działki budowlanej 

Przedłożone dokumenty: postanowienie, zawiadomienie, zdjęcie

Akty prawne:

  1. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 r. Nr 30 poz. 168)
  2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555)
  3. Ustawa z dnia 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm)
  4. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741)
  5. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po pierwsze, w tej chwili można złożyć odwołanie, zgodnie z art. 11 g ustawy  szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Ponieważ nową decyzję wydał Wojewoda,  właścicym organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

Podstawą kwestionowania zmiany ilości zjazdów, byłby art. 32 a ustawy. Odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, bowiem nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Należy więc podkreślać, że nie uzyskano wszystkich dokumentów, ktrócyh wymaga ustawa. 

Specustawa drogowa definiuje odrębne przesłanki powstania obowiązku uzyskania decyzji o zmianie ZRID. W treści art. 32a u.z.p.d.p. ustawodawca wskazuje, że nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego, niewymagające zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, będzie miało miejsce wówczas, gdy będzie dotyczyć projektu zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi i jednocześnie nie spowoduje konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Ustawodawca, wskazując przesłanki do zakwalifikowania odstępstwa od projektu jako nieistotnego, odwołuje się do pojęć, których nie definiuje w komentowanej ustawie. Stąd konieczność sięgnięcia w tym względzie do innych aktów prawnych. Zgodnie z treścią uchylonego z dniem 13.09.2019 r. pkt 3 § 3 r.w.t.d.p. pojęcie linii rozgraniczających drogę zdefiniowano jako granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Przy czym w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi.

Definicja legalna pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 u.d.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

W świetle przywołanych definicji legalnych, na gruncie specustawy drogowej, należy uznać, że liniami rozgraniczającymi drogi będą granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. (zob. M. Cherka [w:] P. Antoniak, F.M. Elżanowski, K.A. Wąsowski, M. Cherka, Przygotowanie…, art. 32a u.z.p.d.p.).

Druga przesłanka wskazana w komentowanym przepisie, spełnienie której niezbędne jest do ustalenia, że odstępstwo ma charakter nieistotny, polega na braku konieczności uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi dla wprowadzonych zmian. Pojęcie przepisów szczególnych należy rozumieć szeroko i obejmować zakresem znaczeniowym tego pojęcia zarówno akty rangi ustawowej, jak i podustawowej. Dla przykładu, przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony przeciwpożarowej, Prawo geologiczne i górnicze mogą stać się podstawą prawną do powstania obowiązku uzyskania przez inwestora opinii, uzgodnień lub pozwoleń związanych z odstąpieniem od ZR

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Określenie przez ustawodawcę roli wojewody wobec starosty oraz roli ministra wobec wojewody, jako organów wyższego stopnia, ma swoje skutki nie tylko w zakresie właściwości odwoławczej dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale także w sferze właściwości orzeczniczej w innych jeszcze postępowaniach dotyczących tej decyzji.

Po pierwsze, omawiany przepis zawiera normę szczególną wobec art. 17 KPA, zwłaszcza co do właściwości instancyjnej wojewody wobec starosty. Domniemanym organem wyższego stopnia wobec starosty jest bowiem samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 KPA). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi jednak szczególny akt z zakresu administracji publicznej, ponieważ łączy w sobie co najmniej trzy odrębne rozstrzygnięcia: w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej, zatwierdzenia podziałów nieruchomości i zatwierdzenia projektu technicznego inwestycji, skutkującego uznaniem rozstrzygnięcia w tym zakresie za pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych. Omawiana decyzja jest więc efektem koncentracji uprawnień orzeczniczych w wymienionych trzech sferach prawnych, dlatego też ustawodawca skoncentrował uprawnienia instancyjne także w jednym organie wyższego stopnia.

Po drugie, właściwość odwoławcza organów administracji – według zasad ogólnych (art. 127 § 2 KPA) – wynika z faktu bycia organem wyższego stopnia. W omawianym przepisie ustawodawca nie tylko więc określił rolę wojewody i ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, jako organów wyższego stopnia, ale również dookreślił, że to do tych organów należy rozpatrywanie odwołań.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Po trzecie, wojewoda i minister są właściwymi organami do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wydawane w I instancji odpowiednio przez starostę lub wojewodę (art. 127 § 2 w zw. z art. 144 KPA).

Po czwarte, z właściwości bycia organem wyższego stopnia wynika także właściwość do oceny legalności decyzji w trybie art. 156 i n. KPA, jeżeli przedmiotem tej oceny jest ostateczna decyzja organu I instancji.

W post. z 2.3.2010 r. (I OW 182/09) NSA potwierdził, że: „Ustawa z dnia 10.4.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zakresie właściwości organu odwoławczego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów KPA w tym zakresie i tak należy traktować przepis art. 11g ust. 1 również odnośnie właściwości organu odwoławczego w sprawach odszkodowawczych”.

Organom odwoławczym wyznaczony został termin 30 dni na rozpatrzenie odwołania. Do przekroczenia tego terminu nie stosuje się przepisów dotyczących nakładania kary grzywny, które zawarte są w art. 11h omawianej ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie organów I instancji.

W przypadku przekroczenia zatem wyznaczonego terminu na rozpatrzenie odwołania przez organ odwoławczy, stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia ponaglenia na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, w trybie art. 37 § 1 KPA, do organu wyższego stopnia. Wobec wojewody takim organem jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Wobec natomiast ministra, jako organu odwoławczego, brak jest organu instancyjnie nadrzędnego w procedurze administracyjnej. W takim przypadku strona może złożyć do tego ministra ponaglenie dotyczące rozpatrzenia odwołania w wyznaczonym terminie, a następnie może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez tego ministra do sądu administracyjnego.

Zmiana ilości zjazdów z drogi, w projekcie inwestycji realizowanej przez gminę

Jeżeli mają Państwo pytania własne, można je zadać klikając w ten link